Είπα να μείνω για λίγο μακριά από όλο αυτό. Αλλά τώρα κάτι έξω από την πραγματικότητα μου, είναι ότι μου χρειάζεται… Νοιώθω πως θα σκάσω, αν δε μιλήσω, αν δε βγάλω κάτι από μέσα μου. Κι όλοι είναι ακατάλληλοι, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Άλλος δεν ξέρει, άλλος δεν καταλαβαίνει, κι εκείνη με χρειάζεται. Είναι γελοίο να προσπαθώ να εξηγώ, έτσι ήρθα εδώ, μόνο να μιλήσω.
Δυο κορίτσια μέσα στο jumbo να ψωνίζουν, η στάση του λεωφορείου, το νοσοκομείο, η αναμονή, τα ηλίθια κορίτσια με το παζλ για να περάσει η ώρα, το κάλεσμα, και πάλι αναμονή, το σφίξιμο στην καρδιά, η εσωτερική πρόχειρη προσευχή, η έξοδος, τα κόκκινα μάτια σου, το κλάμα σου, μαχαιριά στην καρδιά, η διάγνωση, σφίξιμο δοντιών, αγκαλιά, κλάμα, κόκκινα μάτια, χάδι, πλάκα, κλάμα, κόκκινα μάτια, κενό… Μια μικρή βόλτα, μερικές άσχετες συζητήσεις, μερικά μαγαζιά ακόμα. Δυο κορίτσια στο δρόμο, τέσσερα σχεδόν κόκκινα μάτια, δυο σφιγμένες καρδιές.
Στο τέλος με πήρες αγκαλιά και με ευχαρίστησες… Τι ευχαριστείς ρε χαζό; Τι ευχαριστείς αστέρι μου; Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω. Εδώ θα είμαι, πάντα! Δίπλα σου, μαζί σου, πάντα έτσι αγαπημένες όπως είπε και η γιαγιάκα στο νοσοκομείο. Θα το περάσουμε και αυτό, στο ύψος μας (κι ας είναι μπόλικο το δικό σου). Είναι νωρίς λένε και μπορεί να θεραπευτεί. Κι αφού αυτό μπορεί, κι εσύ μπορείς και είμαι σίγουρη πως θα τα καταφέρεις!
Από εδώ και πέρα, μόνο θα χαμογελάμε. Άλλωστε στο είπε και ο… Σου πάει το χαμόγελο. Δένει υπέροχα με το πρόσωπο σου. Δένει υπέροχα μετά από όλα.
Με πήρες αγκαλιά και με ευχαρίστησες, σε άφησα στα χέρια του… και σας καληνύχτισα, πέρασα απέναντι το δρόμο, ήρεμα και μετά άρχισα να τρέχω. Έτρεχα κι έκλαιγα μέχρι να φτάσω στο σπίτι. Δεν ξέρω αν με είδες, αλλά αύριο θα σκουπίσω πάλι τα μάτια και θα σφίξω τα δόντια. Στο υπόσχομαι, πως όταν είμαι δίπλα σου, θα είμαι το στήριγμα που ψάχνεις να πιαστείς, δε θα λυγίσω, δε θα σπάσω, θα το πάμε μέχρι το τέλος δυνατά!Αστέρι μου, να ξέρεις πως σ’ αγαπάω πολύ! :)
Περαστικά, περαστικά, περαστικά!!!
Αυτή τη φορά, να είναι πραγματικά περαστικά!!!
