Αγάπη

Αγάπη…
Το πιο αγνό και ανιδιοτελές συναίσθημα στον κόσμο. Η μάνα αγαπάει το παιδί της. Πονάει, μόνο και μόνο για να του δώσει ζωή. Ξενυχτάει, δουλεύει, τρέχει όλη μέρα, για να του προσφέρει προστασία, τρυφερότητα, τροφή και στέγη. Αρρωσταίνει και πονάει όταν αυτό είναι άρρωστο ή πονά, αλλά ποτέ δεν το δείχνει. Είναι έτοιμη να δώσει και τη ζωή της για να είναι αυτό καλά. Κι όταν εκείνο μεγαλώσει και εκείνη γίνει γριά, το μόνο που θέλει είναι να είναι καλά με τη ζωή του, ακόμα κι αν είναι τελείως αντίθετη με τα όνειρα που έκανε για αυτό και όχι να είναι δίπλα της και να την νταντεύει.*

Αγάπη…
Το πιο αληθινό συναίσθημα. Κι αν μπορεί κάποιος ας μου βρει κάτι εγωιστικό στα παραπάνω. Η αγάπη, τόσο τρυφερή, τόσο δοτική, τόσο ανιδιοτελής.

Αγάπη…
Μια λέξη που άρχισε να χρησιμοποιείται χωρίς νόημα. Άρχισε να χρησιμοποιείται σε κουτάκια και πρέπει. Ναι, μια «πρέπει» αγάπη, βγαίνει μέσα από τους ανθρώπους. Πρέπει να αγαπάω αυτόν, γιατί μου φέρεται καλά. Πρέπει να αγαπάω αυτόν, γιατί μου δίνει πολλά. Πρέπει να αγαπώ αυτόν, γιατί με αγαπά. Και μπορεί μέσα μας να μη χρησιμοποιούμε τη λέξη πρέπει, αλλά είναι αυτή η ανάγκη που μας κάνει να λέμε πως αγαπάμε κάποιον.

Αγάπη…
Μια λέξη που έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται από τον καθένα. Πως γίνεται κάποιος που αγαπάει να πληγώνει τον άλλον; Όταν αγαπάς, δεν πληγώνεις, πληγώνεσαι. Όταν πληγώνεις, τον μόνο που αγαπάς είναι ο εαυτός σου. Και δεν είναι κακό να αγαπάς τον εαυτό σου. Για να αγαπήσεις οποιονδήποτε πρέπει πρώτα να αγαπήσεις εσένα. Αλλά όταν αγαπάς ποτέ δεν πληγώνεις. Κι αν τύχει και πληγώσεις τον άλλον, γιατί άνθρωπος είσαι και λάθη κάνεις, λες συγγνώμη και το εννοείς. Συγγνώμη σημαίνει μετάνιωσα για αυτό που έκανα και δε θα το κάνω ποτέ ξανά. Συγγνώμη δε σημαίνει, εντάξει έκανα βλακεία, αλλά σε παρόμοιες συνθήκες θα αντιδράσω με τον ίδιο τρόπο

Αγάπη…
Ένα συναίσθημα που σε συνδέει με τον άλλον με τρόπο μοναδικό και άρρηκτο. Όταν είναι χαρούμενος αυτός που αγαπάς, είσαι κι εσύ. Όταν είναι ενθουσιασμένος, είσαι κι εσύ. Όταν είναι ευτυχισμένος, είσαι κι εσύ. Είναι λυπημένος; Είσαι κι εσύ. Είναι αγανακτισμένος; Είσαι κι εσύ. Είναι; Κι εσύ!

Αγάπη…
Δεν είναι συναίσθημα ανταλλαγής. Αγάπη δεν είναι σου έδωσα αυτό, στην επόμενη ευκαιρία περιμένω να μου το δώσεις κι εσύ. Δεν είναι σου δίνω εκείνο για να μου δόσεις το άλλο. Όταν αγαπάς κάποιον δεν περιμένεις να πάρεις τίποτα πίσω. Δίνεις τα πάντα και δεν περιμένεις τίποτα.

Αγάπη…
Είναι να νοιάζεσαι, να ανησυχείς, να φροντίζεις. Αγάπη είναι να χαμογελάς και να δακρύζεις. Αγάπη είναι να αδειάζεις. Όχι γιατί ο άλλος σου δίνει κάτι, αλλά γιατί έτσι. Δεν υπάρχει απάντηση στο «γιατί με αγαπάς;». Γιατί έτσι. Συνήθως για να αγαπήσεις κάποιον (εκτός της περίπτωσης γονείς-παιδιά), πρέπει ο άλλος να σου δώσει κάτι πρώτα. Δεν τον αγαπάς όμως επειδή σου έδωσε. Τον συμπαθείς, τον νοιάζεσαι, τον φροντίζεις, όμως δεν τον αγαπάς για αυτό. Τον αγαπάς γιατί έτσι!

Αγάπη…
Ένα μεγάλο «έτσι». Ένα μαγικό κλικ.

*Δεν υποτιμώ την αγάπη των μπαμπάδων για τα παιδιά τους, που εκτός του πόνου της γέννας όλα τα άλλα ισχύουν και για αυτούς.