Κοιτάζω στον καθρέφτη και για πρώτη φορά βλέπω εμένα. Έτσι όπως είμαι. Ολόκληρη. Δε με σπάω σε κομμάτια. Δεν κοιτάω τα μαλλιά μου για να δω πως θα τα φτιάξω, ούτε τα μάτια μου, για να βαφτώ. Δεν κοιτάω το πρόσωπο μου, τα ρούχα μου, τα παπούτσια μου. Δεν κοιτάζω τίποτα συγκεκριμένο. Κοιτάω εμένα, κάθε λεπτομέρεια μου, κάθε τι με κάνει εμένα, κάθε τι που με χαρακτηρίζει στο σύνολο του. Δε με σπάω. Με έχω απέναντι μου, ολόκληρη, έτοιμη να με αντιμετωπίσω.
Το σώμα μου… Με πολλές ατέλειες, αλλά και δυνατά σημεία. Με σημάδια που ήρθαν για να μείνουν. Ένα κάψιμο πριν λίγο καιρό, ένα κόψιμο που άφησε το σημάδι του για να έχω να λέω την πιο ηλίθια ιστορία, ένα εμβόλιο κάπου στο δημοτικό και κάποια άλλα, μάλλον από παιδικά πεσίματα και χτυπήματα που δε θυμάμαι... Με σημάδια που ήρθαν για να φύγουν. Κάποια γρατσουνιά, κάποια μελανιά, και μερικά πειραγμένα σπυράκια... (Πρέπει να σταματήσω να τα πειράζω επιτέλους! Θα κατασημαδέψω όλο μου το πρόσωπο!) Με ένα σημάδι που υπήρχε πάντα, από τη μέρα που γεννήθηκα για να με χαρακτηρίζει. Το σώμα μου… Δίχρωμο! Έχει πάρει χρωματάκι από τα μπάνια στη θάλασσα. Τα χέρια μου… Όμορφα (σχόλιο υποκειμενικό, αλλά για μένα μιλάω, έχω τέτοιο δικαίωμα), αλλά και τόσο απεριποίητα. Με παρανυχίδες και ανόμοια νύχια. Αν και τελευταία τα προσέχω και έχουν φτιάξει κάπως. Τα μαλλιά μου… Με το χρωματιστό, καλοκαιρινό πλεξουδάκι τους, μακριά, ελεύθερα και μπουκλωτά. Σα να το κάνουν επίτηδες. Το καλοκαίρι που δεν τα ανέχομαι πάνω μου και τα πιάνω, είναι σπαστά ή δημιουργούν όμορφες μπούκλες. Το χειμώνα που θέλω να τα αφήνω κάτω, απλά δε φαίνονται. Φριζάρουν, πετάνε και γενικά είναι ένα χάλι. Το πρόσωπο μου… Σημαδεμένο από τα σπυράκια. (Πότε θα σταματήσω να τα πειράζω επιτέλους; Δες πως έχω γίνει! Σύντομα θα έχω πρόβλημα…) Το χαμόγελο μου… Ποτέ δεν το έκρινα μόνη μου. Κάποιοι μου είπαν πως είναι ωραίο. Θα τους πιστέψω. Με συμφέρει νομίζω. Άλλωστε να έχεις ωραίο χαμόγελο παρόλο που έχεις λίγο στραβά δοντάκια λέει κάτι… Δε λέει; Τα μάτια μου… Συνήθως είναι κρυμμένα πίσω από τα γυαλιά μου. Μου έχουν πει πολλές φορές να μη βγαίνω από το σπίτι με τα γυαλιά, αλλά δεν τους ακούω. Φακούς βάζω μόνο για εξόδους διασκέδασης, όχι για σχολή, ψώνια ή άλλες δουλειές. Στο σπίτι σπάνια τα φοράω, εκτός αν βλέπω τηλεόραση. Έτσι και τώρα είναι ελεύθερα να τα χαζέψω. Πάντα μου άρεσαν, ακόμα κι όταν περνούσα φάσεις που δε μου άρεσε τίποτα πάνω μου. Τα θεωρώ το δυνατό μου σημείο. (Κι αυτό υποκειμενικό, αλλά ποιος μιλάει για τον εαυτό του αντικειμενικά;) Το χρώμα τους (σκούρα), το σχήμα τους (μεγάλα), η εκφραστικότητα τους. Η μαμά μου λέει πως μεταμορφώνονται ανάλογα με τη διάθεση και τις σκέψεις μου. Την πιστεύω. Μου αρέσει η ιδέα της μεταμόρφωσης κι ας μην μπορώ ποτέ να κρυφτώ.
Τα μάτια μου… Ο καθρέφτης της ψυχής μου. Τα κοιτάζω και εκείνα αρχίζουν πάλι να μου ψιθυρίζουν όλα αυτά που θέλουν, αυτά που κουβαλάνε μέσα τους, αυτά που κουβαλάω εγώ μέσα μου. Δεν κρύβουν τίποτα. Όπως είμαι ολόκληρη μπροστά τους, έτσι και αυτά ψιθυρίζουν ολόκληρη την αλήθεια που κρύβεται μέσα μου. Κάθε επιθυμία, κάθε φόβο, κάθε όνειρο, κάθε αγωνία, κάθε τι που ονομάζεται, και κάθε τι που δεν ονομάζεται. Γιατί τα περισσότερα από αυτά που έχουμε μέσα μας, δεν ονομάζονται. Δεν έχουν λέξεις να τα χαρακτηρίσουν, να τα περιγράψουν. Δεν είναι μπλε ή ροζ, δεν είναι γλυκά ή πικρά, δεν είναι τίποτα που μπαίνει σε καλούπια και λέξεις. Απλώς είναι! Και όλα αυτά που απλώς είναι, τα μάτια μου, για πρώτη φορά μου τα ψιθύρισαν. Και ψιθύρισαν μαζί τους, όλα τα μυστικά μου. Όλα αυτά τα πραγματάκια που έκλεισα σε σεντούκια, σε μια προσπάθεια να τα ξεχάσω, να κάνω πως δεν υπάρχουν.
Και έτσι απλά, για πρώτη φορά στη ζωή μου, μπροστά σε έναν καθρέφτη, έκανα την αυτοκριτική μου. Τη σωστή αυτοκριτική. Όχι αυτή που σε γεμίζει τύψεις. Όχι αυτή που σε δικαιολογεί για όλα. Όχι. Την αληθινή αυτοκριτική. Αυτή που τα ζυγίζει όλα. Που δεν κρύβει τίποτα. Που δεν ωραιοποιεί τίποτα. Που δεν ασχημαίνει τίποτα.
Κι έτσι απλά, επειδή μια φορά δε φοβήθηκα να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να δω κάθε λεπτομέρεια μου, μέσα και έξω, έμαθα την αλήθεια. Μια αλήθεια που λίγο με τρομάζει και λίγο με ησυχάζει. Μια αλήθεια που δεν ξέρω αν είναι καλύτερη ή χειρότερη, αλλά είναι η αλήθεια.
Δε θα πω παραπάνω… Όσο υπάρχουν άτομα που ξέρουν ποια είμαι, ξέρουν το όνομα μου, με έχουν δει, έχουν ακούσει τη φωνή μου, δε θα πω τίποτα παραπάνω. Όχι γιατί δε θέλω να ξέρουν, αλλά γιατί θα το μάθουν με προσωπική κουβέντα και όχι επειδή έπεσε το μάτι τους εδώ. Μια κουβέντα που δεν είμαι έτοιμη να κάνω, γιατί πρώτα πρέπει να απαντήσω πολλά στον εαυτό μου.
Προς το παρών σας χαιρετάω. Έχω μανία να κάνω μεγάλα ποστάκια πριν σας χαιρετήσω, ε; Μετράω τις μέρες για να φύγω στα δάχτυλα του ενός χεριού. Για τους επόμενους 2 μήνες περίπου, θα με συναντάτε σε ένα από τα ωραιότερα νησιά. Ίσως σε μια παραλία, ίσως σε μια βόλτα, ίσως σε ένα χωριό, ίσως σε ένα σπίτι να κάνω baby-sitting. Φέτος οι διακοπές είναι μεγάλες και θα τις χαρώ. Φεύγω με πολύ ανεβασμένη διάθεση και πολλή εσωτερική δύναμη. Το να ξέρεις τι σου γίνεται, τελικά σε κάνει να νοιώθεις πολύ καλά!
Καλό καλοκαίρι!!!
