Άλλη μια περίοδος τελειώνει… Άλλη μια φορά τα ίδια… Κούραση είναι η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό. Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο μονότονα γίνονται όλα. Δεν είμαι γκρινιάρα, ούτε κλαψιάρα. Δε μου αρέσει να ξετρυπώνω προβλήματα. Όχι, όσο κι αν αυτό φαίνεται δεν είμαι έτσι. Δεν έχω καμία σχέση. Αλλά έχω κουραστεί τόσο πολύ, έχω βαρεθεί τόσο πολύ που δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Χαμογελάω, περνάω καλά, ελπίζω, ονειρεύομαι, μα όλα αυτά είναι στιγμές που περνάνε γρήγορα και κάθε βράδυ, μέσα μου, φωλιάζει το ίδιο σφίξιμο, το ίδιο δάκρυ, ο ίδιος πόνος. Κάθε πρωί τον ξεχνάω, τον διώχνω, μα κάθε βράδυ είναι πάλι εκεί.
Δε μου αρέσει, δεν είμαι εγώ. Δεν είμαι απαισιόδοξο άτομο, όσο κι αν φαίνεται. Δεν τα βλέπω όλα μαύρα. Κι όλο αυτό, ότι κατάντησα να φαίνομαι έτσι, με προβληματίζει. Το ότι αν κοιτάξεις τα μάτια μου, θα τα δεις θλιμμένα. Τα μάτια μου κάποτε γελούσαν, ακόμα κι όταν τίποτα δεν πήγαινε καλά. Τι έπαθαν; Ξέχασαν να χαμογελάνε; Υπάρχουν πολλά που πάνε καλά. Γιατί δεν μπορούν να τα δουν;
Να το πάλι. Κλαίγομαι… Που είμαι εγώ; Εντάξει, το ξέρω, εξαντλήθηκα. Ξέρω πως κανένας δεν μπορεί να το δει, να το καταλάβει. Αλλά και τι έγινε; Η πρώτη είμαι ή η τελευταία; Αν έχω εξαντληθεί από τώρα, τι θα κάνω σε μερικά χρόνια;
Στο μυαλό μου γυρνάει ξανά και ξανά η ιδέα της καινούργιας αρχής. Όχι φυγή, όχι! Απλά μια καινούργια αρχή μακριά από όλους και από όλα. Να πρέπει να σταθώ στα πόδια μου. Να μην έχω κανέναν να γαντζώνομαι από πάνω του. Όχι φυγή, όχι! Δεν έχω σκοπό να αφήσω τίποτα στη μέση. Και αυτό είναι που με προβληματίζει. Θα πρέπει να περιμένω 1-2 χρόνια να τελειώσω τις σπουδές για να ζήσω; Αν τα καταφέρω και δε φάω τα μούτρα μου.
Θέλω επιτέλους να ζήσω! Περιμένω τι; Φοβάμαι τι; Που είμαι εγώ; Θέλω να κάνω κάτι και σκέφτομαι πώς να το πω. Αν είναι δυνατόν! Λες και χρωστάω εξηγήσεις σε κανέναν για το τι θέλω και τι όχι. Ή μήπως τελικά δε θέλω; Μήπως τελικά μεταμορφώνομαι σε κάποια που τις αρέσει να βρίσκει προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν;
Μπροστά σε έναν καθρέφτη. Πρέπει να κάτσω μπροστά σε έναν καθρέφτη και να δω τα μάτια μου. Τα μάτια πίσω από τα μάτια μου, εκείνα που χαμογελάνε, και να βρω επιτέλους εμένα. Όποια κι αν είμαι.
Απλώς κουράστηκα…
Δε μου αρέσει, δεν είμαι εγώ. Δεν είμαι απαισιόδοξο άτομο, όσο κι αν φαίνεται. Δεν τα βλέπω όλα μαύρα. Κι όλο αυτό, ότι κατάντησα να φαίνομαι έτσι, με προβληματίζει. Το ότι αν κοιτάξεις τα μάτια μου, θα τα δεις θλιμμένα. Τα μάτια μου κάποτε γελούσαν, ακόμα κι όταν τίποτα δεν πήγαινε καλά. Τι έπαθαν; Ξέχασαν να χαμογελάνε; Υπάρχουν πολλά που πάνε καλά. Γιατί δεν μπορούν να τα δουν;
Να το πάλι. Κλαίγομαι… Που είμαι εγώ; Εντάξει, το ξέρω, εξαντλήθηκα. Ξέρω πως κανένας δεν μπορεί να το δει, να το καταλάβει. Αλλά και τι έγινε; Η πρώτη είμαι ή η τελευταία; Αν έχω εξαντληθεί από τώρα, τι θα κάνω σε μερικά χρόνια;
Στο μυαλό μου γυρνάει ξανά και ξανά η ιδέα της καινούργιας αρχής. Όχι φυγή, όχι! Απλά μια καινούργια αρχή μακριά από όλους και από όλα. Να πρέπει να σταθώ στα πόδια μου. Να μην έχω κανέναν να γαντζώνομαι από πάνω του. Όχι φυγή, όχι! Δεν έχω σκοπό να αφήσω τίποτα στη μέση. Και αυτό είναι που με προβληματίζει. Θα πρέπει να περιμένω 1-2 χρόνια να τελειώσω τις σπουδές για να ζήσω; Αν τα καταφέρω και δε φάω τα μούτρα μου.
Θέλω επιτέλους να ζήσω! Περιμένω τι; Φοβάμαι τι; Που είμαι εγώ; Θέλω να κάνω κάτι και σκέφτομαι πώς να το πω. Αν είναι δυνατόν! Λες και χρωστάω εξηγήσεις σε κανέναν για το τι θέλω και τι όχι. Ή μήπως τελικά δε θέλω; Μήπως τελικά μεταμορφώνομαι σε κάποια που τις αρέσει να βρίσκει προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν;
Μπροστά σε έναν καθρέφτη. Πρέπει να κάτσω μπροστά σε έναν καθρέφτη και να δω τα μάτια μου. Τα μάτια πίσω από τα μάτια μου, εκείνα που χαμογελάνε, και να βρω επιτέλους εμένα. Όποια κι αν είμαι.
Απλώς κουράστηκα…
