Εκείνη-Εκείνος

Εκείνη… Έχει κλείσει τα μάτια της εδώ και ώρα. Όχι πως θα κοιμηθεί, αλλά έτσι ονειρεύεται καλύτερα. Ακούει μια μουσική που δεν διάλεξε εκείνη, αλλά ο αγαπημένος της ραδιοφωνικός σταθμός. Σε κάτι τέτοιες ώρες εκείνον εμπιστευόταν. Ήταν σα να είχε διαβάσει τη σκέψη της και έβαζε τα τραγούδια που ήθελε να ακούσει. Από μόνη της δεν θα έκανε τόσο καλές επιλογές. Έτσι λοιπόν έμενε με κλειστά μάτια, ξαπλωμένη στον καναπέ, ακούγοντας μουσική και σκεφτόταν εκείνον…


Εκείνος… Εδώ και ώρα καθόταν στο καθιστικό με ένα ποτό στο χέρι, ακούγοντας τον αγαπημένο του σταθμό. Το βλέμμα της είχε καρφωθεί στο μυαλό του. Ένα βλέμμα τόσο έντονο. Ίσως έπρεπε να τολμήσει λίγο παραπάνω. Ποιος ξέρει τώρα αν θα την ξαναδεί πουθενά; Όχι πως τον ένοιαζε και πολύ, αλλά από την πρώτη στιγμή που την είδε καρφώθηκε στο μυαλό του. Τελικά ναι, τον ένοιαζε…


Σκεφτόταν εκείνον. Είχε τόση άνεση στο χώρο. Είχε ένα απίθανο βλέμμα και τα μάτια του μεγάλα, εκφραστικά, όπως της άρεσαν. Για το χαμόγελο του δεν μπορούσε να μιλήσει. Ήταν το πιο ωραίο χαμόγελο που είχε δει στη ζωή της. Δεν ήξερε καν το όνομα του, μα όλη τη νύχτα εκείνον πρόσεχε, εκείνον κοίταζε, περιμένοντας να την δει, να της δώσει λίγη σημασία. Μα τίποτα, λες και ήταν αόρατη για εκείνον. Λογικό να μην την προσέξει ένα τέτοιο παιδί, κάθε μέρα θα πρέπει να τον πλησίαζαν ένα σορό. Κι όμως δεν έμοιαζε καθόλου, με όλους τους άλλους που ψωνίζονται. Μπορεί να μην ήταν καν ελεύθερος. Έπρεπε να κάνει κάτι άλλο πάντως αν ήθελε να κερδίσει την προσοχή του…


Τον ένοιαζε, γιατί διέφερε από όλες τις άλλες κοπέλες. Το σώμα της ήταν λες και κάποιος το έφτιαξε στις ιδανικές αναλογίες. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου της γλυκά και τα μακριά μαλλιά της, της έδιναν έναν πολύ διαφορετικό αέρα, όταν χόρευε. Έπρεπε να της είχε μιλήσει παραπάνω όταν του έδωσε την ευκαιρία…


Ήθελε να κερδίσει την προσοχή του κι ας ήταν πλέον αργά. Η παρέα της πλήρωνε και θα έφευγαν. Ήταν άλλωστε πολύ αργά… Την ώρα που έφευγαν λοιπόν κατευθύνθηκε στην παρέα του. Τους κοίταξε όλους και σταμάτησε σε εκείνον. Μέσα της έτρεμε, αλλά κατάφερνε να δείχνει σα να ήταν όλα φυσιολογικά και τους ρώτησε αν ήξεραν που κοντά θα μπορούσαν να βρουν ταξί… «Μπορείς να με πάρεις μέχρι τη στάση;», σκέφτηκε από μέσα της, αλλά δεν είπε ποτέ. Της απάντησε κάποιος άλλος από την παρέα, τους ευχαρίστησε και έφυγε. Φεύγοντας τον κοίταξε βαθιά στα μάτια. Όχι πως θα καταλάβαινε τίποτα, αλλά εκείνη του φώναξε, «για σένα ήρθα!». Πήρε βιαστικά το βλέμμα της και έφυγε. Πήγε στον καναπέ του σπιτιού της και στις σκέψεις της…


Του έδωσε την ευκαιρία να της μιλήσει όταν τους ρώτησε που μπορεί να βρει ταξί. Ήθελε να απαντήσει εκείνος, μα τον πρόλαβε ο φίλος του. Ήθελε να της πει: «Μπορώ να σε πάρω μέχρι την στάση», αλλά τι θα σκεφτόταν μετά εκείνη; Έτσι σώπασε και προσπάθησε να την ακολουθήσει διακριτικά με το βλέμμα του καθώς έφευγε. Άραγε να τον είχε προσέξει καθόλου; Κάποια στιγμή νόμιζε πως το βλέμμα της ήταν πάνω του, μα σκέφτηκε πως θα ήταν τυχαίο. Μετά από λίγο γύρισε στο σπίτι του …


Στις σκέψεις της εκείνος. Άραγε θα τον ξαναέβλεπε ποτέ; Θα μάθαινε έστω το όνομα του; Άνοιξε τα μάτια της. Το δωμάτιο σκοτεινό, όμως το ήξερε καλά και δεν δυσκολεύτηκε να φτάσει στην μπαλκονόπορτα. Την άνοιξε και βγήκε λίγο έξω. Κοίταξε το φεγγάρι και αναρωτήθηκε που να ήταν εκείνος, ο άγνωστος, που κατάφερε να μπει στο μυαλό της. Το μόνο που ζητούσε πια ήταν να είχε έστω και μια σκέψη του. Είναι όμορφο να ξέρεις πως κάποιος σε σκέφτεται το βράδυ. Τότε σκεφτόμαστε όλους όσους πραγματικά θέλουμε. Πάντα θα ήθελε να ξέρει ποιος την σκέφτεται. Να χτυπήσει κάποια στιγμή βραδιάτικα το τηλέφωνο, και κάποιος να της πει πως την σκεφτόταν και πήρε να δει τι κάνει. Αυτή την φορά δεν ήθελε κάποιον, ήθελε εκείνον, που μάλλον ούτε καν την πρόσεξε. Κοίταξε λοιπόν το φεγγάρι και ευχήθηκε να τον ξαναδεί!


Στο σπίτι του δεν άντεχε να βλέπει άλλο τους τέσσερις τοίχους και πήγε προς το παράθυρο. Έψαξε να βρει το φεγγάρι. Το βρήκε και σκέφτηκε πως έπρεπε να της είχε μιλήσει. Κοίταξε λοιπόν το φεγγάρι και ευχήθηκε να την ξαναδεί!

Σκέψεις με τύψεις

Εδώ και ώρα προσπαθώ να γράψω τις σκέψεις μου. Δεν μπορώ. Δε θέλω να τις γράψω, να τις πω. Δε θέλω να τις μοιραστώ! Όχι μαζί σας, γενικά. Αν τις μοιραστώ είναι σα να παραδέχομαι πως υπάρχουν. Και χωρίς να ξέρω γιατί δε θέλω να το κάνω. Βασικά δε ξέρω καν γιατί νιώθω τύψεις που θέλω να γκρινιάξω, να παραπονεθώ. Ξέρω πως υπάρχουν πολύ χειρότερα. Ξέρω πως είμαι πολύ τυχερή. Ξέρω πως μεγάλα προβλήματα είναι άλλα, πως υπάρχουν πολύ χειρότερα, πως άλλοι βρίσκονται σε πολύ πιο δύσκολες θέσεις. Ξέρω πως δεν πρέπει να συγκρίνω ανόμοια πράγματα. Πως είμαι σε πλεονεκτική θέση σε σύγκριση με πολλούς. Ξέρω πως η ζωή μου δεν είναι χάλια. Αλλά από την άλλη δεν είναι και τέλεια! Δεν καταλαβαίνω γιατί νιώθω τόσο άσχημα, που κάτι με έχει ρίξει, με έχει στεναχωρήσει. Γιατί νιώθω σα να μην έχω το δικαίωμα. Και όλο αυτό με πνίγει ακόμα παραπάνω! Σε σημείο που είμαι έτοιμη να σκάσω! Όχι για αυτά που με έριξαν, αλλά για το πώς αισθάνομαι που έπεσα. Άντε βγάλε άκρη τώρα!

Παρόλα αυτά, το πήρα απόφαση και θα γκρινιάξω! Τι κι αν δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στον κόσμο; Τι κι αν δεν είναι καν μεγάλο; Είναι το δικό μου! Τώρα έρχεται η ερώτηση και είναι όντως πρόβλημα; Ναι, ρε για μένα είναι! Δεν υποβαθμίζω το δικό σου! Ξέρω πως το δικό μου είναι κατώτερο, αλλά αυτό έχω. Νιώθω χάλια που εσύ αναγκάστηκες να ζήσεις ένα πιο μεγάλο. Νιώθω ευγνώμων που δεν το έζησα εγώ. Αλλά στην δική μου ζωή, αυτό το μικροσκοπικό προβληματάκι είναι κάτι που με ρίχνει λίγο. Δεν είπα και ποτέ πως έγινα χάλια για αυτό, αλλά όσο δεν το παραδέχομαι τόσο με τρώει.

Αρχικά τις τελευταίες μέρες νιώθω απίστευτα μόνη. Ευτυχώς όχι τελείως μόνη, αλλά γκρεμίστηκαν πολλά. Η ερωτικό-συναισθηματική μου ζωή είναι ανύπαρκτη (μην ανοίξουμε και αυτό το θέμα). Ευτυχώς η οικογενειακό-συναισθηματική μου ζωή είναι μια χαρά. Αλλά επειδή από μόνη της, αφήνει πολλά κενά, προσπαθούσα να συμπληρώσω κάτι από την φιλικό-συναισθηματική μου ζωή. Ποτέ δεν ήταν η καλύτερη. Ποτέ δεν ήταν αυτή που ονειρευόμουν, που ζητούσα. (Δεν υποβαθμίζω αυτά που έχω και δεν νομίζω να έχουμε παρεξηγήσεις). Τα τελευταία χρόνια τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλύτερα. Είχα το βασικό που ζητούσα, αληθινές σχέσεις. Αλλά από εκεί και πέρα, κυρίως έπαιζα έναν δεύτερο ρόλο σε ένα έργο που με γέμιζε. Και κάπου εκεί που άρχισα να παίρνω τα πάνω μου, να κάνω δικές μου κινήσεις, να αρχίσω να έχω πρώτο ρόλο, κάπου εκεί όλα γκρεμίζονται. Μένω με τα διαλυμένα μου όνειρα στο χέρι, να κοιτάζω δεξιά και αριστερά προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε. Μόνη δεν έμεινα! Ευτυχώς υπάρχει μια φίλη και σιγά-σιγά ξανασυναρμολογώ τα κομμάτια από τα διαλυμένα μου όνειρα, προσπαθώντας να δώσω πιο γερό καλούπι αυτή τη φορά. (Σήμερα παρεμπιπτόντως έκανα ένα βήμα που ελπίζω να μη σταματήσει εδώ, μη ρωτάς τίποτα ακόμα!!!)
Και μέσα σε όλα κατάλαβα για άλλη μια φορά, πως χρήσιμος είσαι όταν έχεις κάτι να προσφέρεις. Αν μπορεί και κάποιος άλλος να προσφέρει τα ίδια με σένα (παρέα) με λιγότερα ανταλλάγματα (φιλία), είναι (σχεδόν) πάντα προτιμότερος. Εγώ γιατί βρίσκω προτιμότερο το αντίθετο; Τι λάθος έχω πάνω μου τέλος πάντων; Και μόνο που θυμάμαι τι είχα γράψει στο ποστ πριν το καλοκαίρι, «Ένας φίλος και μια παρέα…» σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα. Είχα που είχα πρόβλημα με τη λέξη φίλος, τώρα να δεις τι θα τραβήξει από μένα!
Και να σου πω κάτι! Μου τη δίνει να πρέπει να σε θυμάμαι πάντα εγώ! Και αυτό δεν είναι ούτε γενικό, ούτε ειδικό. Είναι καρφί, για πολλούς παραλήπτες. Που μάλλον και κανείς δε θα το δει, αλλά δεν πειράζει. Δε θέλω να κυνηγάω μια σχέση από πίσω. Οποιαδήποτε σχέση! Και τέλος με αυτό, γιατί δεν αντέχω άλλο.

Κι επειδή άρχισα να γκρινιάζω θα συνεχίσω κι αν κουράστηκες ή βαρέθηκες να με ακούς να κλαψουρίζω σκασίλα μου! Για μένα τα λέω! Ναι γραμμένο σε έχω εσένα, τον όποιον εσένα, αυτή τη στιγμή.
Μέσα στο όλο κλίμα, γίνονται απόπειρες για να ανέβει η διάθεση (ένα βήμα είμαι πριν ζητήσω στη μαμά μου να έρθει, είναι η μόνη που μπορεί να με βοηθήσει τώρα). Μια από αυτές ήταν μια τριήμερη απόδραση στην Αθήνα (βρίσκεται εκεί η παρέα, από τον τόπο καταγωγής μου, μην ξεχνάτε εδώ μέσα δε λέμε πόλεις). Και ενώ περάσαμε καλά, πολύ καλά (με μια μικρή εξαίρεση, αλλά αυτό δεν λέμε τι ήταν) προβληματιστήκαμε και πολύ μάλιστα!
Πως λειτουργεί το μυαλό μου τέλος πάντων; Με έχει κουράσει απίστευτα! Είμαι ντροπαλή, δεν αντιλέγω. Αλλά δεν ντρέπομαι να μιλήσω! Όχι σε αυτό το βαθμό! Ίσα-ίσα που θέλω να μιλάω. Αλήθεια θέλω! Αλλά δεν μπορώ να ανοίξω θέμα! Πες για ένα θέμα (που γνωρίζω βέβαια) και θα σου πω ότι θες! Αλήθεια! Μην πεις όμως τις λέξεις «πες κάτι». Είναι σαν κλειδί που σφραγίζει το στόμα μου. Όχι από πείσμα, αλλά επειδή με το που ακούσει αυτή τη λέξη το μυαλό μπλοκάρει. Καμία σκέψη δεν κυλάει μέσα του. Αν την ξαναπείς δε, μπορεί να φάει τέτοιο κόλλημα, που να ξεχάσει ακόμα και πως ανοίγει το στόμα για να μιλήσει. Και άκου τώρα το κορυφαίο. Επειδή όπως είπα και πριν, εγώ θέλω να μιλάω! Ναι καλέ, μη σου κάνει τόσο εντύπωση! Αν υπάρχει πολύ ώρα σιωπή, αυτόματα, χωρίς συνείδηση, λέω εγώ τη λέξη κλειδί στον εαυτό μου, εμπλουτισμένη κιόλας «πες επιτέλους κάτι και εσύ» και αυτό ήταν, όσες ώρες και να με αφήσεις να σκέφτομαι θέμα δε θα βρω με τίποτα! Συμβουλές του στυλ, πες το πρώτο που θα σου έρθει στο μυαλό, δεν παίζουν γιατί απλά δε μου έρχεται τίποτα στο μυαλό. Συμβουλές του στυλ πες κάτι που άκουσες, είδες κλπ επίσης δεν πιάνουν, απλά δε θυμάμαι τίποτα! Και επειδή, ξαναλέω, κι εγώ θέλω να μιλήσω, νευριάζω και μάλιστα περισσότερο από σένα, με όλο αυτό, οπότε μπλοκάρω και περισσότερο. Αν οποιοσδήποτε ξέρει τι μπορώ να κάνω παρακαλώ να το πει! Γιατί αν φάει κόλλημα το μυαλό, μετά αρχίζω να αντιμετωπίζω πρόβλημα και στις κουβέντες που ανοίγουν οι άλλοι (έχω ξεχάσει πως λειτουργεί η φωνή και το στόμα). Αλήθεια, όποιος μπορεί παρακαλώ βοήθεια! Με μισώ σε κάτι τέτοια σκηνικά!

Αυτά! Δεν είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα στον κόσμο, δεν είναι καν μεγάλα, αλλά είναι τα δικά μου! Αυτά που γυρνάνε τώρα στο μυαλό μου δηλαδή πιο έντονα. Έχω πετάξει και σπόντες για άλλα που δεν αναπτύσσω, αλλά μην τα ξυπνήσω όλα μαζί. Με τύψεις ή χωρίς θα ξαναεπιστρέψω με κειμενάκια γραμμένα από μέσα μου! Αυτό γράφτηκε με τύψεις πάντως (τύψεις προς αυτούς που έχουν πιο σοβαρά πράγματα να τους απασχολούν)

Νερό, αέρας και φωτιά

pic: http://www.elfwood.com/art/d/a/dariko/3.jpg.html

Μέσα μου νερό κι αέρας

Γαλήνη, ηρεμία

Δεν ζητάω τίποτα

Έχω ότι χρειάζομαι

Νερό να ζω

Αέρα να αναπνέω

Δεν ζητάω πολλά

Έπαψα πια

Αρκούμε

Χαμογελάω

Τέλος οι απραγματοποίητες επιθυμίες

Γίνανε όνειρα γλυκά

Τέλος τα προβλήματα και οι προσμονές

Μέσα μου γαλήνη

Νερό κι αέρας

Μέσα μου φωτιά

Πάλη συνεχής

Καίει τα κουτιά μου

Φεύγουνε οι σκέψεις που έκρυψα

Δραπέτες

Αναστατώνουν την ησυχία μου

Καίγομαι

Καήκαν όλα

Μέσα μου κενό

Ένα ατέλειωτο κενό

Μέσα μου φωτιά

Συνέχεια να ζητά

Μέσα μου φωτιά

Νερό να τη σβήσει

Αέρας να την φουντώσει

Μέσα μου φωτιά

Νερό, αέρας και φωτιά

pic: http://ember-reed.deviantart.com/art/EARTH-AIR-FIRE-WATER-74338804

Τραγουδάκια

Δεν θέλω! Δεν θέλω! Δεν θέλω το προηγούμνο ποστ μπροστά-μπροστά... Και μέχρι να πάρω απόφαση να το σβήσω, θα σας βάλω μερικά τραγουδάκια...

...Ζητάς αγάπη μου να γίνω η καβάντζα...
...να σε σηκώνω απ' τις στραβές και τα στραπάτσα
και να κρατάω τη ψυχή σου καθαρή...

...Δεν θέλω αλλού να πάω,
εγώ όταν αγαπάω είμαι ψυχή βαθιά..
Αυτό που με σταυρώνει στ' αλήθεια με λυτρώνει
και η μόνη σίγουρη στεριά είναι η καρδιά...



Φτιάχνουν απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτοί που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Κι εσυ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβίθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ'το, ξαναβρές τo, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου

Ξελεύθερώνω την ωραία πεταλούδα
από τη σφραγισμένη γυάλα της
Να σου δανείσει τα φτερά της τα βελούδα
και τα μεγάλα της

Κι αντί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη
αυτών που χάμω τα πετάξανε
Φτιάξε καρδιά μου
το δικό σου παραμύθι
αλλιώς τη βάψαμε

Φτιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Μ'αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Κι αντί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό μας παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ'το, ξαναβρές το, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου



...Είναι το γέλιο σου
είναι το γέλιο σου
είναι το γέλιο σου
που γράφει μουσική
είναι το γέλιο σου
είναι το γέλιο σου
είναι το γέλιο σου
που τη χαρά ανασταίνει...

Για την ώρα αυτά...

Έκρηξη!

Είναι η ώρα που νομίζω πως το κεφάλι μου θα εκραγεί!

Ίσως είμαι υπερβολική κάποιες ώρες, αλλά ίσως είναι και επειδή δεν ξέρω! Ίσως είμαι υπερβολική κάποιες φορές, αλλά ίσως να πέφτω και σε αυτούς που αρέσουν τα παιχνιδάκια! Ίσως είμαι υπερβολική, αλλά και εγώ γαμώτο μου όσο και να θέλω να με προσγειώσω, έχω τόσο ανάγκη ώρες-ώρες που θέλω να πιστέψω!

Τι έχω κάνει; Τι έχω κάνει λάθος; Και γιατί δε με αφήνω να προσγειωθώ στη γη να μην πονάω; Άνθρωποι… Δε θα πάψουν ποτέ να με πληγώνουν, από πολλές μεριές. Και πόσες φορές πρέπει να την πάθω για να μάθω; Να σταματήσω να πληγώνομαι, να σταματήσουν να πατάνε από πάνω, να με απογοητεύουν;

Και μια χάρη! Δε θέλω να ξανακούσω κοπλιμέντο ποτέ μου! Πείτε με όπως θέλετε, αλλά από εδώ και πέρα θέλω να ακούω μόνο τα στραβά μου, τα λοξά μου και τα παράξενα! Να προσπαθώ να τα φτιάξω, αν βλέπω πως όντως θέλουν άλλαγμα, ή να σας βγάζω τη γλώσσα και να σας λέω έτσι είμαι εγώ και άμα γουστάρετε. Κι αν δεν βγάζεις άκρη, άστο για μένα. Αλλά πίστεψε με πολύ καλύτερο είναι να ξέρεις πως είσαι στραβή σε αυτό και αυτό και για αυτό συμβαίνουν όλα αυτά, παρά να ξέρεις πως είσαι καλή στο άλλο και το άλλο και να μη βγάζεις άκρη πως συνδέονται τα δυο τους…

...η ώρα είναι περίεργη και είναι οι σκέψεις της στιγμής...

Αστεράκι - Τσακνής

Υπάρχει ψηλά εν' αστέρι
το πιο λαμπερό τ' ουρανού
Μαζί του μιλάω και παίζω
αν θέλω τα βράδια

Αν νιώθω μονάχος το ξέρει
κι ανοίγει τις πόρτες του νου
Γλυκά με χαϊδεύει με φως
και μου δείχνει σημάδια

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να 'σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να 'σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη
κι ο χρόνος που τραβάει το χαλί
Αυτό που επάνω του χρόνια
σκυφτός περπατάω

Μα εσύ αστεράκι μου ξέρεις
το πώς έχω φτάσει ως εκεί
μια νύχτα του Οκτώβρη το φως
μου χαρίζεις και σπάω

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να 'σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να 'σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι
καληνύχτα αστέρι, φωτεινό τ' ουρανού

Καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι
καληνύχτα αστέρι, φωτεινό τ' ουρανού

Καλό μήνα! :)

(Το βιντεάκι υπάρχει για το τραγούδι... Όποιος θέλει βλέπει το βιντεάκι, όποιος θέλει ακούει μόνο το τραγούδι, όποιος θέλει διαβάζει τους στίχους...)

Και συγνώμη που χάνομαι... Σας διαβάζω να ξέρετε :)