Πήραμε τις φωτογραφίες και τις είδαμε… Τις μοιραστήκαμε με φίλους… Είπαν πολλά και διάφορα… Προβληματιστήκαμε… προβληματιστήκαμε πολύ! Ε όχι και να μοιάζει με τον άλλον και εγώ να μην πρόσεξα τίποτα! Μέχρι που είδαμε τον άλλον μπροστά μας και σιγουρευτήκαμε! Δεν μοιάζουν! Όχι πως δεν θα ήταν λογικό… Θα μπορούσαμε βέβαια να το επιβεβαιώσουμε βλέποντας το άλλο πρόσωπο, αλλά δεν βαριέσαι, θα γίνει και αυτό! Αυτά τα λίγα…

Υ.Γ. Τελικά το σκαλίσαμε πολύ… Θα το παίξουμε το χαρτάκι που έχουμε στο χέρι κι ας το μετανιώσουμε για μια στιγμή, τελικά θα πούμε πως κάναμε ότι μπορούσαμε. Όχι άλλα αν και ίσως!

Αναμονή

Αναμονή,

γλυκιά,

σκληρή…

Φτιάχνεις σενάρια,

κάνεις όνειρα,

τα αποκλείεις,

τα ζητάς,

τα βγάζεις από το μυαλό σου

Φοβάσαι

να απογοητευτείς

Φοβάσαι

να μην ονειρευτείς

Εικόνες

που σου έρχονται στο μυαλό

και χαμογελάς

Εικόνες

που διώχνεις

μην ελπίσεις

Και τώρα η επιστροφή

και η αναμονή

για κάτι που ξέρεις πως δεν θα γίνει

μα που μέσα σου θέλεις και ελπίζεις

και αφήνεις τις αισθήσεις ανοιχτές

να χτυπήσει το καμπανάκι «ευκαιρία»

όποτε μπορεί

Για λίγο μόνο

πριν γίνει κάτι

και μετά πονά

Άλλωστε ξέρεις

πως τώρα έχεις το τίποτα

Αν πιστέψεις κάτι άλλο

την πάτησες

Ονειρέψου

άνοιξε φτερά στην ψυχή σου

μα κράτα τα πόδια σου στη γη

πριν πονέσεις και πληγωθείς

Μια αναμονή που τελείωσε πριν καν αρχίσει… Αυτά έγραψα πριν φύγω. Αυτά σκεφτόμουν όταν έφτασα. Μα μια στιγμή μετά ούτε καν τα νοιώθω… Έμαθα να μην περιμένω το απίθανο ή δείλιασα να ονειρευτώ; Η αλήθεια μάλλον κάπου στη μέση. Δεν έβγαλα από το μυαλό εικόνες. Εικόνες που θα ξανάρθουν όταν πάρω στα χέρια μου φωτογραφίες, όταν… ας αφήσω αυτό το όταν δικό μου. Αλλά ξέρω πως δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση για κάτι. Τα λίγα «μπορεί» έσβησαν μετά από την κουβέντα που είχα με τον αδελφό μου… Ήξερα πως για άλλη μια φορά ήταν ο μόνος που έπρεπε να μιλήσω. Και θα μείνει ο μόνος που ξέρει. Κι αν κάπου φαίνεται μια μικρή απογοήτευση, λάθος φαίνεται. Ίσως μια μικρή παραίτηση από κάτι τελειωμένο, αλλά ποτέ δεν είπα πως αν κάπου, κάπως ξανασυναντηθούμε…… Κι αν από όλο αυτό περίμενα να βγω απογοητευμένη, δεν νοιώθω καθόλου έτσι. Μέσα μου το μόνο που κράτησα είναι μια βδομάδα, με ένα ελαφρύ «παιχνιδάκι», που μου λέει πολλά. Ναι, ναι δεν είναι αυτό που ζητάω, μα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως είναι κάτι. Τώρα όμως το κλείνω στο μπαουλάκι των αναμνήσεων, γιατί αν το ζαλίσουμε δε θα φταίει αν τελικά δαγκώσει!

Πάντως περιμένω τρελά να δω κάποιες φωτογραφίες!

Στιγμή... Θολή... Δική μου...

Χρόνος…

Μέρες… βδομάδες… μήνες…

Τον μετράς όπως θες

σε ώρες, σε λεπτά

Εγώ;

Εγώ σε στιγμές!

Και η τελευταία βδομάδα ήταν μόνο μια στιγμή

Με εικόνες,

πολλές εικόνες

Με παρέα,

όχι την δική μου παρέα

Με εντάσεις,

διάφορες εντάσεις

Με γέλια,

πολλά γέλια

Με σκέψεις,

παράξενες σκέψεις

Και κάτι στον αέρα,

όμορφο,

διαφορετικό,

Κάτι μόνο δικό μου

Κάτι με χαμόγελα,

δικά μου,

και όχι μόνο…

Κάτι θολό,

πολύ θολό ώρες ώρες,

μα κάτι που μου λείπει

και το χάρηκα πολύ

Κι ας κράτησε μόνο μια στιγμή

κι ας κράτησε μόνο μια βδομάδα

Πάντα υπάρχει η περίπτωση της συνέχειας,

η περίπτωση της επανάληψης,

του καινούργιου,

γιατί πλέον βλέπεις πως υπάρχει

κάπου στον αέρα

ακόμα και για σένα

Και όλα αυτά;

Επειδή μια φορά δεν φοβήθηκα να μιλήσω

να πω αυτό που θέλω

να τολμήσω

να ζητήσω

Και μου άρεσε

και θέλω να το ξανακάνω

μάλλον δεν θέλω να μην το ξανακάνω

Γιατί εκτός των άλλων

αυτή τη βδομάδα

έμαθα πως όταν μιλάς,

όταν ζητάς αυτό που θέλεις,

όταν δεν φοβάσαι,

μόνο να κερδίσεις μπορείς

20

20… Ένας αριθμός μόνο, που μπορεί να μην είναι τίποτα, αλλά να είναι και κάτι. 20 δεν μπορείς να το πεις μικρό, αλλά ούτε και μεγάλο, κάπου στη μέση! Όπως νιώθω και εγώ. Κάπου στη μέση! Το θέμα είναι ποια μέση, αλλά αυτό είναι δικό μου θέμα…