Αναμονή

Αναμονή,

γλυκιά,

σκληρή…

Φτιάχνεις σενάρια,

κάνεις όνειρα,

τα αποκλείεις,

τα ζητάς,

τα βγάζεις από το μυαλό σου

Φοβάσαι

να απογοητευτείς

Φοβάσαι

να μην ονειρευτείς

Εικόνες

που σου έρχονται στο μυαλό

και χαμογελάς

Εικόνες

που διώχνεις

μην ελπίσεις

Και τώρα η επιστροφή

και η αναμονή

για κάτι που ξέρεις πως δεν θα γίνει

μα που μέσα σου θέλεις και ελπίζεις

και αφήνεις τις αισθήσεις ανοιχτές

να χτυπήσει το καμπανάκι «ευκαιρία»

όποτε μπορεί

Για λίγο μόνο

πριν γίνει κάτι

και μετά πονά

Άλλωστε ξέρεις

πως τώρα έχεις το τίποτα

Αν πιστέψεις κάτι άλλο

την πάτησες

Ονειρέψου

άνοιξε φτερά στην ψυχή σου

μα κράτα τα πόδια σου στη γη

πριν πονέσεις και πληγωθείς

Μια αναμονή που τελείωσε πριν καν αρχίσει… Αυτά έγραψα πριν φύγω. Αυτά σκεφτόμουν όταν έφτασα. Μα μια στιγμή μετά ούτε καν τα νοιώθω… Έμαθα να μην περιμένω το απίθανο ή δείλιασα να ονειρευτώ; Η αλήθεια μάλλον κάπου στη μέση. Δεν έβγαλα από το μυαλό εικόνες. Εικόνες που θα ξανάρθουν όταν πάρω στα χέρια μου φωτογραφίες, όταν… ας αφήσω αυτό το όταν δικό μου. Αλλά ξέρω πως δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση για κάτι. Τα λίγα «μπορεί» έσβησαν μετά από την κουβέντα που είχα με τον αδελφό μου… Ήξερα πως για άλλη μια φορά ήταν ο μόνος που έπρεπε να μιλήσω. Και θα μείνει ο μόνος που ξέρει. Κι αν κάπου φαίνεται μια μικρή απογοήτευση, λάθος φαίνεται. Ίσως μια μικρή παραίτηση από κάτι τελειωμένο, αλλά ποτέ δεν είπα πως αν κάπου, κάπως ξανασυναντηθούμε…… Κι αν από όλο αυτό περίμενα να βγω απογοητευμένη, δεν νοιώθω καθόλου έτσι. Μέσα μου το μόνο που κράτησα είναι μια βδομάδα, με ένα ελαφρύ «παιχνιδάκι», που μου λέει πολλά. Ναι, ναι δεν είναι αυτό που ζητάω, μα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως είναι κάτι. Τώρα όμως το κλείνω στο μπαουλάκι των αναμνήσεων, γιατί αν το ζαλίσουμε δε θα φταίει αν τελικά δαγκώσει!

Πάντως περιμένω τρελά να δω κάποιες φωτογραφίες!