Στιγμή... Θολή... Δική μου...

Χρόνος…

Μέρες… βδομάδες… μήνες…

Τον μετράς όπως θες

σε ώρες, σε λεπτά

Εγώ;

Εγώ σε στιγμές!

Και η τελευταία βδομάδα ήταν μόνο μια στιγμή

Με εικόνες,

πολλές εικόνες

Με παρέα,

όχι την δική μου παρέα

Με εντάσεις,

διάφορες εντάσεις

Με γέλια,

πολλά γέλια

Με σκέψεις,

παράξενες σκέψεις

Και κάτι στον αέρα,

όμορφο,

διαφορετικό,

Κάτι μόνο δικό μου

Κάτι με χαμόγελα,

δικά μου,

και όχι μόνο…

Κάτι θολό,

πολύ θολό ώρες ώρες,

μα κάτι που μου λείπει

και το χάρηκα πολύ

Κι ας κράτησε μόνο μια στιγμή

κι ας κράτησε μόνο μια βδομάδα

Πάντα υπάρχει η περίπτωση της συνέχειας,

η περίπτωση της επανάληψης,

του καινούργιου,

γιατί πλέον βλέπεις πως υπάρχει

κάπου στον αέρα

ακόμα και για σένα

Και όλα αυτά;

Επειδή μια φορά δεν φοβήθηκα να μιλήσω

να πω αυτό που θέλω

να τολμήσω

να ζητήσω

Και μου άρεσε

και θέλω να το ξανακάνω

μάλλον δεν θέλω να μην το ξανακάνω

Γιατί εκτός των άλλων

αυτή τη βδομάδα

έμαθα πως όταν μιλάς,

όταν ζητάς αυτό που θέλεις,

όταν δεν φοβάσαι,

μόνο να κερδίσεις μπορείς