Αυτή τη φορά...

βαρέθηκα
κουράστηκα
σιχάθηκα
Φτάνει
!!!ΦΤΑΝΕΙ!!!













...............τέλος...............

Στο αστέρι...

Είπα να μείνω για λίγο μακριά από όλο αυτό. Αλλά τώρα κάτι έξω από την πραγματικότητα μου, είναι ότι μου χρειάζεται… Νοιώθω πως θα σκάσω, αν δε μιλήσω, αν δε βγάλω κάτι από μέσα μου. Κι όλοι είναι ακατάλληλοι, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Άλλος δεν ξέρει, άλλος δεν καταλαβαίνει, κι εκείνη με χρειάζεται. Είναι γελοίο να προσπαθώ να εξηγώ, έτσι ήρθα εδώ, μόνο να μιλήσω.

Δυο κορίτσια μέσα στο jumbo να ψωνίζουν, η στάση του λεωφορείου, το νοσοκομείο, η αναμονή, τα ηλίθια κορίτσια με το παζλ για να περάσει η ώρα, το κάλεσμα, και πάλι αναμονή, το σφίξιμο στην καρδιά, η εσωτερική πρόχειρη προσευχή, η έξοδος, τα κόκκινα μάτια σου, το κλάμα σου, μαχαιριά στην καρδιά, η διάγνωση, σφίξιμο δοντιών, αγκαλιά, κλάμα, κόκκινα μάτια, χάδι, πλάκα, κλάμα, κόκκινα μάτια, κενό… Μια μικρή βόλτα, μερικές άσχετες συζητήσεις, μερικά μαγαζιά ακόμα. Δυο κορίτσια στο δρόμο, τέσσερα σχεδόν κόκκινα μάτια, δυο σφιγμένες καρδιές.

Στο τέλος με πήρες αγκαλιά και με ευχαρίστησες… Τι ευχαριστείς ρε χαζό; Τι ευχαριστείς αστέρι μου; Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω. Εδώ θα είμαι, πάντα! Δίπλα σου, μαζί σου, πάντα έτσι αγαπημένες όπως είπε και η γιαγιάκα στο νοσοκομείο. Θα το περάσουμε και αυτό, στο ύψος μας (κι ας είναι μπόλικο το δικό σου). Είναι νωρίς λένε και μπορεί να θεραπευτεί. Κι αφού αυτό μπορεί, κι εσύ μπορείς και είμαι σίγουρη πως θα τα καταφέρεις!

Από εδώ και πέρα, μόνο θα χαμογελάμε. Άλλωστε στο είπε και ο… Σου πάει το χαμόγελο. Δένει υπέροχα με το πρόσωπο σου. Δένει υπέροχα μετά από όλα.

Με πήρες αγκαλιά και με ευχαρίστησες, σε άφησα στα χέρια του… και σας καληνύχτισα, πέρασα απέναντι το δρόμο, ήρεμα και μετά άρχισα να τρέχω. Έτρεχα κι έκλαιγα μέχρι να φτάσω στο σπίτι. Δεν ξέρω αν με είδες, αλλά αύριο θα σκουπίσω πάλι τα μάτια και θα σφίξω τα δόντια. Στο υπόσχομαι, πως όταν είμαι δίπλα σου, θα είμαι το στήριγμα που ψάχνεις να πιαστείς, δε θα λυγίσω, δε θα σπάσω, θα το πάμε μέχρι το τέλος δυνατά!

Αστέρι μου, να ξέρεις πως σ’ αγαπάω πολύ! :)

Περαστικά, περαστικά, περαστικά!!!
Αυτή τη φορά, να είναι πραγματικά περαστικά!!!

Σκέψεις μιας στροφής...

Παίρνει γρήγορες στροφές. Να φύγει, να αδειάσει από ό,τι περιττό.

Αντίδραση… Αυτόματη… Όποτε πονάω… Όποτε δεν είμαι καλά…

Μια ζωή δική μου… ξένη… Επιλογές… λάθος! Όλες! Πόνος… Μετανιώνω… Ξανά… Τα ίδια… Να τα αλλάξω… Όχι… Να πονάω… Ναι! Χάλια…

Μου δίνεται η ευκαιρία να διαλέξω… Λάθος επιλογή… Μου δίνεται η ευκαιρία να αλλάξω… Λάθος επιλογή… Μου φέρνουν την αλήθεια μπροστά μου… Την πετάω. Πονάει… πονάει! Ακούς; Πονάει!

Όνειρα… Έχω όνειρα… Τι όνειρα; Ποτέ δε θα τα έχω… Αρνούμαι να το δω… Ελπίζω… Συνεχίζω… Λάθη… Λάθη… Λάθη…

Πως βρέθηκα εδώ; Και τι κάνω; Δε μου αρέσει… Δε θέλω αυτό… Άργησα… Το ξέρω… Μη με χτυπάς εκεί που πονάω. Δεν είναι το σημαντικότερο στη ζωή μου, αλλά είναι το μόνο στο οποίο είχα επιλογή… Και έκανα τη λάθος επιλογή… Λάθος… Λάθη… Όλη μου η ζωή μια σειρά από λάθη!

Τα μάτια κλείνουν… Το κεφάλι γυρνάει πιο γρήγορα… Ύπνος… Όχι! Θέλω ύπνο… Όχι! Λίγο ύπνο… Όχι! Να κάτσεις να πονάς! Να μάθεις να μην κάνεις λάθη! Να μάθεις να μην πετάς τη ζωή σου!

Είναι οι μέρες… Είναι η αλήθεια. Δε θέλω αλήθεια! Υπάρχει η αλήθεια! Πονάει η αλήθεια! Είναι η δικιά σου αλήθεια!

Άσε με! Άφησε με επιτέλους ήσυχη! Μη μου το θυμίζεις συνέχεια…

...

Από τη μια θέλω να πω κάτι... Από την άλλη δεν θέλω... Τι μπορώ να πω; Όλα τα γεγονότα πιστεύω πως δεν χωράνε αμφιβολίες. Δεν μιλάνε, φωνάζουν από μόνα τους!

Και μετά ακούω διάφορα. Και αναρωτιέμαι. Πως γίναμε έτσι; Εγώ το πρώτο και το τελευταίο πράγμα που βλέπω, που σκέφτομαι είναι η δολοφονία ενός συνανθρώπου μου. Μια δολοφονία που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα ήταν κατακριτέα, θα ήταν έγκλημα, θα ήταν απάνθρωπη, τώρα από κάποιους να δέχεται ένα σορό δικαιολογίες. Ντροπή! Εγώ ακριβώς επειδή έγινε από άνθρωπο που είχε τέτοια θέση, το θεωρώ ακόμα μεγαλύτερο έγκλημα! Δεν λέω πως εγώ είμαι η σωστή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχουν ελαφρυντικά!

Έχω φρίξει με αυτό που έγινε. Έχω φρίξει και με αυτά που ακούω. Με την εκμετάλλευση ενός τόσο τραγικού γεγονότος από κάποιους. Από τις απόψεις ανθρώπων. Ό,τι μα ό,τι και να έκανε (δεν γνωρίζω, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη), το «βγάζω το όπλο και σκοτώνω» ΔΕΝ είναι λύση! Και επιτέλους, ας σεβαστούν κάποιοι την οικογένεια, που βλέπει τη δολοφονία του παιδιού τους, να γίνεται παιχνιδάκι συμφερόντων. Όχι από τη μία πλευρά, από όλες! Ας μάθουμε να αντιδράμε με σωστό τρόπο. Γιατί αν ξανακούσω αυτό το «τα ήθελε και τα έπαθε, καλά του έκανε» θα σιχαθώ τους ανθρώπους!

Επίσης: Το να καούνε κι άλλοι αθώοι ΔΕΝ είναι διαμαρτυρία!!! Έλεος!