...

Από τη μια θέλω να πω κάτι... Από την άλλη δεν θέλω... Τι μπορώ να πω; Όλα τα γεγονότα πιστεύω πως δεν χωράνε αμφιβολίες. Δεν μιλάνε, φωνάζουν από μόνα τους!

Και μετά ακούω διάφορα. Και αναρωτιέμαι. Πως γίναμε έτσι; Εγώ το πρώτο και το τελευταίο πράγμα που βλέπω, που σκέφτομαι είναι η δολοφονία ενός συνανθρώπου μου. Μια δολοφονία που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα ήταν κατακριτέα, θα ήταν έγκλημα, θα ήταν απάνθρωπη, τώρα από κάποιους να δέχεται ένα σορό δικαιολογίες. Ντροπή! Εγώ ακριβώς επειδή έγινε από άνθρωπο που είχε τέτοια θέση, το θεωρώ ακόμα μεγαλύτερο έγκλημα! Δεν λέω πως εγώ είμαι η σωστή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχουν ελαφρυντικά!

Έχω φρίξει με αυτό που έγινε. Έχω φρίξει και με αυτά που ακούω. Με την εκμετάλλευση ενός τόσο τραγικού γεγονότος από κάποιους. Από τις απόψεις ανθρώπων. Ό,τι μα ό,τι και να έκανε (δεν γνωρίζω, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη), το «βγάζω το όπλο και σκοτώνω» ΔΕΝ είναι λύση! Και επιτέλους, ας σεβαστούν κάποιοι την οικογένεια, που βλέπει τη δολοφονία του παιδιού τους, να γίνεται παιχνιδάκι συμφερόντων. Όχι από τη μία πλευρά, από όλες! Ας μάθουμε να αντιδράμε με σωστό τρόπο. Γιατί αν ξανακούσω αυτό το «τα ήθελε και τα έπαθε, καλά του έκανε» θα σιχαθώ τους ανθρώπους!

Επίσης: Το να καούνε κι άλλοι αθώοι ΔΕΝ είναι διαμαρτυρία!!! Έλεος!