Λίγο πριν το τέλος του 2008

Το 2008 εξαντλήθηκα ψυχολογικά. Ίσως κάτι να ψιλοκαταλάβατε κι εσείς… Κουράστηκα όσο δεν πάει άλλο… Τώρα το να κάτσω να λέω γεγονότα και καταστάσεις, ούτε δυνατό είναι, ούτε νόημα έχει. Πάντως πραγματικά πέρασα τα πάντα αυτή τη χρόνια! Τα πάντα! Ίσως τα δικά μου να είναι και τα μικρότερα σε έκταση προβλήματα. Αλλά γύρω μου έγιναν τόσα που δεν αντέχω άλλα. Από τα γενικά, δείτε τις τελευταίες μέρες, θυμηθείτε το καλοκαίρι που καιγόταν το νησάκι μου και άλλα πολλά, μέχρι δικών μου, πολύ ή και λιγότερο, ανθρώπων. Βαρέθηκα να ακούω προτάσεις του στυλ, «να χαίρεσαι που δεν το έπαθες εσύ» ή «τι σε νοιάζει, αφού δεν έχει να κάνει με σένα». Όποιοι σκέφτεστε έτσι, σας λυπάμαι!


Τι να θυμηθώ από αυτή τη χρονιά; Να θυμηθώ τις λυπημένες φατσούλες; Να θυμηθώ τα δάκρυα που δεν ήξερα πώς να σκουπίσω; Να θυμηθώ τους γιατρούς που γυρίζαμε, άλλες φορές μαζί, άλλες όχι, αλλά η αγωνία πάντα ίδια; Να θυμηθώ τότε που φοβόμουν να απαντήσω στα τηλέφωνα, γιατί ήμουν σίγουρη πως θα άκουγα κάτι άσχημο; Να θυμηθώ πόσο με πλήγωσαν για άλλη μια φορά οι άνθρωποι, με τη συμπεριφορά και τον τρόπο σκέψης τους; Τη λήθη και την αχαριστία τους; Να θυμηθώ τη μοναξιά που ήταν πιο έντονη από ποτέ; Να θυμηθώ τα βράδια που αντί να κοιμάμαι κλαίω; Να θυμηθώ τη χειρότερη και πιο οδυνηρή ανάμνηση μου, που ξύπνησε μετά από ένα τραγικό συμβάν; Να θυμηθώ εμένα να ζαλίζομαι τρομερά σχεδόν κάθε μέρα από τόση πίεση; Να θυμηθώ να τα περνάω όλα αυτά μόνη, γιατί οι άλλοι με είχαν ανάγκη κι έπρεπε να φαίνομαι δυνατή; (δικιά μου επιλογή) Να θυμηθώ τα όνειρα μου να γκρεμίζονται ένα-ένα; Να θυμηθώ πως αντικρίζω μια αλήθεια που δε μου αρέσει καθόλου; Να θυμηθώ εμένα να με απογοητεύω κάθε μέρα περισσότερο; Έχω κι άλλα πολλά-πολλά…


Πλέον δεν έχει σημασία αν κάτι είναι μεγάλο ή μικρό. Όταν έχεις γεμίσει πληγές και κάτι δε σε αφήνει να τις επουλώσεις, ακόμα κι ένα άγγιγμα πονάει. Κι όχι μόνο πονάει, αλλά είναι ικανό να ξανανοίξει την πληγή. Κι αν την βρει ανοιχτή, είναι ικανό και να τη μολύνει. Ένα απλό, αθώο άγγιγμα… Έτσι είμαι τώρα… Και όπως ξέρετε, κάποια γεγονότα, δεν ήταν απλώς ένα άγγιγμα (δεν μιλάω για προσωπικά).


Παρόλα αυτά, μπορώ να πω, πως το 2008 ήταν μια καλή χρονιά. Τώρα ή εγώ τρελάθηκα τελείως, ή το παρακάτω έχει μια λογική. Που λέτε, μπορεί να έγινε ό,τι έγινε, αλλά εγώ έμαθα πάρα-πάρα. Από το πολύ απλό, να χαίρομαι τις όμορφες στιγμές με όλη μου την καρδιά, αφού είναι σπάνιες. Να μην τις στερώ από ομορφιά επειδή δεν έγιναν στις ιδανικές συνθήκες (σε άσχημη περίοδο πχ), αντίθετα να τις μετράω παραπάνω. Κάτι άλλο που έμαθα είναι πώς να χτίζω πολύ-πολύ γρήγορα καινούργια όνειρα. Παλιά περνούσα μια τεράστια φάση κλαίγοντας. Τώρα, μπορεί σε αργούς ρυθμούς στην αρχή, αλλά κάτι κάνω. Έμαθα κάτι πολύ σπουδαίο για όλη μου τη ζωή, κάτι πραγματικά ανεκτίμητο! Πως είναι να είσαι φίλος! Να πονάς, αλλά να χαμογελάς για τον άλλον. Να μην μπορείς να σταθείς στα πόδια σου και να τρέχεις επειδή σε έχει ανάγκη. Το πρόβλημα του να σου ανοίγει πληγές και να λες δε με νοιάζει. Να μην ξέρεις τι να κάνεις για να τον βοηθήσεις, αλλά κάνεις τα πάντα για ένα χαμόγελο του. Να μην έχεις βρεθεί ποτέ στη θέση του, αλλά αντί να λες τυχερή είμαι, να σε βάζεις σε εκείνη τη θέση, για να ξέρεις πως νοιώθει, για να βρεις κάτι να βοηθήσεις. Να τα κάνεις όλα αυτά και πολλά ακόμα και στο τέλος, να νοιώθεις κομμάτια, αλλά και ευτυχισμένος! Έμαθα κι άλλα, πολλά. Συνειδητοποίησα πως πρέπει να αλλάξω πολλά σε μένα. Γιατί όταν ζητάς αυτό που θες και δεν ντρέπεσαι, μόνο να κερδίσεις μπορείς. Ακόμα κι αν δε γίνουν όλα όπως τα φαντάστηκες, θα έχεις κερδίσει υπέροχες και ανεκτίμητες στιγμές και την ικανοποίηση του «ό,τι μπορούσα έκανα». Έμαθα πως στη ζωή πρέπει και μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας. Πόσους φόβους αντιμετώπισα φέτος, ούτε που θυμάμαι. Από μικρούς μέχρι και πολύ μεγάλους. Οι φόβοι μας δεν υπάρχουν για να μας κάνουν να μένουμε πίσω, αλλά για να μας κάνουν πιο δυνατούς. Εγώ που δεν έπαιρνα ποτέ μια απόφαση μόνη μου, από το απλό (τι να κάνουμε σήμερα;) μέχρι το όσο σύνθετο θες, αναγκάστηκα να πάρω αποφάσεις, για τις οποίες δεν ζήτησα… δε μπορούσα να ζητήσω τη γνώμη κανενός. Τελικά μου σάλεψε τελείως ή αντέχω ακόμα;


Έμαθα, έμαθα πολλά ακόμα… Αλλά δεν μπόρεσα να τα εφαρμόσω… Τι να κάνω κι εγώ, κομμάτια είμαι το καημένο. Πραγματικά ψυχολογικό ράκος. Όπως καταλαβαίνεις θέλω να κλείσω διακόπτες. Να πάρω βαθιές ανάσες και να γεμίσω μπαταρίες. Φέτος δεν κατάφερα να ξεκουραστώ. Ακόμα και στις διακοπές κάτι γινόταν. Τώρα ελπίζω να τα καταφέρω… Αν και η ατμόσφαιρα είναι αρκετά φορτισμένη, με τη βοήθεια της οικογένειας και ενός πιτσιρικά, ελπίζω να ξεκουραστώ. Να μη γίνει τίποτα καινούργιο και το μόνο που θα έχω να αντιμετωπίσω, να είναι τα γνωστά. Όχι πως είναι και μικρά, αλλά… ΔΕΝ πάω να ξεχάσω! Δεν πρέπει να ξεχνάμε! Πάω να ξεκουραστώ, να γεμίσω μπαταρίες για να με βρει ο καινούργιος χρόνος αρκετά δυνατή να καταφέρω επιτέλους να φτάσω τους στόχους μου. Θα τα ξαναπούμε από τον καινούργιο χρόνο. Φεύγω!!!

Καλές διακοπές σε όλους σας! Να περάσετε τέλεια! Να κάνετε ό,τι έχετε στο μυαλό σας ο καθένας! Τα προβλήματα μας να σταματήσουν! Και ο καινούργιος χρόνος να μπει χαμογελαστός, χαρούμενος και με όμορφα νέα! Και φυσικά με υγεία για όλους και δύναμη να προχωράμε παρακάτω!