Δειλή

Για άλλη μια φορά προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Γράφω, σβήνω, γράφω, σβήνω, μπας και βρω εγώ η ίδια πως είμαι.

Δειλή… Αυτό είμαι… Δειλή!

Η ζωή μου δε μου αρέσει. Οι επιλογές μου δεν είναι δικές μου. Και τι κάνω; Απλώς κάθομαι και παρακολουθώ. Βολεύτηκα πάνω σε κάτι και φοβάμαι μη το χάσω. Δε με νοιάζει που χάνω τη ζωή μου. Δε με νοιάζει που κάθε βράδυ τα βάζω με μένα. Δε με νοιάζει που τα βράδια δεν κοιμάμαι γιατί με κατηγορώ για χίλια-δυο. Δε με νοιάζει που κλαίω και δεν το ξέρει κανένας. Δε με νοιάζει που πονάω και λέω πως είμαι καλά. Δε με νοιάζει που έχω σταματήσει τη ζωή μου και δεν κάνω τίποτα. Δε με νοιάζει που δεν παλεύω για τα όνειρα μου, για τα πιστεύω μου, για τα θέλω και τα πρέπει μου. Δε με νοιάζει τίποτα. Γιατί έχω βρει μια γραμμή, μια ησυχία, που όσο και να μη μου αρέσει, όπως είναι από τη μεριά μου, είναι σίγουρη και από την πλευρά των άλλων δε θα μπορούσα να βρω κάτι καλύτερο. Δε με νοιάζει γιατί είμαι πολύ δειλή για να προσπαθήσω για κάτι παραπάνω, μήπως χάσω κάτι από αυτά που έχω.

Δειλή… δειλή… δειλή… δειλή… δειλή… δειλή… δειλή… δειλή… δειλή… δειλή… δειλή… δειλή... δειλή...

Από τότε που κρύφτηκα για να γλυτώσω μια αλήθεια από την οποία δεν γλύτωσα ποτέ, το μόνο που είμαι, είναι δειλή! Και μην ξανακούσω καλό λόγο για μένα! Ποτέ! Δεν το αξίζω… Γιατί σκατά είμαι! Δεν ξέρω αν έχω καλά στοιχεία στο χαρακτήρα μου… ίσως… Όλοι οι άνθρωποι έχουν και από κάτι καλό. Αλλά σε μένα κάνουν το λάθος συνδυασμό! Για να βγει κάτι καλό, πρέπει να έχω κι άλλα στοιχεία που σίγουρα ΔΕΝ έχω.

Μια ζωή απογοητεύω τους γύρω μου… Μια ζωή τους πονάω και τους στεναχωρώ στο τέλος. Καλύτερα είναι να μη με γνωρίζεις… Να μείνεις μακριά μου όσο είναι καιρός. Θα κουραστείς και θα απογοητευτείς τόσο πολύ μαζί μου, που θα το μετανιώσεις σίγουρα. Είμαι αδύναμη να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις, στις επιθυμίες των άλλων. Απογοητεύω και πληγώνω εμένα. Καθημερινά. Είμαι δειλή, πολύ δειλή να κυνηγήσω κάτι που θέλω, κάτι που πιστεύω. Να αγωνιστώ για αυτό… Τις τελευταίες μέρες το κατάλαβα πιο έντονα από ποτέ. Και γενικά και προσωπικά, όλα σκατά!

Άτυχοι όσοι με γνωρίζουν… Άτυχοι και όσοι με έχουν δίπλα τους… Άτυχοι και όποτε ακούω κάτι άλλο πονάω πιο πολύ… Γιατί τελικά δεν θα καταφέρω να ανταποκριθώ στις προσδοκίες κανενός. Αφού δεν μπορώ να ανταποκριθώ ούτε στις δικές μου…

Δεν μου αρέσει αυτό! Δεν μου αρέσει καθόλου και το ξέρεις καλά… Αλλά δεν ξέρω τι να κάνω… Δεν ξέρω πώς να το αλλάξω… Διάλεξα να έχω μια ζωή… Όμως για να έχω ζωή πρέπει να έχω νέα… Για να έχω νέα πρέπει να έχω ζωή… Και έτσι όπως τα έχω κάνει δεν έχω τίποτα και δεν ξέρω από πού να αρχίσω, από πού να πιαστώ για να μπω στον κύκλο.

Δεν ξέρω αν βγαίνει νόημα από αυτά που γράφω. Στο μυαλό μου γυρνάνε διάφορα που δεν ξέρω αν έχουν συνοχή για κάποιον άλλον. Ελπίζω μόνο να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. Δεν θέλω να πω τίποτα παραπάνω από αυτά που γράφω και δεν γράφω τίποτα διαφορετικό από αυτά που έχουμε πει κατά καιρούς… Αυτά τα τελευταία πάνε σε ένα άτομο… Ποιο είναι θα το καταλάβει από μόνο του… Για οποιονδήποτε άλλο, θα αφήσω ανοιχτά τα σχόλια, αλλά παρακαλώ όχι συμβουλές και όχι λόγια που δεν θέλω να ακούσω… Βρίσκομαι σε φάση που πραγματικά δε θα τα αντέξω και δε θέλω να βγάλω πάλι τα σχόλια…

Όπως καταλαβαίνετε, επηρεασμένη από τα τελευταία γεγονότα και πολλά άλλα περνάω περίεργη φάση… Για αυτό έχω χαθεί για άλλη μια φορά. Δε ζητώ συγγνώμη, δεν απολογούμαι, απλώς εξηγούμαι.