Σκέψεις με τύψεις

Εδώ και ώρα προσπαθώ να γράψω τις σκέψεις μου. Δεν μπορώ. Δε θέλω να τις γράψω, να τις πω. Δε θέλω να τις μοιραστώ! Όχι μαζί σας, γενικά. Αν τις μοιραστώ είναι σα να παραδέχομαι πως υπάρχουν. Και χωρίς να ξέρω γιατί δε θέλω να το κάνω. Βασικά δε ξέρω καν γιατί νιώθω τύψεις που θέλω να γκρινιάξω, να παραπονεθώ. Ξέρω πως υπάρχουν πολύ χειρότερα. Ξέρω πως είμαι πολύ τυχερή. Ξέρω πως μεγάλα προβλήματα είναι άλλα, πως υπάρχουν πολύ χειρότερα, πως άλλοι βρίσκονται σε πολύ πιο δύσκολες θέσεις. Ξέρω πως δεν πρέπει να συγκρίνω ανόμοια πράγματα. Πως είμαι σε πλεονεκτική θέση σε σύγκριση με πολλούς. Ξέρω πως η ζωή μου δεν είναι χάλια. Αλλά από την άλλη δεν είναι και τέλεια! Δεν καταλαβαίνω γιατί νιώθω τόσο άσχημα, που κάτι με έχει ρίξει, με έχει στεναχωρήσει. Γιατί νιώθω σα να μην έχω το δικαίωμα. Και όλο αυτό με πνίγει ακόμα παραπάνω! Σε σημείο που είμαι έτοιμη να σκάσω! Όχι για αυτά που με έριξαν, αλλά για το πώς αισθάνομαι που έπεσα. Άντε βγάλε άκρη τώρα!

Παρόλα αυτά, το πήρα απόφαση και θα γκρινιάξω! Τι κι αν δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στον κόσμο; Τι κι αν δεν είναι καν μεγάλο; Είναι το δικό μου! Τώρα έρχεται η ερώτηση και είναι όντως πρόβλημα; Ναι, ρε για μένα είναι! Δεν υποβαθμίζω το δικό σου! Ξέρω πως το δικό μου είναι κατώτερο, αλλά αυτό έχω. Νιώθω χάλια που εσύ αναγκάστηκες να ζήσεις ένα πιο μεγάλο. Νιώθω ευγνώμων που δεν το έζησα εγώ. Αλλά στην δική μου ζωή, αυτό το μικροσκοπικό προβληματάκι είναι κάτι που με ρίχνει λίγο. Δεν είπα και ποτέ πως έγινα χάλια για αυτό, αλλά όσο δεν το παραδέχομαι τόσο με τρώει.

Αρχικά τις τελευταίες μέρες νιώθω απίστευτα μόνη. Ευτυχώς όχι τελείως μόνη, αλλά γκρεμίστηκαν πολλά. Η ερωτικό-συναισθηματική μου ζωή είναι ανύπαρκτη (μην ανοίξουμε και αυτό το θέμα). Ευτυχώς η οικογενειακό-συναισθηματική μου ζωή είναι μια χαρά. Αλλά επειδή από μόνη της, αφήνει πολλά κενά, προσπαθούσα να συμπληρώσω κάτι από την φιλικό-συναισθηματική μου ζωή. Ποτέ δεν ήταν η καλύτερη. Ποτέ δεν ήταν αυτή που ονειρευόμουν, που ζητούσα. (Δεν υποβαθμίζω αυτά που έχω και δεν νομίζω να έχουμε παρεξηγήσεις). Τα τελευταία χρόνια τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλύτερα. Είχα το βασικό που ζητούσα, αληθινές σχέσεις. Αλλά από εκεί και πέρα, κυρίως έπαιζα έναν δεύτερο ρόλο σε ένα έργο που με γέμιζε. Και κάπου εκεί που άρχισα να παίρνω τα πάνω μου, να κάνω δικές μου κινήσεις, να αρχίσω να έχω πρώτο ρόλο, κάπου εκεί όλα γκρεμίζονται. Μένω με τα διαλυμένα μου όνειρα στο χέρι, να κοιτάζω δεξιά και αριστερά προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε. Μόνη δεν έμεινα! Ευτυχώς υπάρχει μια φίλη και σιγά-σιγά ξανασυναρμολογώ τα κομμάτια από τα διαλυμένα μου όνειρα, προσπαθώντας να δώσω πιο γερό καλούπι αυτή τη φορά. (Σήμερα παρεμπιπτόντως έκανα ένα βήμα που ελπίζω να μη σταματήσει εδώ, μη ρωτάς τίποτα ακόμα!!!)
Και μέσα σε όλα κατάλαβα για άλλη μια φορά, πως χρήσιμος είσαι όταν έχεις κάτι να προσφέρεις. Αν μπορεί και κάποιος άλλος να προσφέρει τα ίδια με σένα (παρέα) με λιγότερα ανταλλάγματα (φιλία), είναι (σχεδόν) πάντα προτιμότερος. Εγώ γιατί βρίσκω προτιμότερο το αντίθετο; Τι λάθος έχω πάνω μου τέλος πάντων; Και μόνο που θυμάμαι τι είχα γράψει στο ποστ πριν το καλοκαίρι, «Ένας φίλος και μια παρέα…» σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα. Είχα που είχα πρόβλημα με τη λέξη φίλος, τώρα να δεις τι θα τραβήξει από μένα!
Και να σου πω κάτι! Μου τη δίνει να πρέπει να σε θυμάμαι πάντα εγώ! Και αυτό δεν είναι ούτε γενικό, ούτε ειδικό. Είναι καρφί, για πολλούς παραλήπτες. Που μάλλον και κανείς δε θα το δει, αλλά δεν πειράζει. Δε θέλω να κυνηγάω μια σχέση από πίσω. Οποιαδήποτε σχέση! Και τέλος με αυτό, γιατί δεν αντέχω άλλο.

Κι επειδή άρχισα να γκρινιάζω θα συνεχίσω κι αν κουράστηκες ή βαρέθηκες να με ακούς να κλαψουρίζω σκασίλα μου! Για μένα τα λέω! Ναι γραμμένο σε έχω εσένα, τον όποιον εσένα, αυτή τη στιγμή.
Μέσα στο όλο κλίμα, γίνονται απόπειρες για να ανέβει η διάθεση (ένα βήμα είμαι πριν ζητήσω στη μαμά μου να έρθει, είναι η μόνη που μπορεί να με βοηθήσει τώρα). Μια από αυτές ήταν μια τριήμερη απόδραση στην Αθήνα (βρίσκεται εκεί η παρέα, από τον τόπο καταγωγής μου, μην ξεχνάτε εδώ μέσα δε λέμε πόλεις). Και ενώ περάσαμε καλά, πολύ καλά (με μια μικρή εξαίρεση, αλλά αυτό δεν λέμε τι ήταν) προβληματιστήκαμε και πολύ μάλιστα!
Πως λειτουργεί το μυαλό μου τέλος πάντων; Με έχει κουράσει απίστευτα! Είμαι ντροπαλή, δεν αντιλέγω. Αλλά δεν ντρέπομαι να μιλήσω! Όχι σε αυτό το βαθμό! Ίσα-ίσα που θέλω να μιλάω. Αλήθεια θέλω! Αλλά δεν μπορώ να ανοίξω θέμα! Πες για ένα θέμα (που γνωρίζω βέβαια) και θα σου πω ότι θες! Αλήθεια! Μην πεις όμως τις λέξεις «πες κάτι». Είναι σαν κλειδί που σφραγίζει το στόμα μου. Όχι από πείσμα, αλλά επειδή με το που ακούσει αυτή τη λέξη το μυαλό μπλοκάρει. Καμία σκέψη δεν κυλάει μέσα του. Αν την ξαναπείς δε, μπορεί να φάει τέτοιο κόλλημα, που να ξεχάσει ακόμα και πως ανοίγει το στόμα για να μιλήσει. Και άκου τώρα το κορυφαίο. Επειδή όπως είπα και πριν, εγώ θέλω να μιλάω! Ναι καλέ, μη σου κάνει τόσο εντύπωση! Αν υπάρχει πολύ ώρα σιωπή, αυτόματα, χωρίς συνείδηση, λέω εγώ τη λέξη κλειδί στον εαυτό μου, εμπλουτισμένη κιόλας «πες επιτέλους κάτι και εσύ» και αυτό ήταν, όσες ώρες και να με αφήσεις να σκέφτομαι θέμα δε θα βρω με τίποτα! Συμβουλές του στυλ, πες το πρώτο που θα σου έρθει στο μυαλό, δεν παίζουν γιατί απλά δε μου έρχεται τίποτα στο μυαλό. Συμβουλές του στυλ πες κάτι που άκουσες, είδες κλπ επίσης δεν πιάνουν, απλά δε θυμάμαι τίποτα! Και επειδή, ξαναλέω, κι εγώ θέλω να μιλήσω, νευριάζω και μάλιστα περισσότερο από σένα, με όλο αυτό, οπότε μπλοκάρω και περισσότερο. Αν οποιοσδήποτε ξέρει τι μπορώ να κάνω παρακαλώ να το πει! Γιατί αν φάει κόλλημα το μυαλό, μετά αρχίζω να αντιμετωπίζω πρόβλημα και στις κουβέντες που ανοίγουν οι άλλοι (έχω ξεχάσει πως λειτουργεί η φωνή και το στόμα). Αλήθεια, όποιος μπορεί παρακαλώ βοήθεια! Με μισώ σε κάτι τέτοια σκηνικά!

Αυτά! Δεν είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα στον κόσμο, δεν είναι καν μεγάλα, αλλά είναι τα δικά μου! Αυτά που γυρνάνε τώρα στο μυαλό μου δηλαδή πιο έντονα. Έχω πετάξει και σπόντες για άλλα που δεν αναπτύσσω, αλλά μην τα ξυπνήσω όλα μαζί. Με τύψεις ή χωρίς θα ξαναεπιστρέψω με κειμενάκια γραμμένα από μέσα μου! Αυτό γράφτηκε με τύψεις πάντως (τύψεις προς αυτούς που έχουν πιο σοβαρά πράγματα να τους απασχολούν)