Πριν πολύ καιρό, είχα την τεράστια τιμή, να μου προσφέρει η Μαργαρίτα, αυτό το βραβείο. Δεν το ξέχασα, αλλά η αλήθεια δεν ήμουν πολύ καλά αυτές τις μέρες και χάθηκα λίγο. Μετά την ίωση που πέρασα, δεν έχω καταφέρει ακόμα να συνέλθω τελείως, ψιλοταλαιπωρούμαι με κάτι πραγματάκια, και δεν μπορώ να κάθομαι πολύ μπροστά στον υπολογιστή. Τρέχω και με τη σχολή, οπότε καταλαβαίνεται…
Ξεφεύγω όμως από το θέμα μας, που είναι το βραβείο.
Αρχικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Μαργαρίτα!
Τώρα αν πω, πως δε θεωρώ πως μου αξίζει, μπορεί να σας φανεί πολύ ψεύτικο ή δεν ξέρω πως αλλιώς, μα θα το πω. Δεν το κάνω ούτε υποτιμώντας τον εαυτό μου, ούτε για να μαζέψω καλά σχόλια. Παρόλο που δε θεωρώ πως το blog μου είναι κάτι ιδιαίτερο, δε θα σχολιάσω αυτό, πρώτον γιατί ποτέ δεν είχα αυτοεκτίμηση για να την αποκτήσω τώρα, και δεύτερον και κύριο θα ήταν τεράστια προσβολή απέναντι στη Μαργαρίτα που μου έκανε την τιμή και όλους εσάς που περνάτε έστω και για λίγο από εδώ. Θα σταθώ όμως στο άλλο κομμάτι του βραβείου, εκεί που αναφέρει τη φιλία. Πιστεύω στις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από ένα blog, στην ανταλλαγή απόψεων, στις κουβέντες, στις ειλικρινής συζητήσεις, στο ενδιαφέρον. Αν δεν πίστευα, δε θα είχε νόημα ούτε να έχω blog, ούτε να αφήνω σχόλια. Δεν πιστεύω όμως στη φιλία. Από αυτή την οπτική, λοιπόν, θεωρώ πως το βραβείο δε μου αξίζει. Ελπίζω να μην προσβάλω κανέναν και να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Αλλά ένα βραβείο, δεν είναι μόνο για να χαιρόμαστε και να λέμε ευχαριστώ, είναι και τι αντιπροσωπεύει. Φυσικά και χάρηκα πάρα πολύ, που κάποιος πιστεύει στην ομορφιά του blog μου, αλλά δε θεωρώ σωστό να μη διαχωρίσω και τη θέση μου, σύμφωνα με αυτά που πιστεύω.
Και μετά προβληματίστηκα… Αν δώσω κι εγώ το βραβείο, θα είναι λίγο ψεύτικο, αφού δεν πιστεύω τελείως σε αυτό το οποίο αντιπροσωπεύει. Αν δεν το δώσω από την άλλη, δεν ξέρω, ίσως φανεί πως υποτιμώ κάποια πράγματα.
Και αποφάσισα. Θα δώσω το βραβείο, αλλά το κομμάτι της φιλίας θα το δω με τη γενικότερη έννοια του. Δηλαδή ότι μέσα από το blog υπάρχει η ανθρώπινη επαφή, το ανθρώπινο στοιχείο. Και φυσικά ότι το blog είναι εξαιρετικά γοητευτικό!
Το πρώτο βραβείο πάει στην ocsoul για το blog “ placebo for a dream ”.
Δεν μπορώ να μη λάβω υπ’ όψιν μου ότι είναι το πρώτο blog που διάβασα και με άγγιξε. Ό,τι από την πρώτη φορά που το διάβασα, ένοιωσα σα να διάβαζα την ιστορία κάποιας που ξέρω κι όχι μιας άγνωστης, από τον τρόπο που μετέφερε τις σκέψεις της. Σκέψεις, προβληματισμοί, επιθυμίες, όλα όμορφα δοσμένα, σε όποιον θελήσει να διαβάσει το blog αυτό. Δεν ξέρω αν έχω επηρεαστεί από το ότι έχουμε μιλήσει πολύ εκτός blog, αλλά έχει σημασία;
Το δεύτερο βραβείο πάει στον par…alogo για το blog “ Par...Aloga ”.
Αυτό που μου αρέσει σε αυτό το blog είναι πως τα έχει όλα. Μπορείς να βρεις οποιαδήποτε κουβέντα θα έκανες με έναν γνωστό σου, για τα καθημερινά, για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, σοβαρά θέματα ή αστεία. Και όποτε θελήσει, σε βάζει σε ένα άλλο κομμάτι της σκέψεις του, με τα πεζά και τα ποιήματα του. Επίσης το ότι ποτέ δεν ξέρεις τι θα βρεις, τι θα ξαναβρείς και πότε, είναι το χαρακτηριστικό ενός μη-ανώνυμου blogger που αντιδράει στο blog όπως και στη ζωή, λέγοντας και κρύβοντας πράγματα ανάλογα με τις περιστάσεις και όλο αυτό το κάνει πιο αληθινό.
Το τρίτο βραβείο πάει στη Μαριλένα για το blog “ Ισημερία ”.
Ένα παράθυρο στο σπίτι μιας οικογένειας. Δεν είναι λίγες οι φορές που μπήκα στην καθημερινότητα τους. Πόσες φορές άνοιξε η πόρτα του σπιτιού και μπήκα μέσα; Πόσες φορές τους ακολούθησα στις βόλτες τους; Θυμάμαι μαζί τους δικές μου οικογενειακές στιγμές και μέσα από τη Μαριλένα κάποιες φορές βλέπω και στοιχεία της μαμά μου (Κάθε μαμά είναι μοναδική και φυσικά δεν συγκρίνω καμία με την μανούλα μου, αλλά στα «μαμαδίστικα» σας όλες ίδιες είστε) και αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο.
Το τέταρτο βραβείο πάει στο Xristo και στο blog “ Σκέψεις χωρίς λόγο ”.
Από την πρώτη φορά που διάβασα αυτό το blog, ένοιωσα σαν να διαβάζω σε ένα βαθμό δικές μου σκέψεις. Ο Χρήστος γράφει τις σκέψεις του, μοιράζεται προβληματισμούς και ανοίγει μέσα από αυτούς διαλόγους, με τις ερωτήσεις του.
Το πέμπτο βραβείο πηγαίνει στην if…ιγένεια για το blog “ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ ”.
Ένα blog γεμάτο αισιοδοξία και χιούμορ. Παρά το ότι μπορεί να της συμβαίνει, υπάρχει η θετική ματιά στα πράγματα, το «όλα θα πάνε καλά» και όλο αυτό, το λιγότερο που μπορεί να σου αφήσει είναι ένα χαμόγελο.
Το έκτο βραβείο πάει στον Εξύμνο για το blog “ Εξύμνος ”.
Άλλο ένα blog κάποιου που μοιράζεται την καθημερινότητα και τις σκέψεις του με τους αναγνώστες του. Κι όλα αυτά με έναν τρόπο, που προσωπικά πάντα, μου φαίνεται οικείος. Το ότι δεν το νοιάζει να γράψει όμορφα, αλλά να γράψει αυτά που θέλει, είναι αυτό που κάνει τελικά τα γραπτά του πολύ όμορφα και τους προσφέρει το «φιλικό» στοιχείο.
Τώρα εγώ έχω να δώσω άλλα δυο βραβεία, αλλά δεν ξέρω που… Δεν είναι πως εξαφανίστηκαν τα αξιόλογα blogs, αλλά ο τίτλος του βραβείου με προβληματίζει. Τα δυο επόμενα βραβεία λοιπόν, θα τα δώσω σε δυο blog, που μάλλον δε θα το μάθουν ποτέ… Θα μου πεις έχει αξία έτσι; Δεν ξέρω… Αλλά είναι δυο blog που πραγματικά οι συγγραφείς τους, σου ανοίγονται, σε βάζουν στον κόσμο τους και δύσκολα δεν επηρεάζεσαι κι εσύ. Τα διαβάζω σε κάθε ανανέωση τους, αν και έχω σχολιάσει ελάχιστες φορές και αυτό πολύ παλιά. Είναι πως καμιά φορά, όταν μπαίνεις πολύ στη σκέψη του άλλου, δεν υπάρχει κάτι να πεις… Χωρίς άλλα λόγια, το έβδομο και όγδοο βραβείο πάει στην Starlight για το blog “ Ad Astra per Aspera” και στον Νam3l3ss για το blog “ The story of everything ”.
<
*Δίνοντας τα βραβεία, δεν έλαβα υπ’ όψιν μου αν κάποιος είχε ξαναπάρει το βραβείο ή όχι. Αυτές ήταν οι δικές μου επιλογές ανεξάρτητα από τις επιλογές άλλων…
