Άδικο...

Αχ βρε Μυρτούλα…
Τρία χρόνια περάσανε και τρία χρόνια είναι πολλά…
Γιατροί, εξετάσεις, θεραπείες, φάρμακα, νοσοκομεία…
από παντού πέρασες, και όλο κάτι μένει για μια επόμενη φορά.
Άδικο είναι… Άδικο!
Τρία χρόνια είναι πολλά για να επαναλαμβάνεται, ξανά και ξανά και ξανά, η ίδια ιστορία.
Κουράστηκες, το ξέρω και μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι για αυτό.
Και στο χαβαλέ το ρίξαμε και την πλάκα μας την κάναμε μην σε παίρνει από κάτω,
αλλά όταν πονάς, τι να σου κάνει όλο αυτό;
Πονάς και μέσα μου πονάω…
Ταλαιπωρήσε, και φωνάζω πως δεν σου αξίζει!
Δεν σου αξίζει, γιατί έχεις ταλαιπωρηθεί πολύ,
πολύ παραπάνω από όσο κάποιοι θα άντεχαν…
Εσύ βγήκες με χαμόγελο, να συνεχίσεις τη ζωή
κι αυτή σε αντιμετωπίζει έτσι.
Είναι άδικο!
Άδικο, προς το χαμόγελο σου, προς τη δύναμη σου, προς αυτά που πέρασες, προς εσένα.
Τρομάζεις και τρομάζω κι εγώ.
Κάθε φορά εύχομαι να ‘ναι η τελευταία.
Κάθε φορά λίγο καιρό μετά, κάτι άλλο.
Πρόσεχε!
Δεν ξέρω τι θα κάνει, μα πρόσεχε!
Δεν μπορεί, θα τελειώσει όλη αυτή η ιστορία
και όπως θα την βλέπουμε από μακριά θα γελάμε.
Και μακάρι, αλήθεια μακάρι, να είναι αυτή η τελευταία φορά!