Καντάδα

Έχω χαρακτηριστεί αρκετές φορές υπερβολικά ρομαντική... Δεν το αρνήθηκα ποτέ! Με την προϋπόθεση πως είμαι ρομαντική στα όνειρα μου. Στη ζωή δεν περιμένω, ούτε τον πρίγκιπα, ούτε τον ιππότη του παραμυθιού(, όπως λέει και ένα τραγούδι :Ρ). Αλλά τα όνειρα είναι όνειρα και οι επιθυμίες, επιθυμίες και αλίμονο αν κάπου μέσα μας, δεν θέλουμε όντως να πραγματοποιηθούν.

Ναι λοιπόν, είμαι ρομαντική. Και ο άντρας των ονείρων μου θα κόψει, για παράδειγμα, ένα λουλουδάκι από το δρόμο, για να μου το δώσει, όπως προχωράμε αγκαλιά. Κίνηση πολύ πιο ρομαντική από το αγόρασμα λουλουδιών, κατά την άποψη μου πάντα.

Θυμάμαι, μικρό κοριτσάκι, που έμπαινε στην εφηβεία, ήμουν όταν άλλαξα πρώτη φορά δωμάτιο. Διάλεξα εκείνο με το παράθυρο στο δρόμο. Ξανάλλαξα δωμάτιο στο λύκειο. Όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή μπορούσα και αυτή τη φορά διάλεξα εκείνο που έβλεπε στο μπαλκόνι. Ήρθα στο φοιτητικό σπίτι και είχα πάλι δυο επιλογές. Το ήσυχο πίσω δωμάτιο και το δωμάτιο με το μπαλκόνι και τα παιδάκια του δημοτικού να σε ξυπνάν κάθε πρωί. Διάλεξα αυτό με το μπαλκόνι. Άσχετα θα μου πεις όλα αυτά... Καθόλου θα σου πω, γιατί όλα αυτά κρύβουν άλλη μια βαθιά, ρομαντική, επιθυμία μου. Ναι λοιπόν, ο άντρας των ονείρων μου, θα μου κάνει και καντάδα...

Ξέρω, ξέρω τι θα μου πεις. Πως ζω σε άλλη εποχή. Ναι, εντάξει το ξέρω, αλλά τα όνειρα είναι όνειρα και οι επιθυμίες, επιθυμίες και αλίμονο αν δεν εκμεταλλευτώ από τη μεριά μου τις πιθανότητες, κάπου, κάπως, κάποτε να πραγματοποιηθούν. Ακόμα κι αν πραγματοποιούνται μόνο στα όνειρα μου.

Πριν πολλούς-πολλούε μήνες, καθόμουν μπροστά σε ένα παράθυρο και κάποιος μου έκανε καντάδα. Δεν ήταν η σχέση μου, ούτε υποψήφια σχέση ήταν. Δεν υπήρχε καν κάτι ερωτικό μεταξύ μας. Ήταν μόνο ένα αγόρι, που ήξερε, που και που, να βγάζει έναν ερωτισμό, ακόμα και τη στιγμή που δεν καθόμουν πουθενά αλλού, παρά μόνο μπροστά από το παράθυρο του msn.

Το αγόρι με τον ερωτισμό σιγά-σιγά χάθηκε. Μάλλον κουράστηκε να προσπαθεί να βγάλει στην επιφάνεια τον δικό μου, κρυμμένο, ερωτισμό. Κι όμως, πριν φύγει, κατάφερε να μου δώσει ένα πολύτιμο δώρο. Κατάφερε να με κάνει να δω ένα όνειρο μου, να πραγματοποιείται από μια μεριά που ούτε καν είχα φανταστεί.

Όχι δε συγκρίνω τίποτα. Συνεχίζω να κοιμάμαι στο δωμάτιο με το μπαλκόνι, με μια κρυφή επιθυμία μέσα μου. Αλλά πλέον έχω να θυμάμαι κάτι παραπάνω από σκέτα όνειρα! Και που θέλω να καταλήξω; Δώστε στα πιο απραγματοποίητα όνειρα σας, την δυνατότητα να πραγματοποιηθούν με τρόπους που ούτε καν φανταστήκατε, κι αντί να απογοητευτείτε, απλώς χαμογελάστε τους! :)



υγ.1. Και με αυτή τη συμβουλή σας αποχαιρετώ... Προς το παρόν τουλάχιστον... Τον τελευταίο καιρό το μυαλό μου αρνείται την πραγματικότητα πιο έντονα από ποτέ. Τα ταξίδια στην φαντασία έχουν αρχίσει να γίνονται επικίνδυνα. Διαλέγω, λοιπόν, να απέχω απ' οτιδήποτε έχει σχέση με ιντερνετ και blogs. Να είστε καλά, να περνάτε όμορφα και μπορεί να τα ξαναπούμε!