Αστεράκι χρόνια πολλά!!

Πολλές φορές μέσα εδώ έχω κλαψουρίσει, έχω παραπονεθεί, έχω γκρινιάξει για τη μοναξιά που νοιώθω. Την έλλειψη του δικού μου ανθρώπου από τη ζωή μου. Κάποιοι μπορεί να το καταλάβατε, κάποιοι να το υποψιαστήκατε και κάποιοι άλλοι να μην πήραν χαμπάρι τίποτα. Είναι, για μένα τουλάχιστον, εμφανές, πως κατά κύριο λόγο μιλούσα για την έλλειψη κάποιου συντρόφου, κάποιας σχέσης και όχι ατόμων γενικά από τη ζωή μου.

Στη ζωή μου, υπάρχει το αστεράκι μου. Μια κολλητή φίλη, που μέσα στα τελευταία 4 χρόνια της φοιτητικής ζωής, δεθήκαμε πολύ. Μοιραστήκαμε γέλια και δάκρυα. Μοιραστήκαμε χαρούμενα και άσχημα γεγονότα. Αντιμετωπίσαμε δυσκολίες και διπλασιάσαμε χαρές. Τα τελευταία χρόνια, μακριά από άλλους φίλους και οικογένειες, γίναμε η οικογένεια και το στήριγμα η μία για την άλλην.

Το αστέρι μου σήμερα είχε τα γενέθλια του. Αρκετά συγκινητικά γενέθλια… Το τι μοιραστήκαμε και τι της ευχήθηκα και βουρκώσαμε και οι δύο από το γέμισμα των συναισθημάτων θα το αφήσω για τις δυο μας. Θα μοιραστώ όμως μαζί σας, ένα κομμάτι της κάρτας που της έδωσα.

Για όλα τα μικρά αστέρια που κυκλοφορούν στην γη. Αυτά τα άτομα, που ακόμα είναι άνθρωποι, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, που συνδέεται άμεσα με την ανθρωπιά, το εξής μικρό απόσπασμα:

«Μην χαρίζεις τον εαυτό σου και μην τον ξεπουλάς σε ανθρώπους που τον πληγώνουν, γιατί είναι ανεκτίμητος!»

Χρόνια καλά στο αστέρι μου και σε όλα τα άλλα αστεράκια αυτού του κόσμου, που κάνουν τη γη μας να φωτίζει!