Ένα μεγάλο αντίο :)

Θα έχετε δει πως τελευταία δεν γράφω πολύ. Η δικαιολογία πως δεν έχω χρόνο είναι μέσες άκρες ψέμα. Μπορεί να έχω λιγότερο χρόνο από παλιά, αλλά εξακολουθώ να γράφω. Δεν έχω χρόνο και κυρίως διάθεση να βρω τι μπορώ και τι δεν μπορώ να γράψω. Να φιλτράρω τα κείμενα μου.

Θα μου πεις, γιατί να τα φιλτράρω…
Γιατί έτσι κατάντησε αυτή η ιστορία για μένα. Θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σας, αλλά δεν το κάνω γιατί είναι πολύ χαρακτηριστικό και φοβάμαι μη με βρουν πάλι. Άλλες φορές πάλι θέλω να γκρινιάξω για κάτι και φοβάμαι πως θα νομίζετε πως κάτι με πήρε από κάτω για άλλη μια φορά. Μπορεί να μιλάμε με ψευδώνυμα, αλλά κάπου χάθηκε η ανωνυμία. Υπάρχουν και τα άτομα που με ξέρουν εκτός ιστολογίου και φοβάμαι μη γράψω κάτι και τους ξυπνήσω την περιέργεια για κάτι που δε θέλω να μιλήσω.

Εδώ και ενάμιση μήνα δεν γράφω κάτι εξαιτίας του πρώτου, εδώ και δυο βδομάδες εξαιτίας του δεύτερου και τις τελευταίες μέρες εξαιτίας του τρίτου. Και αυτά που γράφω; Μισή αλήθεια, μισό αυτό που θέλω να πιστεύετε και μισή φαντασία για να μην μένει κενό το ιστολόγιο.

Μετά από όλα αυτά πιστεύω να καταλαβαίνετε γιατί αυτή είναι η ώρα του μεγάλου αντίο. Ένα αντίο στο ιστολόγιο και όχι στα άτομα. Χαίρομαι πολύ για τα άτομα που γνώρισα και κράτησα επικοινωνία μαζί τους. Είτε συχνή, είτε αραιή.

Χαίρομαι πολύ για μια μακρινή φίλη που απέκτησα. Ποιος θα μου το έλεγε πως όταν τον Ιούλιο του 2007, έπεφτα τυχαία πάνω σε μια ανάρτηση, τότε που δεν ήξερα καν τι είναι ένα ιστολόγιο, η κοπέλα η οποία έγραφε θα γινόταν φίλη μου. Φυσικά μιλάω για την ocsoul, μια καταπληκτική κοπέλα με την οποία ανταλλάξαμε και ανταλλάσουμε χιλιάδες κουβέντες εκτός ιστολογίων. Μια κοπέλα που έχω γνωρίσει από κοντά, και έχουμε αναλύσει ένα σορό θέματα φιλικά, ερωτικά, εσωτερικά κλπ.

Όταν άρχισα να ψάχνω τα ιστολόγια, έπεσα στο ιστολόγιο ενός ομολογουμένως παράξενου τυπά, που έχει την ικανότητα να γράφει με μαγικούς τρόπους. Σε διασκεδάζει, σε προβληματίζει, σε ταξιδεύει. Καιρό μετά άφησα σχόλιο. Ποιος θα μου το έλεγε πως μήνες μετά θα μου κρατούσε συντροφιά στις αϋπνίες μου με τις εκπομπές του; Και κυρίως ποιος θα μου έλεγε πως μερικούς μήνες αργότερα θα ανταλλάζαμε ατέλειωτες συζητήσεις στο msn; Το ότι θα εξαφανιζόταν το περίμενα… Αλλά χαίρομαι πολύ που μέσα από την εμπειρία μου γνώρισα τον par…alogo, τον παράξενο τυπά που εμφανίζεται και εξαφανίζεται όποτε θελήσει.

Όταν διάβαζα τα κείμενα της Starlight δεν είχα ιδέα ποια ήταν. Δεν ήξερα πως ήταν η κολλητή της ocsoul, δεν ήξερα ότι θα είχε την περιέργεια να με γνωρίσει msnικά και φυσικά δεν είχα ιδέα ότι θα με βοηθούσε τόσο πολύ να περάσω ένα μάθημα. Δυστυχώς όταν ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για κάτι πέρα από τη C, η ζωή της έπαιξε ένα από τα χειρότερα παιχνίδια. Μπορεί να μη μιλούσαμε, αλλά δεν υπήρχε μέρα που να μην την σκεφτόμουν και να μην προσευχόμουν. Για το λίγο, χαίρομαι που τη γνώρισα και της εύχομαι από εδώ και πέρα μόνο τα καλύτερα, αφού τα χειρότερα τα γνώρισε κι ας με συγχωρέσει που γράφω εδώ για όλα αυτά.

Άλλη μια ανακάλυψη για την οποία είμαι πολύ χαρούμενη είναι της Μαριλένας. Δεν ξεχνώ το πρώτο e-mail που με έβαλε να της στείλω. Το ενδιαφέρον της. Δε με ξέρει και δεν την ξέρω, όμως νοιώθω το ενδιαφέρον της. Σε μια φοιτητική περίοδο, ήταν η φιγούρα μιας ιντερνετικής «μαμάς». Σε καμία περίπτωση δεν την συγκρίνω με την πραγματική μου μαμά, αλλά είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που τη γνώρισα από αυτή την εμπειρία μου. Πάρα πολύ!

Τον Xristo τον γνώρισα ως «Χ». Σχεδόν από τις πρώτες του αναρτήσεις. Προβληματισμοί και κουβέντες που θυμάμαι και θα θυμάμαι έγιναν στο ιστολόγιο του. Στεναχωριέμαι που εξαφανίστηκε, αλλά χαίρομαι πολύ που τον γνώρισα στην εποχή του παλιού μου ιστολογίου και στα πρώτα βήματα του δικού του. Ελπίζω να είναι καλά, όπου κι αν βρίσκεται.

Ο Εξύμνος (και όχι Έξυμνος, όπως εκνευριζόταν να τον λέμε πριν γράψει το όνομα του στα ελληνικά), βρήκε αξιόλογη την αγάπη μου για τον τόπο μου και μου σχολίασε. Βρήκα αξιόλογη την αλήθεια με την οποία έγραφε. Υπάρχουν σχόλια του στο παλιό μου ιστολόγιο που δεν πρόκειται να ξεχάσω.. Δεν ξέρω για εκείνον, εγώ όμως συνεχίζω να διαβάζω κάθε ανάρτηση του (εκτός των ποδοσφαιρικών βέβαια). Γράφω σπάνια πλέον, αλλά παντού σπάνια γράφω. Χαίρομαι πολύ που τον γνώρισα για την αλήθεια στα κείμενα του.

Η if.. ιγένεια μας λέει πως τρέχει… Τώρα αν καλοπερνάει και μας το κρύβει δεν το ξέρω, αλλά της το εύχομαι! Τέτοια ενέργεια, τέτοια αισιοδοξία, τέτοιο κέφι αυτό το κορίτσι και στα εύκολα και στα δύσκολα. Μπράβο του!! Χαίρομαι πολύ που την γνώρισα και για τις «ενέσεις» θετικής σκέψεις μέσα από τις επισκέψεις της, αλλά και τις επισκέψεις μου στο ιστολόγιο της.

Σίγουρα χαίρομαι πολύ για τις συνταγές που πήρα από την σελίδα της «ζαχαρούλας…». Αλλά πέρα από αυτό χαίρομαι που την γνώρισα για τη συντροφιά της μέσα από τα σχόλια. Από αυτά τα σχόλια που δεν έρχονται σε κάθε ανάρτηση, αλλά είναι αληθινά και όχι τυπικά, που έχουν κάτι να πουν και όχι να δηλώσουν παρουσία.

Χαίρομαι που όλοι αυτοί που αναφέρω παραπάνω έχουν κάποιο e-mail μου ή κάτι για να με βρουν. Τελειώνω με το ιστολόγιο γιατί δεν έχει να μου προσφέρει τίποτα πλέον, όμως εσάς σας γνώρισα και δεν είναι συνήθεια μου να διαγράφω ανθρώπους. Δεν λέω να γίνω ξαφνικά κολλητή με όλους, αλλά θέλω να ξέρω πως αν ποτέ θελήσετε να με βρείτε θα μπορείτε. Από τη μεριά μου, η σχέση μου με εσάς θα συνεχίσει να είναι η ίδια. Θα σας διαβάζω, θα σχολιάζω και με όσους έχω επαφή και πέρα από ιστολόγια, θα συνεχίσω να έχω με τον ίδιο τρόπο.


Να είστε καλά, να περνάτε καλά, να διασκεδάζετε!!! Στις δυσκολίες ψηλά το κεφάλι. Χαμογελάτε! Και μην ξεχνάτε να κάνετε όνειρα και κυρίως να τα κυνηγάτε!!



Υγ1. JK SΚΡΟΥΤΖΑΚΟ, ήσουν καλή παρέα και μια αισιόδοξη και χαμογελαστή νότα. Αλλά έτυχε να εμφανιστείς όταν εγώ είχα αρχίσει ήδη να κουράζομαι. Τα παραπάνω άτομα τα γνωρίζω από την παλιά εποχή. Φαίνεται πως είσαι ένα αληθινό άτομο, που θυμάσαι τους φίλους σου. Σε ευχαριστώ για την παρουσία σου, για τα σχόλια σου και κυρίως για τα χαμόγελα σου. Χαίρομαι που σε γνώρισα.

Υγ2. Το παλιό μου ιστολόγιο θα συνεχίσει να λειτουργεί με φωτογραφικές αναρτήσεις κάθε 2-3 μήνες.

Υγ3. Ώρες-ώρες μου λείπει αυτό που είχα στο παλιό ιστολόγιο... Αυτό που μετέφερα εδώ ποτέ δεν με ικανοποίησε πραγματικά.

υγ4. Το νέο με το οποίο κλείνω αυτό το ιστολόγιο είναι πως τον τελευταίο καιρό κυνηγάω κάποια όνειρα. Σε κάποια περιμένω τα αποτελέσματα (έχω πάρει μέρος σε έναν διαγωνισμό και πραγματικά θέλω να δω τι θα γίνει) και σε κάποια άλλα... Στα άλλα δεν έχει επεξήγηση, είναι ο λόγος που τον τελευταίο καιρό πετώ σε σύννεφα :Ρ

Αυτό ήταν λοιπόν. Ήρθε η ώρα…
Αντίο ιστολόγιο «τα όνειρα της μέρας», από εδώ και πέρα θα ονειρευόμαστε έξω από σένα.