Όταν λέμε πως τα έχω κάνει σκατά στη ζωή μου, εννοούμε αυτό! Αυτό ακριβώς! Και να ήθελα, χειρότερα δε θα μπορούσα να τα κάνω…

Κι εκεί που πας να τα ξεκαθαρίσεις όλα, εκεί χάνεις τα πάντα και δεν έχεις ιδέα ούτε ποια είσαι, ούτε τι θέλεις, ούτε τι κάνεις...


…Δεν ξέρω αν η ζωή ήταν γενναιόδωρη μαζί μου ή όχι… το τι έχω περάσει και τι έχω ζήσει κανένας δεν το ξέρει ακριβώς και ποτέ δε θα το μάθει, από επιλογή μου… Αλλά ένα ξέρω σίγουρα κι έχει σημασία… όσες ευκαιρίες μου δόθηκαν στη ζωή, να γίνω αυτό που θέλω, τις έστρεψα εναντίον μου… κι εκεί που έλεγα πως κάτι θα φτιάξει, εκεί τα έκανα όλα χειρότερα… Μέχρι που χειρότερα, δε θα μπορούσα να τα κάνω! Και τώρα δεν ξέρω, ούτε ποια είμαι, ούτε τι έχω ανάγκη, ούτε τι θέλω… Είμαι μια ύπαρξη χωρίς ταυτότητα… Σας το είπα; Το ξαναλέω… Χειρότερα και να ήθελα, δε θα μπορούσα να τα κάνω! Κι όλα τα κατάφερα μόνη μου… Μπράβο μου!

Συγγνώμη, αλλά αυτό θα μείνει χωρίς σχόλια…

...χωριό...

Αυτές τις μέρες, θα ήθελα πολύ να ήμουν στο χωριό μου… Να καθόμασταν όλη η οικογένεια στο καθιστικό και να μιλούσαμε. Εγώ να είμαι μπροστά στο τζάκι και να παίζω με τη φωτιά. Να απλώνω τα χέρια μου προς το μέρος της, μήπως και ζεσταθούν και οι γονείς να φωνάζουν, πως κάθομαι πολλές ώρες πολύ κοντά. Η μαμά να έχει ετοιμάσει τραχανά για βραδινό, για να μας ζεστάνει. Αχ, και να είχαμε και κάστανα!

Θα ήθελα να είμαι στο χωριό και να μαζευόμασταν με τα παιδιά. Όταν θα άρχιζε να ψιλοβρέχει να πηγαίναμε στο καφενείο και να παίζαμε κανένα παιχνίδι στα χαρτιά. Να πηγαίναμε πάνω στην αίθουσα και να βλέπαμε καμιά ταινία. Ή να πηγαίναμε σε κάποιο σπίτι και να καθόμασταν όλοι μαζί στο σοφά, δίπλα στο τζάκι, να μιλούσαμε, να παίζαμε χαρτιά ή μονόπολη και να γελούσαμε πολύ.

Θα ήθελα να είμαι στο χωριό και να μαζευόμασταν με τα παιδιά στο σχολείο. Να καθόμασταν έξω παρά το τσουχτερό κρύο και να ανάβαμε μια φωτιά. Όχι πως θα ζεσταινόμασταν, αλλά θα περνούσαμε ωραία. Θα είχαμε πάρει από το σπίτι και κανά ποτάκι, καμιά κούννα. Θα κάναμε λίγη κούνια και θα ψάχναμε κάποια μπάλα από τα πιο μικρά για να παίξουμε. Μετά ίσως πηγαίναμε για εφτάπετρο ή αν βαριόμασταν θα το κανονίζαμε για την επόμενη μέρα.

Θα ήθελα να είμαι στο χωριό και να το περπατήσω. Να βγω έξω από την κατοικημένη περιοχή με το μπαμπά μου και να γυρνάμε σε κάθε γωνιά. Να χαζεύω τις αμυγδαλιές και να κόψω λίγες για το σπίτι. Να φτάσουμε μέχρι το ποταμάκι εκεί κάτω κι εγώ να βγάζω συνέχεια φωτογραφίες.

Θα ήθελα να είμαι στο χωριό. Στην πάγκα μου πάνω, κουκουλωμένη, να διαβάζω ένα βιβλίο για να χαλαρώσω και να κοιμηθώ μετά από λίγο, αλλά να ακούω όλα όσα γίνονται στο σπίτι. Στο τέλος να αποφασίσω πως δε θέλω να κοιμηθώ, και να κατέβω για να διαβάσω το βιβλίο μου δίπλα στο τζάκι. Όλη η οικογένεια θα κόβει βόλτες μπροστά μου και όλοι θα θυμούνται να μου πουν κάτι. Στο τέλος θα κλείσω το βιβλίο, αλλά θα έχουν αρχίσει όλοι οι άλλοι να κάνουν κάτι και θα είμαι εγώ αυτή που ενοχλώ.

Θα ήθελα να είμαι στο χωριό, για να ανοίγω μια κουρτίνα και να φωνάζω καλημέρα σε όλους. Το βράδυ να περπατάω στις μύτες, μην ενοχλήσω κανέναν. Το χωριό να μυρίζει σε κάθε του γωνιά χειμώνα. Η υγρασία, η βροχή, τα φυτά, το χώμα, τα τζάκια. Να μπορείς να μπεις σε οποιοδήποτε σπίτι οποιαδήποτε στιγμή. Αχ, πόσο θα ήθελα να είμαι στο χωριό. Αν κάποιος μου έκανε τώρα τα εισιτήρια για 4-5 μέρες, θα ήθελα όλες να τις περάσω εκεί. Να είμαι άρρωστη και να μη με νοιάζει, γιατί έχω τη μαμά.

…Ο πυρετός έχει φύγει μαζί με την κούραση και την εξάντληση. Ο βήχας παραμένει εδώ με τις ζαλάδες και σήμερα ο γιατρός μου έγραψε καινούργια φάρμακα… Εγώ από την άλλη κουράστηκα να προσέχω και να βγαίνω από το σπίτι μόνο για τη σχολή… Θέλω χωριό λέμε!!! Θέλω βόλτες!!!

Το κοριτσάκι της γειτονιάς

Το κοριτσάκι της γειτονιάς

έβγαλε χάρτινα φτερά

και πέταξε στο όνειρο, μακριά

Τα έβαψε στο μπλε του ουρανού

Ροζ καρδούλες έβαλε παντού

Ένα άσπρο σύννεφο να ανεβεί

Κίτρινα αστέρια όποτε κουράζεται να πιαστεί

Πορτοκαλί δρομάκια απ’ το φως των αστεριών

Πράσινα λουλούδια για άρωμα γλυκό

Κι ένα κόκκινο μεγάλο φιλί,

για όποιον έρχεται να την επισκεφτεί

Γαλάζια θάλασσα με δροσερό νερό

και πάνω έναν καφέ κορμό,

να σκαρφαλώνει με χαρά σε αυτόν

και με χέρια κουπιά να φεύγει από εδώ

Δυο μαύρα μάτια, για να βλέπει τη ζωή,

γκριζάνανε τα σύννεφα και φέρανε βροχή

Οι στάλες πέφτανε πάνω της, παντού

κι έμεινε να κοιτάει τις αστραπές τ’ ουρανού

Τα φτερά της, όμως, βραχήκανε πολύ

και σαν χάρτινα χάλασαν στη στιγμή

Φοβήθηκε πολύ μην πέσει στη γη

Τα μάτια έκλεισε κι έκανε μια ευχή

Η βροχή έβγαινε από μέσα της πια

Δάκρυ έγινε και πότιζε την καρδιά

Τότε λουλούδι άνθισε χρυσό,

το δάκρυ έγινε κρύσταλλο λαμπερό

Το κοριτσάκι της γειτονιάς τρέχει να το πει

Κανείς δεν την πιστεύει την έχουν για τρελή

Ξερίζωσε το λουλούδι για να το δουν,

το κρύσταλλο τους προσφέρει να χαρούν

Μα μαράθηκε το λουλούδι το χρυσό,

το κρύσταλλο πέτρωσε στο λεπτό

«Κακόμοιρο κοριτσάκι», φώναζαν από ‘δώ και από ‘κεί,

δε ‘βλεπαν πως απ’ το ξερίζωμα αιμορραγούσε μια πληγή

Το αίμα κύλησε… Μεταμόρφωσε το μαραμένο λουλούδι σε κόκκινο τριαντάφυλλο και την πέτρα σε λαμπερό ρουμπίνι…

Θα μου επιτρέψετε να προσφέρω αυτό το τριαντάφυλλο και το ρουμπίνι. Σε όσους χρειάζεται να θυμούνται πως από τις πληγές μας, στο τέλος κάτι όμορφο βγαίνει.

Και ειδικά στην κολλητή μου… Γιατί η ζωή δεν έχει νόημα χωρίς πληγές, φτάνει να ξέρουμε, πότε πρέπει πλέον να σταματάμε την αιμορραγία. :)

~~~~~~~~~

«Είναι η πέτρα της αγάπης και της φιλίας. Το ρουμπίνι συμβολίζει το θάρρος και τη γενναιότητα. (…) Υποτίθεται ότι προστάτευε από κινδύνους και καταστροφές, ότι γιάτρευε αρρώστιες αίματος, ότι σταματούσε την αιμορραγία και ότι εξασφάλιζε καλή υγεία και ειρήνη.»

Από τη σελίδα: http://www.spinoza.gr/topic.asp?TOPIC_ID=3358&FORUM_ID=38&CAT_ID=13&Topic_Title