Όλα θα πάνε καλά

Τις τελευταίες μέρες κάτι με είχε πιάσει πάλι και μου έφταιγαν όλα και τίποτα. Αλήθεια, τις τελευταίες μέρες ήταν μόνο, τις άλλες απλώς ήμουν χαμένη… Και κάτι μου λέει πως θα είμαι λίγο χαμένη γενικά… Τέλος πάντων… Θέλω να πάψει αυτή η βλακεία από κάτω, να βρίσκεται σε πρώτη θέση… Και επειδή δεν έχω τι να γράψω, ξεθάβω ένα ποστάκι που είχα σκοπό να βάλω στην αρχή του μήνα, αλλά δεν έτυχε…

Άρχισα να γράφω και να γράφω και να γράφω… Τα έσβησα όλα, δε μου άρεσαν. Δε μου αρέσουν αυτά που γράφω… Και πάλι προσπαθώ να γράψω κάτι άλλο… Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια… Δε θέλω! Τέλος η γκρίνια! Δεν ασχολούμαι πλέον με εσάς που με κάνετε να γκρινιάζω. Τα σβήνω πάλι όλα. Άλλωστε δεν γράφω κι ωραία για να κρατήσω τις γκρίνιες μου…

Και να, αρχίζω και ξαναγράφω αυτές τις βλακείες… Για να πω τι; Για να γράψω τι; Τίποτα… Ένα μικρό ταξιδάκι 4 χρόνια πίσω. Πω, πω πριν τέσσερα χρόνια ήμουν ένα ανόητο και ανώριμο κοριτσάκι στην εφηβεία. Πόσα άλλαξαν από τότε και πόσα έμειναν ίδια. Τώρα θα μου πεις γιατί 4 χρόνια πίσω… Ίσως τυχαία, ίσως επίτηδες.

Πριν 4 χρόνια ήμουν στο χωριό με την οικογένεια μου, στο σπίτι της θείας, με θεία, νονό, γιαγιά, ξαδέλφια και περιμέναμε να καλοδεχτούμε την καινούργια χρονιά! Δεν είμαι σίγουρη, αλλά νομίζω πως ήταν η τελευταία χρονιά που κάναμε αλλαγή χρόνου όλοι μαζί. Κάτι που γινόταν κάθε χρόνο, αλλά πλέον τα νέα δεδομένα και οι καινούργιες οικογενειακές υποχρεώσεις δεν μας επιτρέπουν. Ήταν πολύ ωραία, πολύ γέλιο, πολύ πείραγμα, πολύ όμορφα! Ήρθε και το 2005, ευχές, κόψιμο βασιλόπιτας και παιχνίδι με τα χαρτιά… Ήταν η πρώτη χρονιά που κέρδισα στα χαρτιά. Μια δυο μέρες μετά (δε θυμάμαι πλέον ακριβώς), απροόπτως και χωρίς τίποτα να με προϊδεάζει, ένα από τα αγόρια του χωριού μου δείχνει το ενδιαφέρον του… Πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο και μπορείς να φανταστείς το πώς αισθάνθηκα. Προς το τέλος του μήνα είχα το καλύτερο δώρο στη γιορτή μου, από το φιλαράκι μου. Κάπου εκείνη την περίοδο, λίγο πριν, λίγο μετά δε θυμάμαι, μαθαίνω, με μεγάλη μου έκπληξη, για μια επιτυχία μου στο χώρο των μαθηματικών, δικαιώνοντας το φιλαράκι που επέμενε να πάω. Περίπου ένα μήνα μετά, με πίεση των δικών μου (πρώτη φορά και καλά έκαναν) πηγαίνω στην Αθήνα, σαν τουρίστρια για να δω πως θα τα πάω… Από τότε φαινόταν πως δεν είχα σκοπό να ανοίξω βιβλίο για τα μαθηματικά… Τα δύο επόμενα γεγονότα δε θυμάμαι καθόλου με τη σειρά έγιναν. Το ένα είναι πως μετά από δικιά μου πίεση στους γονείς μου, πήγα επίσκεψη στον αδελφό μου που σπούδαζε ήδη. Ήταν ό,τι ήθελα περισσότερο εκείνη τη χρονιά. Το άλλο ήταν η τετραήμερη εκδρομή που κάναμε με το σχολείο. Μπορεί να μην ήταν όπως ακριβώς τη φαντάστηκα, καθόλου όπως την ήθελα, αλλά ‘γιναν γεγονότα που δε θα ξεχάσω ποτέ. Τότε και με ένα άλλο γεγονός στο σχολείο κάπου στην αρχή της χρονιάς δικαιώθηκα για πολλά. Εκείνο το καλοκαίρι, άρχισα να κάνω παρέα με τα παιδιά που στην πορεία έγιναν η παρέα μου, με την παρέα από την οποία γνώρισα την κολλητή μου. Εκείνο το καλοκαίρι, πήγαμε διακοπές με την οικογένεια μετά από πολλά χρόνια. Και στο τέλος του καλοκαιριού ήρθε στη ζωή το ξαδελφάκι μου. Έγιναν κι άλλα, πολλά ακόμα που δε θυμάμαι ακριβώς ή δεν έχει νόημα να γράψω. Έγιναν όμορφα και άσχημα. Αλλά το νόημα νομίζω το πιάσατε, ήταν μια πολύ ωραία χρονιά.

Από τότε αλλάξανε πολλά και πολλά έμειναν ίδια… Ένα από αυτά που έμειναν ίδια, είναι πως συνεχίζω να είμαι ένα ανόητο και ανώριμο κοριτσάκι, άσχετα αν έφυγα από την εφηβεία. Σαν τέτοιο κοριτσάκι λοιπόν, πιστεύω σε ανοησίες και πιάνομαι από βλακείες για να ανεβάζω τη διάθεση μου και να παίρνω δύναμη. Έτσι λοιπόν, έχω να δηλώσω, πως αφού και φέτος κέρδισα στο πρωτοχρονιάτικο παιχνίδι με τα χαρτιά, θέλοντας και μη, άσχετα με το τι θα έρθει και τι θα φύγει, θα κάνω κι αυτή τη χρονιά δικιά μου, κόντρα σε όλους και σε όλα!

Δύσκολη η πόλη κι οι παγίδες της
πιάνουν, φυλακίζουν τις ελπίδες της.
Να ‘ταν η μαγεία πραγματικότητα
ν’ άλλαζε κι η καθημερινότητα.

Όλα θα πάνε όμως καλά
κι η ζωή ας παίζει διαφορετικά
είσαι κι εσύ μια έτσι μια αλλιώς
είσαι πυροτέχνημα ή είσαι φως.

Πες μου… πες μου πια

Πίσω από τις πράξεις μας είμαστε εμείς
οι φουλ από αγάπη, οι ανασφαλείς.
Πότε είμαστε αστείοι, πότε σοβαροί
στη τρελή ζωή εμείς δυο φορές τρελοί.

Όλα θα πάνε όμως καλά
μια ψηλά και μια χαμηλά
είσαι κι εσύ μια έτσι μια αλλιώς
είσαι πυροτέχνημα ή είσαι φως.

Πες μου… πες μου πια

Μια βαθιά ανάσα παίρνω
διώχνω κάθε πανικό
και στο πλάι μου σε φέρνω
όλα είναι στο μυαλό.

Δεν καταλαβαίνω και δεν προσπαθώ,
δε μπορώ να καίω άλλο το μυαλό
τη ψυχή μου ελεύθερη για να αισθανθώ
ζω ό,τι με αγγίζει ή μόνο θ’ αφεθώ.

Όλα θα πάνε όμως καλά
κι η ζωή ας παίζει διαφορετικά
μια το σύμπαν λες και υπερσυνωμοτεί
μα την άλλη λες κι ο άγγελός μου απεργεί.