Πως αλλάζει ο καιρός (+ Παλιές σκέψεις)

Ποιος θα μου το έλεγε; Πως θα καθόμασταν σχεδόν δίπλα-δίπλα, θα μιλούσαμε, θα σε κοιτούσα στα μάτια, θα χάζευα το χαμόγελο σου, θα σε έβλεπα και δε θα ένοιωθα το παραμικρό! Και δε μιλάω μόνο για το καρδιοχτύπι, αυτό έφυγε από καιρό. Μιλάω και για όλα τα άλλα… Το πόσο άσχημα αισθανόμουν, μετά από τόσες φορές που έγινα ρεζίλι.. Την αμηχανία, για το τι θα σκέφτεσαι για μένα. Τις αναμνήσεις, που περνούσαν από μπροστά μου και με έκαναν να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Το θυμό, για το παιχνιδάκι με τα συναισθήματα μου. Την περιέργεια μέσα μου, πόσο κουτσομπολιό θα έπεσε με τους φίλους σου, για το κοριτσάκι που κόλλησε μαζί σου. Αλήθεια, εκείνες οι φωτογραφίες τι να έχουν γίνει; Για όλα! Σε είχα σχεδόν απέναντι μου και δε σκεφτόμουν τίποτα.





Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω, το πιο πιθανό είναι να τα ξαναέκανα όλα… Θα ξανακυνηγούσα, με τη βοήθεια της κολλητής μου, τις εξόδους μαζί σου. Καφέδες, κλαμπάκια, πάρτυ… Θα ξανάπαιρνα το κινητό σου, από ένα φίλο για να σε καλέσω στη γιορτή μου. Από την αρχή ήξερα πως δεν υπήρχε περίπτωση να έρθεις, αλλά το τόλμησα… Σε έναν καφέ, μετά από καιρό, θα σου ξαναζητούσα επίσημα τον αριθμό σου και θα σου ξανάστελνα μηνύματα… Θα ξαναπερνούσα στο απέναντι πεζοδρόμιο για να σε χαιρετήσω και θα περνούσα ξανά και ξανά έξω από την καφετέρια που καθόσουν. Θα ξαναγυρνούσα την καρέκλα μου στο τραπέζι που κάθεσαι εσύ και θα σε ξανακάρφωνα με τα μάτια μου. Θα ξαναπήγαινα στο μπάνιο να φτιάξω τα μαλλιά μου, επειδή ήρθες στο ίδιο μαγαζί με εμάς και θα έβγαζα την αποκριάτικη καρδούλα από το μάγουλο, μη γίνω ρεζίλι κι όχι επειδή άρχισε να ξεβάφει. Θα ξαναέλεγα στην κολλητή μου, να σηκωθούμε να χορέψουμε αφού χορεύεις κι εσύ και θα προσπαθούσα να βρεθώ δίπλα σου. Θα ξαναχαμογελούσα κάθε φορά που με κοίταζες. Θα ξαναέψαχνα κάθε ευκαιρία να σε φιλήσω σταυρωτά, έστω... Ναι, τίποτα από αυτά δε θα άλλαζα, κι ας μην σου άξιζαν… Ένοιωθα καλά… Ίσως να έκανα και περισσότερα. Όλα αυτά που δείλιασα να κάνω. Ένα μόνο θα άλλαζα. Δε θα το έλεγα ποτέ στους φίλους σου! Αυτούς θα άφηνα απ’ έξω.









Να με δω τώρα να σε βοηθάω με τα μαθηματικά και τι στον κόσμο! Ποιος να μου το έλεγε, ενάμιση-δύο χρόνια πριν, ότι θα υπήρχε τέτοια πιθανότητα κι εγώ δε θα ευχόμουν να γίνει πραγματικότητα για να σε βλέπω, ότι δε θα είχα πάθει δέκα καρδιοχτύπια και 20 αμήχανες στιγμές το λεπτό; Ποιος να μου το έλεγε και να τον πίστευα; Και μπορεί η καρδούλα μου να έπαψε να σε ζητά πολύ καιρό πριν, αλλά όλα τα άλλα (αμηχανία, περιέργεια, ντροπή, θυμός) υπήρχαν. Βρε πως περνά ο καιρός κι αλλάζουν τα πράγματα. Και μη ρωτάς γιατί κάνω αναφορά… Όπως και να το κάνουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, γίνεσαι σημείο αναφοράς.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Κι εκει που σκάλιζα κάτι παλιά κειμενάκια μου, δες τι βρέθηκε μπροστά μου! Γραμμένο κάπου τον Ιούνη... Δε σου λέω για ποια φωτογραφία μιλάω :Ρ
Αφιερωμένο, λοιπόν...

Μια φωτογραφία σου από το πουθενά

Ένα χαμόγελο και μια ανάμνηση

Και εγώ στα ίδια

Όχι μη βιαστείς,

όχι στα ίδια τα παλιά

στα ίδια που ήμουν και πριν τη δω

Δηλαδή μια χαρά!

Και αν γίνετε πάντα αναφορά

είναι επειδή καθρεφτίζεις επιθυμίες

Μα δεν είσαι πλέον αυτές!

Αστείο, ε;

Όχι τόσο

Απλώς η ζωή έχει νόημα αλλού

Όχι σε αυτούς που σε ενοχλούν,

σε αυτούς που παίζουν μαζί σου,

σε αυτούς που δε σε νοιάζονται...

Αλλά σε αυτούς που σε αγαπούν

και είναι δίπλα σου!

Εσύ απλά μια ανάμνηση

Μια ανάγκη ίσως

Αλλά όχι μεγάλη

Η ζωή είναι σκληρή ώρες-ώρες για να αναλώνεσαι σε ασήμαντα πράγματα

Και εσύ πλέον ασήμαντος είσαι

Αστείο, ε;

Εσύ ασήμαντος!

Ποιος θα στο ‘λεγε;

Πως σου ακούγεται;

Δεν θα σου άρεσε αν το ήξερες…

Προτιμάς το άλλο, το παλιό

Μα δεν έκανες τίποτα για να το κρατήσεις

και δεν έχω σκοπό να στο αφήσω

Μια φωτογραφία σου

απόλυτα αποτυχημένη,

αλλά για μένα όμορφη

Μια φωτογραφία σου που θέλησα να έχω

Μα απλώς για τη συλλογή μου,

«Ταξίδι στο παρελθόν»,

που θα κοιτάζω χρόνια μετά

με τη σημείωση από κάτω

«το πρώτο μου κόλλημα»

ή

«η πρώτη μου βλακεία»

Το ίδιο είναι έτσι κι αλλιώς

Βλακεία το να κολλάς

Ωραίο το να ενθουσιάζεσαι,

το να αγαπάς,

αλλά βλακεία το να κολλάς

Μπήκες λοιπόν στη συλλογή μου

Δίπλα στην φωτογραφία που είχα από παλιά

και χάζευα κάποτε με τις ώρες

Με δάκρυα,

με μια ευχή...

Με χαμόγελα,

με μια ελπίδα...

Και κατάλαβα πως όλα αυτά ήταν άδικα

και χαμένα

Γιατί τα δάκρυα και τα χαμόγελα,

οι ευχές και οι ελπίδες

πρέπει να πηγαίνουν αλλού

σε πιο σημαντικά πράγματα

για να βγαίνουν αληθινά!

Γιατί έτσι όπως ζητάμε τα πάντα,

στο τέλος δεν παίρνουμε τίποτα

και αυτό είναι το άδικο...

Τελικά βρήκα τι σημείωση θα βάλω από κάτω,

«Το πιο ωραίο χαμόγελο»

Έτσι,

για να θυμάμαι να χαμογελάω

όσο πιο όμορφα μπορώ!

Γιατί αυτό δεν μπορεί να στο πάρει κανένας

Να το χαίρεσαι!

Και να σου βγαίνει πάντα αληθινό!

Μια πραγματική ευχή!

Να είσαι καλά,

χωρίς θέση σε μένα…