Τραγούδια...

• Κάθομαι στο laptop μου, και ακούω τραγούδια από το youtube. Σε ένα καλοκαιρινό τραγουδάκι, μέσα στις πολλές φωτογραφίες που το συνοδεύουν είναι και μια από το νησάκι μου. Λίγο το κλίμα καλοκαιριού, λίγο η φωτογραφία δε θέλει και πολύ να ξυπνήσει η επιθυμία. Θέλω να φύγω! Θέλω να πάω σπίτι μου!

• Είμαι έξω με την παρέα και ξαφνικά μπαίνει το τραγούδι που τραγουδούσα όταν πίστευα πως κάτι είχε αρχίσει να αλλάζει. Κατευθείαν γυρνά στο μυαλό μου, η αισιοδοξία εκείνης της στιγμής, η χαρά της προσμονής και ναι για να είμαι ειλικρινής και η απογοήτευση μετά...

• Πίνω τα κρασάκια μου και στα αφτιά μου έρχεται μια πολύ γνώριμη μελωδία, δεν είναι μόνο πως ξέρω το τραγούδι, σχεδόν όλα (αν όχι όλα) τα τραγούδια που άκουσα μέχρι τώρα τα ξέρω. Αυτό το τραγούδι έχει κάτι πιο γνώριμο. Αυτό το τραγούδι μου το αφιέρωσες εσύ, τότε που δεν μπορούσα να κοιμηθώ και μου κρατούσες παρέα. Και θυμάμαι κάθε στιγμή μια-μια.

• Βάζω να ακούσω το τραγούδι που μου είχες στείλει. Στο μυαλό μου γυρνάνε ένα-ένα τα λόγια που μου έλεγες. Οι συμβουλές που μου έδωσες. Τα λόγια που μου τόνισες, ακούγονται πιο έντονα στα αφτιά μου κι ας έχουν την ίδια ένταση.

• Μιλάμε και ξαφνικά μου λες ένα τραγούδι. Κι ας μην ακούγεται από το δικό σου στόμα, ακούω κάθε στίχο σα να τον λες εσύ. Μόνο με τη σκέψη, κάπου στο βάθος, ξεπηδάει μια μικρούλα, τόση δα, συγκίνηση που κρύβω. Μα από εκεί και πέρα αυτό το τραγούδι θα έχει και τη σφραγίδα σου.

• Είμαι στο supermarket και ψωνίζω. Τότε από τα μεγάφωνα ακούγεται ένα τραγούδι από την παιδική μου ηλικία. Ένα τραγούδι που μου φέρνει πάντα στο μυαλό, ένα αποκριάτικό πάρτυ του δημοτικού.

• Ακούω ράδιο, και ξαφνικά παίζει ένα τραγούδι που είχα χορέψει με το μπαλέτο. Και θυμάμαι σα να ήταν χτες, την προετοιμασία, τις στολές, το άγχος, τα λεπτά πάνω στη σκηνή, τη μαμά να τρέχει αμέσως μετά στα παρασκήνια. Σα να ήταν χτες κι ας πέρασαν γύρω στα 15 χρόνια.

• Κάνω δουλείες και σιγοτραγουδάω ένα τραγούδι. Εκείνο το τραγούδι, που μου άρεσε και σιγοτραγουδούσα από παλιά. Στην καρδιά μου γυρνάνε τα τότε συναισθήματα και αυτόματα γίνεται σύγκριση τότε-τώρα. Τι άλλαξε; Τι έμεινε ίδιο;

• Θυμάμαι στο ρακάδικο, στη γιορτή, όταν άρχισαν να λένε το τραγούδι, λίγο μετά που ήρθες, ήταν το πρώτο που τραγούδησες. Από τότε κάθε φορά που πάω σε ρακάδικο, θα ακούσω το συγκεκριμένο τραγούδι και θα έρθει η εικόνα σου, εκείνη τη φορά. Τα λόγια είναι άσχετα, δεν σου ταιριάζουν, με κανέναν, δεν μιλάει για κάποιον. Κι όμως, αυτό το τραγούδι για μένα είναι εσύ.

• Είμαστε έξω μαζί, και παίζει το τραγούδι που έχεις συνδεδεμένο με εκείνον. Δε χρειάζεται να μου πεις τίποτα. Ξέρω πως νοιώθεις, ξέρω πως είσαι μέσα σου, και με ένα σφίξιμο περιμένω να δω αν θα αντιδράσεις να είμαι δίπλα σου, ή θα το τραγουδήσεις δυνατά για να ξεσπάσεις.

• Είμαι στο σπίτι και έχω ανάγκη να ξεφύγω. Είμαι μόνη μου. Ανοίγω τη μουσική και βάζω τα τσιφτετελοϊδή μου. Κλείνω τα μάτια και αρχίζω να χορεύω. Δεν βρίσκομαι πλέον στο σπίτι, αλλά εκεί που θέλω. Κι ας μην έχω πιει γουλιά αλκοόλ, εκείνη τη στιγμή είμαι πολύ πιο μεθυσμένη, από φορές που κατέβαζα ποτήρια κρασί.

Βάζω εκείνα τα ψυχοπλακωτικά τραγούδια, γιατί έχω ανάγκη να κλάψω. Βάζω εκείνα τα ταξιδιάρικα τραγούδια, γιατί έχω ανάγκη να φύγω, με μελαγχολία, αλλά όχι θλίψη. Βάζω εκείνα τα χαρούμενα τραγούδια, γιατί θέλω να τραγουδήσω δυνατά, να ανέβω. Βάζω τα χαζοχαρούμενα τραγουδάκια, γιατί θέλω να χτυπηθώ πάνω-κάτω.

Θα συνδέω πάντα τραγούδια με άτομα και καταστάσεις. Κι όταν μπει η σφραγίδα σου σε ένα τραγούδι, να ξέρεις πως θα βρίσκεται για πάντα εκεί. Δε θα ξεθωριάσει, δε θα πλακωθεί, ακόμα κι αν μπουν ένα σορό ακόμα. Εγγύηση αυτό…