Τα όνειρα της... νύχτας

Ξέρω και ποια είμαι και τι είμαι και τι αξίζω. Ξέρω τι γίνεται γύρω μου. Όμως καμιά φορά κάποια λόγια πληγώνουν… πολύ! Όχι επειδή φτιάχτηκαν για να πληγώνουν, αλλά επειδή έτσι ακούγονται. Κι αυτό τα κάνει χειρότερα. Γιατί ο άλλος δεν τα λέει για να σε πληγώσει. Είναι λόγια που δε σου αφήνουν πολλά περιθώρια.

Κάποια τέτοια λόγια έχουν φωλιάσει στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό. Τα ακούω ξανά και ξανά να με προσγειώνουν, να με αδρανοποιούν. Δεν ελπίζω… Δεν θέλω… Δεν ονειρεύομαι... Ένας τοίχος από λέξεις τα έχει μπλοκάρει όλα.

Κι έτσι η νύχτα (ή έστω οι ελάχιστες ώρες που κοιμάμαι στο ξημέρωμα) παίρνει την εκδίκηση της. Βλέπω όνειρα που με στοιχειώνουν. Άτομα πάνε κι έρχονται. Ζω καταστάσεις χωρίς νόημα και λογική. Μα όλα είναι τόσο ζωντανά, τόσο αληθινά, που θα μπορούσαν να είναι σκηνικά της ζωής μου και όχι του υποσυνείδητου μου.

Δεν μιλάω σε κανέναν για αυτά. Δε θέλω... Δε θέλω να ομολογήσω πως όταν ξυπνάω, προσπαθώ να συνεχίσω το όνειρο, να μην το αφήσω να τελειώσει. Ότι θα ήθελα να ήταν η ζωή μου, να χαθώ μέσα τους. Γίνεται άραγε; Να εμφανιστεί η νεράιδα του παραμυθιού και με το ραβδάκι της να με χώσει σ’ ένα όνειρο;

Κάθε πρωί ξυπνάω με ένα δειλό χαμόγελο και μ' ένα κρυφό δάκρυ. Για τα μισά όνειρα νοιώθω τύψεις. Για τα άλλα μισά φόβο. Κι είναι κι αυτά που συνδυάζουν και τα δύο. Δεν είναι όνειρα γλυκά, ούτε όμορφα φτιαγμένα. Είναι μια ζωή με τα πάνω και τα κάτω της. Είναι μια ζωή που πάντα ήθελα. Είναι απλώς όνειρα…

Τι γίνεται όμως όταν η ζωή σου δεν είναι ζωή, αλλά απλά μια παρουσία σε αυτό τον κόσμο; Όταν η μόνη ζωή που έχεις είναι μια πλασματική εικόνα του μυαλού; Τη νύχτα κυνηγάς αστέρια και τη μέρα φοράς χαμόγελα και ανεβασμένη διάθεση.

Τα όνειρα της νύχτας… της μέρας… Ποια είναι άραγε ποια; Και είναι κακό που θα ήθελα τώρα να βρίσκομαι σε ένα όνειρο και όταν ξυπνήσω τα όνειρα της νύχτας να γίνουν η μέρα μου;