Έκτακτο...

Έλεγα να μην γράψω… Τελικά με αυτά που έγιναν μου πέφτει για άλλη μια φορά κομματάκι δύσκολο. Το γράψιμο ήταν πάντα μια καλή διέξοδος για μένα και δεν υπάρχει σοβαρός λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να μην το κάνω.

Τώρα θα μου πεις και πρέπει να γράψεις εδώ; Όχι φυσικά. Εννοείται πως δεν πρέπει. Απλώς θέλω ή μάλλον προτιμώ, για να έχω την ψευδαίσθηση πως κάποιος μπορεί να έχει τη μαγική λύση, τη μαγική κουβέντα.

Και τώρα που γράφω, να γράψω τι; Πως για άλλη μια φορά έχω απογοητευτεί από τους ανθρώπους; Και εντάξει, για τον κάθε χ-ψ άγνωστο που εμφανίστηκε στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια δε με νοιάζει και πολύ. Ούτε το ενδιαφέρον του περιμένω, ούτε το σεβασμό του. Όμως από ανθρώπους της ζωής μου περίμενα κάτι παραπάνω. Κι όχι για λόγους αίματος, αλλά επειδή με γνωρίζει από τότε που ήμουν μια σταλιά, επειδή μεγάλωσα με τα κόμιξ που μου διάβαζε, γιατί έβρισκε χρόνο να παίξουμε, γιατί με έκανε να γελάω, γιατί ήταν ο (εδώ βάζουμε όνομα) μου. Από αυτούς τους ανθρώπους περιμένω λοιπόν, έστω το σεβασμό τους… Και όχι συμπεριφορές που δηλώνουν πως με έχουν τελείως γραμμένη. Αυτά για τους ξένους, όχι και μεταξύ μας.

Και από την άλλη βλέπω αυτούς εκεί που μείνανε να νοιάζονται, να ενδιαφέρονται, να αισθάνονται, να χαίρονται και να πονάνε για τους ανθρώπους. Βλέπω το ευχαριστώ της ζωής απέναντι τους. Και το βρίσκω απόλυτα άδικο!!! Ταλαιπωρήθηκε, υπέφερε και βγήκε στη ζωή και της είπε μες στα μούτρα, «Δε θα με πάρει από κάτω! Εγώ θα ζήσω!». Ένας χαρούμενος, ζωντανός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που γελάει με την ψυχή του. Ένας άνθρωπος που του αρέσει να περνάει καλά. Ένας άνθρωπος που εξαιτίας μιας ασθένειας πρέπει να ζήσει με χιλιάδες «μη»… Λάθος! Πρέπει να ζήσει μόνο με «μη». Και μακάρι να ήξερα αν όλο αυτό είναι για καλύτερο.

Ναι, ξέρω… Με όλα αυτά μπορεί να φύγει. Και ρισκάρεις να αφήσεις έτσι μια ελπίδα να φύγει; Δεν την αφήνεις! Την κυνηγάς… Αλλά μήπως όλο αυτό είναι λίγο υπερβολικό; Μήπως όλο αυτό θα είναι χειρότερο; Γίνεται ένας τόσο ζωντανός άνθρωπος να ζει μόνο με «μη» και να είναι καλά;

Ξέρω… Ερωτήσεις, ερωτήσεις, ερωτήσεις… Αναπάντητες ερωτήσεις που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βασανίζουν το μυαλό μου. Αλλά αλήθεια σας το λέω, έχω γνωρίσει το πιο αληθινά χαμογελαστό πρόσωπο που υπάρχει και αυτό το προσωπάκι για άλλη μια φορά πρέπει να περάσει δύσκολα. Σα να μη φτάνουν όλα τα άλλα…

Ήταν πάλι κάτι νέα που με έκαναν άνω-κάτω… Ήταν πάλι κάτι νέα, που με τον καιρό θα γίνουν συνήθεια και καθημερινότητα και δε θα με ενοχλούν… Αλλά ήταν πάλι άσχημα νέα για κάποιον άνθρωπο που αγαπάω. Ήταν πάλι άσχημα νέα για τα οποία δεν μπορώ να αντιδράσω. Κι αυτό με σκάει! Και ώρες-ώρες αναρωτιέμαι, γιατί δεν μπορώ να είμαι λίγο περισσότερο σαν τους άλλους; Να μην πονάω για άλλους, να έχω πάνω από όλα τον εαυτούλη μου, να μη με νοιάζει τι γίνεται γύρω μου… Αφού βλέπω πως όλοι αυτοί περνάνε πολύ καλύτερα. Και πιο χαρούμενοι και πιο υγιείς είναι. Και από την άλλη χαίρομαι που είμαι έτσι όπως είμαι. Γιατί θα ήταν άδικο προς εκείνη τώρα να έχει ανθρώπους γύρω της που αδιαφορούν.