Άνθρωποι...

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε πως τις τελευταίες μέρες δεν είμαι καλά. Τι έγινε δε θέλω να πω. Δεν έχω ούτε όρεξη, ούτε δύναμη.

Το μόνο που θα πω είναι πως έχω κουραστεί από τους ανθρώπους. Την ψευτιά, την υποκρισία, την εκμετάλλευση.

Μέσα μου νοιώθω μόνη. Στους κλειστούς τοίχους του σπιτιού. Στο συναισθηματικό κενό. Στην κοροϊδία από τόσους ανθρώπους. Ξανά και ξανά και ξανά. Εξαντλήθηκα! Φιλικά… ερωτικά… ακόμα και απλοί γνωστοί τόση κοροϊδία!

Και αλήθεια, πιο πολύ από τη μοναξιά με πονάει η κοροϊδία που οδήγησε σε αυτήν. Μαχαιριά…

Η τελευταία ξεπέρασε κάθε όριο μου. Είχα αρχίσει να πιστεύω, τόσο δα, ότι μπορεί κάτι να άλλαξε. Το μόνο που περίμενα ήταν πως κάποιος θα ήταν ειλικρινής. Πως δε θα με εκμεταλλευόταν όσο δεν υπήρχε κανένας άλλος και μετά θα με πετούσε σαν το πιο άχρηστο σκουπίδι.

Αλήθεια και ειλικρίνεια ζητάω. Τίποτα παραπάνω!

Κι εκεί που είμαι κάτω και προσπαθώ να ανέβω, ένα τηλέφωνο με ένα φιλαράκι λίγο μακριά, με ρίχνει ακόμα περισσότερο.

Και σήμερα ένα τραγούδι, κάποια στιγμιότυπα κι άλλο ένα παράδειγμα κοροϊδίας ξεπρόβαλε στο μυαλό μου. Κάποιος βιάστηκε να με κατηγορήσει πως είμαι του γνωστού ρητού «μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται» κι άσχετα αν του είπα πως δεν συμφωνώ, αυτός, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι, φρόντισε να με λησμονήσει. Τι ειρωνία!

Ναι, μέσα σε όλους κι εσύ. Μπορεί να είσαι ένας από όλους, αλλά για μένα κάθε ένας/μία είναι ξεχωριστός. Γιατί τους ανθρώπους στη ζωή μου δεν τους βάζω σε τσουβάλια, αλλά σε ατομικά κουτιά, με ξεχωριστές θέσεις.

Εσείς αλήθεια, πως μπορείτε να πετάτε τους ανθρώπους που βάζετε στη ζωή σας, όταν δεν τους έχετε ανάγκη; Θα μου πεις ο άνθρωπος κατά κανόνα είναι ον εγωιστικό. Κοιτά την πάρτη του και σκασίλα του για τους άλλους… για μένα. Αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω.
Οκ. Είμαι λύση ανάγκης! Όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος με τον οποία μπορείς να μιλήσεις, μιλάς με μένα. Όταν δεν υπάρχει κανείς άλλος να υψώσει το ηθικό σου, υπάρχω εγώ. Όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος να σε βοηθήσει, βοηθάω εγώ. Όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος για οτιδήποτε θέλεις, υπάρχω εγώ. Αν υπήρχε άλλος, σιγά μην προτιμούσες εμένα. Αλλά είναι ανάγκη όταν εμφανίζεται ο άλλος να με πετάς σαν το πιο άχρηστο πράγμα στη ζωή σου;

Και το κάνεις που το κάνεις, είναι ανάγκη να με κοροϊδεύεις; Το ξέρεις από την αρχή, είναι ανάγκη να με γεμίζεις με ένα σορό ψεύτικα λόγια; Δήθεν ενδιαφέρον, δήθεν συμπαράσταση, τάχα μου νοιάζεσαι και τάχα μου αγωνιάς για μένα. Τι μου τα πετάς από τη στιγμή που δε στα ζήτησα ποτέ για να σου δώσω οτιδήποτε; Πως θα ένιωθες αν μια μέρα σε πέταγα εγώ έτσι;

Και να ήσουν ένας, να ήσασταν δύο, τρεις, να το δεχτώ. Να πω έτυχε, εξαίρεση. Μα είστε τόσοι!! Όλοι!!! Και αναρωτιέμαι… Γιατί;

Δε ζητάω λύπηση!!! Ούτε περιμένω να κολλάω πάντα και με όλους. Απαντήσεις ψάχνω για την ψευτιά. Μπορεί να κάνω λάθος. Ίσως λειτουργώ σαν σκουπίδι στις ζωές των άλλων και έχουν ανάγκη να με πετάξουν.

Απαντήσεις, για να πάψω να ελπίζω και να πληγώνομαι, αλλά όχι από εδώ. Γιατί τα 2 ίσως αν αληθεύουν κάποιες υποψίες που έχω 3 άτομα που γνωρίζουν αυτό το ιστολόγιο και ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία, δε νομίζω να τους νοιάζει να απαντήσουν.

Σχόλια δε θα υπάρχουν. Αν κάποιος θέλει να πει κάτι να το κάνει μέσω e-mail ή άλλου μέσου. Επειδή κάποιος μπορεί να μη βρίσκει το mail, αφήνω τα σχόλια ανοιχτά, όμως δε θα δημοσιευτεί κανένα!!

ΥΓ. Δε θα πω σε κανέναν ποια είναι τα 3 άτομα.