Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 31 Μαΐου, με απόφαση που πήρε το 1988 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας, της Αντικαπνιστικής και Αντικαρκινικής Εταιρείας η Ελλάδα είναι μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη σε κατανάλωση καπνού.
Ερευνες έχουν δείξει ότι περίπου το 28 % του ενήλικου πληθυσμού της γης εκτιμάται ότι χρησιμοποιεί καπνό, αριθμός που υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό αυτών που χρησιμοποιούν παράνομες ουσίες( πχ χάπια, κοκαΐνη κα). Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας μας ενημερώνει ότι το κάπνισμα είναι η σημαντικότερη αιτία θανάτου που μπορεί όμως εύκολα να προληφθεί και προβλέπει πως οι θάνατοι λόγω του καπνίσματος από καρκίνο, καρδιακές παθήσεις κ.ά. μπορεί να ξεπεράσουν τα δέκα εκατομμύρια το χρόνο έως το έτος 2020, με το 70% να προέρχεται από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν και να βοηθήσουν στην εκστρατεία κατά του καπνίσματος θέλουν να περάσουν σε όλους με δυνατή φωνή το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ».
σημ. Η ιδεα είναι να περάσουμε όλοι μαζι το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ» για αυτο τον λόγο σας καλούμε όλους να στηρίξετε την ιδέα αυτη, κάνοντας ανάρτηση στο blog σας την συγκεκριμένη ημέρα 31/05 το ανωτέρω κείμενο.Σας ευχαριστούμε όλους εκ των προτέρων.
Ξέρω και ποια είμαι και τι είμαι και τι αξίζω.Ξέρω τι γίνεται γύρω μου. Όμως καμιά φορά κάποια λόγια πληγώνουν… πολύ! Όχι επειδή φτιάχτηκαν για να πληγώνουν, αλλά επειδή έτσι ακούγονται.Κι αυτό τα κάνει χειρότερα. Γιατί ο άλλος δεν τα λέει για να σε πληγώσει. Είναι λόγια που δε σου αφήνουν πολλά περιθώρια.
Κάποια τέτοια λόγια έχουν φωλιάσει στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό. Τα ακούω ξανά και ξανά να με προσγειώνουν, να με αδρανοποιούν. Δεν ελπίζω…Δεν θέλω… Δεν ονειρεύομαι... Ένας τοίχος από λέξεις τα έχει μπλοκάρει όλα.
Κι έτσι η νύχτα (ή έστω οι ελάχιστες ώρες που κοιμάμαι στο ξημέρωμα) παίρνει την εκδίκηση της. Βλέπω όνειρα που με στοιχειώνουν. Άτομα πάνε κι έρχονται. Ζω καταστάσεις χωρίς νόημα και λογική. Μα όλα είναι τόσο ζωντανά, τόσο αληθινά, που θα μπορούσαν να είναι σκηνικά της ζωής μου και όχι του υποσυνείδητου μου.
Δεν μιλάω σε κανέναν για αυτά. Δε θέλω... Δε θέλω να ομολογήσω πως όταν ξυπνάω, προσπαθώ να συνεχίσω το όνειρο, να μην το αφήσω να τελειώσει. Ότι θα ήθελα να ήταν η ζωή μου, να χαθώ μέσα τους. Γίνεται άραγε; Να εμφανιστεί η νεράιδα του παραμυθιού και με το ραβδάκι της να με χώσει σ’ ένα όνειρο;
Κάθε πρωί ξυπνάω με ένα δειλό χαμόγελο και μ' ένα κρυφό δάκρυ. Για τα μισά όνειρα νοιώθω τύψεις. Για τα άλλα μισά φόβο. Κι είναι κι αυτά που συνδυάζουν και τα δύο. Δεν είναι όνειρα γλυκά, ούτε όμορφα φτιαγμένα. Είναι μια ζωή με τα πάνω και τα κάτω της. Είναι μια ζωή που πάντα ήθελα. Είναι απλώς όνειρα…
Τι γίνεται όμως όταν η ζωή σου δεν είναι ζωή, αλλά απλά μια παρουσία σε αυτό τον κόσμο; Όταν η μόνη ζωή που έχεις είναι μια πλασματική εικόνα του μυαλού; Τη νύχτα κυνηγάς αστέρια και τη μέρα φοράς χαμόγελα και ανεβασμένη διάθεση.
Τα όνειρα της νύχτας… της μέρας… Ποια είναι άραγε ποια; Και είναι κακό που θα ήθελα τώρα να βρίσκομαι σε ένα όνειρο και όταν ξυπνήσω τα όνειρα της νύχτας να γίνουν η μέρα μου;
ØΤις τελευταίες μέρες είμαι με 3-4 άτε σε μεγάλα κέφια 5 ώρες ύπνο και με 3-4 άτε σε μεγάλα κέφια 5 μπουκιές φαΐ, σε κάθε γεύμα, μη φανταστείς όλη τη μέρα! Ο ύπνος είναι λόγο του τόπου, εδώ ποτέ δεν κοιμάμαι πολύ, για αυτό όταν γυρνάω σπίτι το ρίχνω στον ύπνο. Το φαΐ είναι λόγο καιρού. Ο συνδυασμός τους μέχρι πότε θα κρατήσει; Γιατί εγώ δε θα κρατήσω και πολύ…
ØΉρθε το καλοκαίρι!!! Πως το κατάλαβα; Όοοοχι από τα καλοκαιρινά ρούχα. Όοοοχι από τη θάλασσα (έχω πάρει χρωματάκι ήδη, στο είπα;). Όοοοχι από τα ρούχα που μυρίζουν σε χρόνο ρεκόρ. Όοοοχι επειδή μου κόπηκε η όρεξη. Τίποτα από αυτά δεν είναι στοιχείο ότι ήρθε καλοκαίρι. Το μοναδικό στοιχείο είναι πως μπορώ να κυκλοφορώ χωρίς κάλτσες, χωρίς να παγώνω!
ØΛοιπόν άκου να σου πω και βάλτο καλά στο μυαλό σου. Εν γνώση μου δεν γίνομαι δεύτερη επιλογή κανενός! Τι μου λες δηλαδή μες τα μούτρα μου; Αν εκείνη ενδιαφέρεται για τον φίλο σου, βολεύεσαι και με μένα; Ε άτε και παράτα μας ρε φίλε! Ακόμα και να ενδιαφερόμουν για σένα, άστο, το ‘χασες.
ØΑπορία: Σε γενικές γραμμές είμαι ντροπαλό παιδάκι εγώ. Γιατί όταν είναι να κάνω κάτι για κάποιον άλλο, δε θα έχω κανένα πρόβλημα, ενώ αν είναι για μένα θα ντρέπομαι 10 φορές παραπάνω;
Κάθομαι στο laptopμου, και ακούω τραγούδια από το youtube. Σε ένα καλοκαιρινό τραγουδάκι, μέσα στις πολλές φωτογραφίες που το συνοδεύουν είναι και μια από το νησάκι μου. Λίγο το κλίμα καλοκαιριού, λίγο η φωτογραφία δε θέλει και πολύ να ξυπνήσει η επιθυμία. Θέλω να φύγω! Θέλω να πάω σπίτι μου!
Είμαι έξω με την παρέα και ξαφνικά μπαίνει το τραγούδι που τραγουδούσα όταν πίστευα πως κάτι είχε αρχίσει να αλλάζει. Κατευθείαν γυρνά στο μυαλό μου, η αισιοδοξία εκείνης της στιγμής, η χαρά της προσμονής και ναι για να είμαι ειλικρινής και η απογοήτευση μετά...
Πίνω τα κρασάκια μου και στα αφτιά μου έρχεται μια πολύ γνώριμη μελωδία, δεν είναι μόνο πως ξέρω το τραγούδι, σχεδόν όλα (αν όχι όλα) τα τραγούδια που άκουσα μέχρι τώρα τα ξέρω. Αυτό το τραγούδι έχει κάτι πιο γνώριμο. Αυτό το τραγούδι μου το αφιέρωσες εσύ, τότε που δεν μπορούσα να κοιμηθώ και μου κρατούσες παρέα. Και θυμάμαι κάθε στιγμή μια-μια.
Βάζω να ακούσω το τραγούδι που μου είχες στείλει. Στο μυαλό μου γυρνάνε ένα-ένα τα λόγια που μου έλεγες. Οι συμβουλές που μου έδωσες. Τα λόγια που μου τόνισες, ακούγονται πιο έντονα στα αφτιά μου κι ας έχουν την ίδια ένταση.
Μιλάμε και ξαφνικά μου λες ένα τραγούδι. Κι ας μην ακούγεται από το δικό σου στόμα, ακούω κάθε στίχο σα να τον λες εσύ. Μόνο με τη σκέψη, κάπου στο βάθος, ξεπηδάει μια μικρούλα, τόση δα, συγκίνηση που κρύβω. Μα από εκεί και πέρα αυτό το τραγούδι θα έχει και τη σφραγίδα σου.
Είμαι στο supermarketκαι ψωνίζω. Τότε από τα μεγάφωνα ακούγεται ένα τραγούδι από την παιδική μου ηλικία. Ένα τραγούδι που μου φέρνει πάντα στο μυαλό, ένα αποκριάτικό πάρτυ του δημοτικού.
Ακούω ράδιο, και ξαφνικά παίζει ένα τραγούδι που είχα χορέψει με το μπαλέτο. Και θυμάμαι σα να ήταν χτες, την προετοιμασία, τις στολές, το άγχος, τα λεπτά πάνω στη σκηνή, τη μαμά να τρέχει αμέσως μετά στα παρασκήνια. Σα να ήταν χτες κι ας πέρασαν γύρω στα 15 χρόνια.
Κάνω δουλείες και σιγοτραγουδάω ένα τραγούδι. Εκείνο το τραγούδι, που μου άρεσε και σιγοτραγουδούσα από παλιά. Στην καρδιά μου γυρνάνε τα τότε συναισθήματα και αυτόματα γίνεται σύγκριση τότε-τώρα. Τι άλλαξε; Τι έμεινε ίδιο;
Θυμάμαι στο ρακάδικο, στη γιορτή, όταν άρχισαν να λένε το τραγούδι, λίγο μετά που ήρθες, ήταν το πρώτο που τραγούδησες. Από τότε κάθε φορά που πάω σε ρακάδικο, θα ακούσω το συγκεκριμένο τραγούδι και θα έρθει η εικόνα σου, εκείνη τη φορά. Τα λόγια είναι άσχετα, δεν σου ταιριάζουν, με κανέναν, δεν μιλάει για κάποιον. Κι όμως, αυτό το τραγούδι για μένα είναι εσύ.
Είμαστε έξω μαζί, και παίζει το τραγούδι που έχεις συνδεδεμένο με εκείνον. Δε χρειάζεται να μου πεις τίποτα. Ξέρω πως νοιώθεις, ξέρω πως είσαι μέσα σου, και με ένα σφίξιμο περιμένω να δω αν θα αντιδράσεις να είμαι δίπλα σου, ή θα το τραγουδήσεις δυνατά για να ξεσπάσεις.
Είμαι στο σπίτι και έχω ανάγκη να ξεφύγω. Είμαι μόνη μου. Ανοίγω τη μουσική και βάζω τα τσιφτετελοϊδή μου.Κλείνω τα μάτια και αρχίζω να χορεύω. Δεν βρίσκομαι πλέον στο σπίτι, αλλά εκεί που θέλω. Κι ας μην έχω πιει γουλιά αλκοόλ, εκείνη τη στιγμή είμαι πολύ πιο μεθυσμένη, από φορές που κατέβαζα ποτήρια κρασί.
Βάζω εκείνα τα ψυχοπλακωτικά τραγούδια, γιατί έχω ανάγκη να κλάψω. Βάζω εκείνα τα ταξιδιάρικα τραγούδια, γιατί έχω ανάγκη να φύγω, με μελαγχολία, αλλά όχι θλίψη. Βάζω εκείνα τα χαρούμενα τραγούδια, γιατί θέλω να τραγουδήσω δυνατά, να ανέβω. Βάζω τα χαζοχαρούμενα τραγουδάκια, γιατί θέλω να χτυπηθώ πάνω-κάτω.
Θα συνδέω πάντα τραγούδια με άτομα και καταστάσεις. Κι όταν μπει η σφραγίδα σου σε ένα τραγούδι, να ξέρεις πως θα βρίσκεται για πάντα εκεί. Δε θα ξεθωριάσει, δε θα πλακωθεί, ακόμα κι αν μπουν ένα σορό ακόμα. Εγγύηση αυτό…