Με αφορμή ένα ποστ...

Το απογευματάκι πέφτει το μάτι μου σε αυτό. (είναι ποστάκι του par...alogou)
Και με το που διαβάζω τον τίτλο, αρχίζει έξω να βρέχει! (συμπτώσεις, ε;)
Εδώ είμαστε λέω...
Πατάω στο βιντεάκι να παίξει και αρχίζω να διαβάζω... Σκάει ένα χαμόγελο και απολαμβάνω το τραγούδι ακούγοντας διπλή βροχή.
Το τραγούδι σταματάει και εγώ συνεχίζω να κοιτάζω τη βροχή από την μπαλκονόπορτα.
Μην περιμένετε καμιά ονειροπόληση. Σε λίγα δευτερόλεπτα γύρισα στην πραγματικότητα και πως ήρθα για να κλείσω το laptop και να πάω να ετοιμαστώ να φύγω.

Γιατί έγινε αυτό το ποστ; Αρχικά να πω ένα ευχαριστώ για το τραγουδάκι, αφού δεν μπορώ να αφήσω σχόλιο :Ρ

Μετά, να πω ότι το να χαμογελάσεις από μέσα σου τελικά δεν είναι πολύ δύσκολο. Δεν είναι ανάγκη να γίνει κάτι σπουδαίο. Μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό. Μια βροχή, ένα τραγούδι ή ότι κάποιος σε σκέφτηκε έστω και μια στιγμή. Το χαμόγελο δεν θέλει πολύ για να βγει από μέσα μας, ζωντανό και αληθινό. Το μόνο που χρειάζεται είναι να μην το καταπιέσουμε και να μη φοβηθούμε να το μοιραστούμε, επειδή δεν είναι σωστό ή θα φανεί κάπως ή θα παρεξηγηθεί ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Αυτό ήταν μόνο μια αφορμή, αλλά ναι εγώ σήμερα χάρηκα πάρα πολύ που κάποιος που δε με ξέρει, δε με έχει δει ποτέ, δεν ξέρει το όνομα μου, σε ένα ποστ του, έβαλε ένα τραγούδι και είπε πως πάει σε μένα. Τι κι αν άλλος είναι ο ηλεκτρονικός κόσμος και άλλος ο έξω; Η χαρά δεν έχει σύνορα και εκεί που πήγα μετά, πήγα με πολύ ανεβασμένη διάθεση και πέρασα πολύ καλά, με αποτέλεσμα να γυρίσω πολύ κεφάτη και να γράψω όλα αυτά.

Χαμογελάτε άφοβα! :)