Εκείνος της είχε πει πως ήθελε να μιλήσουν. Το μυαλό της κάπου πήγαινε, αλλά δεν ήταν σίγουρη. Βρέθηκαν στο σπίτι της. Ήθελαν να ήταν οι δυο τους και ήθελε να έχει εκείνη το πλεονέκτημα του χώρου.
Ακριβώς στην ώρα του, χτύπησε το κουδούνι. Του άνοιξε και μπήκε μέσα. Κάνανε μια τυπική κουβέντα και μετά σιωπή.
- «Λοιπόν, κάτι ήθελες να μου πεις νομίζω», πήρε εκείνη την πρωτοβουλία, για να σπάσει η ησυχία.
- «Ε, ναι ξέρεις…», συνέχισε εκείνος, μα σταμάτησε πάλι.
Σιωπή ξανά. Εκείνη προσπαθούσε να καταλάβει τι ήθελε να της πει. Προσπάθησε να τον κοιτάξει στα μάτια, να καταλάβει τουλάχιστον στο περίπου. Θα καταλάβαινε αν είχε να της πει κάτι άσχημο, αν θα της έλεγε κάτι που θα πλήγωνε μόνο εκείνη, αν είχε γίνει κάτι στη ζωή του. Θα καταλάβαινε πολλά. Εκείνος το ήξερε και κρατούσε το βλέμμα του καρφωμένο στο πάτωμα. Μην της δώσει την παραμικρή πληροφορία. Μετά από πολλή ώρα κατάφερε να σηκώσει το βλέμμα και να την κοιτάξει για λίγο μόνο.
- «Άστο καλύτερα, μια βλακεία ήταν», της είπε.
Δεν άκουσε τα λόγια του. Κοίταξε το βλέμμα του και είδε το ψέμα. Είχε κάτι σημαντικό να της πει. Και πλέον ήξερε και τι… Ήθελε να χωρίσουν. Δεν ήξερε, ακόμα τουλάχιστον, το γιατί, αλλά ήξερε πως αυτό ήθελε. Μα γιατί δεν το είπε; Τι είχε γίνει; Τι είχε αλλάξει;
Χιλιάδες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό της και δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Να κάνει πως τον πιστεύει; Το είχε μετανιώσει; Έκανε πίσω για να μην την πληγώσει; Να μιλούσε; Να σιωπούσε; Δεν ήξερε πλέον τι ήταν αληθινό και τι ψεύτικο…
- «Είσαι σίγουρος;», κατάφερε να ψελλίσει…
- «Ναι, ναι… Γιατί;»
- «Άλλα μου έδωσες να καταλάβω», επέμεινε εκείνη.
- «Όχι μια βλακεία ήταν», επέμενε εκείνος.
- «Τα μάτια σου άλλα λένε»
- «Άστα να λένε. Από την κούραση δεν ξέρουν κι αυτά τι λένε», είπε και γέλασε προσπαθώντας να χαλαρώσει την ατμόσφαιρα.
Δεν τον πίστεψε, μα δεν συνέχισε. Τον άφησε να κάνει το παιχνίδι του. Λίγη ώρα μετά ήταν πάλι στην αγκαλιά του και όλα ήταν σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Μα πέρασε η ώρα και εκείνος έπρεπε να φύγει. Κλείνοντας την πόρτα έβαλε τα κλάματα. Είχε δει στα μάτια του αυτό που έλεγε η ψυχή του. Λίγες στιγμές την κοίταξαν, μόλις καταλάβαινε πως πήγαινε να τα δει, τα χαμήλωνε πάλι. Όλο αυτό την γέμιζε ερωτηματικά και απορίες. Δεν ήξερε τι έπρεπε να πιστέψει. Τα λόγια του; Τα μάτια του; Αν ήταν όντως η κούραση; Αλλά μήπως έπρεπε να αρχίζει να συνηθίζει στην ιδέα; Σκέψεις και ερωτηματικά την βασάνιζαν για μέρες. Εκείνο το βράδυ ήταν το χειρότερο της ζωή της. Έκλαψε πολύ γιατί δεν άντεχε τις αμφιβολίες μέσα της. Η εβδομάδα που ακολούθησε ήταν η πιο μαρτυρική για εκείνη.
Στο τέλος της βδομάδας την χώρισε. Πόνεσε πολύ και έκλαψε, μα ένιωσε πολύ πιο ανακουφισμένη. Ένιωθε να φεύγει ένα βάρος από πάνω της. Πονούσε μα πλέον ήξερε τι έπρεπε να αντιμετωπίσει. Δεν ήταν αντιμέτωπη με τη σιωπή, με τα κατεβασμένα βλέμματα. Ούτε με τα ερωτηματικά και τις απορίες. Είχε να αντιμετωπίσει ένα γεγονός και όσο δύσκολο και να ήταν ήξερε πως θα τα κατάφερνε.
Και τα κατέφερε και συνεχίζει τη ζωή της, γιατί τελικά της το είπε ξεκάθαρα. Δεν ενδιαφερόταν πλέον, είχε κουραστεί, όλα είχαν τελειώσει!
- Αφιερωμένο σε μια ψυχούλα... Γιατί η ζωή συνεχίζεται και εμείς της χαμογελάμε!
- Ευχαριστούμε πολύ πολύ τον Xristo που μας έδωσε έμπνευση με το σχόλιο του στην προηγούμενη ανάρτηση :)
8 σχόλια:
απ' την αβεβαιότητα χίλιες φορές η γνώση, έστη και οδυνηρή.
καποτε, ξεπερνιέται κι αυτό..
Θα συμφωνήσω με την Μαριλένα.. Θα περάσει..
Λογικό. Καλύτερα να ξέρουμε τι μας γίνεται παρά να ζούμε μες στο ψέμα, το άγχος και την αμφιβολία. Αλλά πολλές φορές κάποιοι το προτιμούν από φόβο για τις συνέπεις και τις αλλαγές στη ζωή τους..
Καλό απόγευμα!
Σε καταλαβαινω Ονειροκοριτσο...
Οταν ομως σε μια σχεση δεν υπαρεχει επικοινωνια και πρεπει να διαβαζεις τα ματια του για να καταλαβεις τι του γινεται... τοτε μαλον ηδη η ιστορια εχει παρει τον δρομο της. Φυσικα η αληθεια μπορει να ποναει πιο πολυ απο το ψεμα, ισως λιγοτερο απο την αμφιβολια αλλα σιγουρα ειναι ο καλυτερος δρομος.
Να εισαι καλα! ΧΧΧ
χίλιες φορές να πονάς... όμως ξέρεις.. παλεύεις.. με ένα δεδομένο.. όχι να ζεις με τα "αν" και τα "γιατί"..............
καλή εβδομάδα.. και όλα περνάνε... αρκεί να αγαπάς τον εαυτό σου!!!!!!!
...Είδες... Είναι αυτό που λένε ότι τα μάτια λένε τις μεγαλύτερες αλήθειες...Ναι, εκείνες που δεν μπορούμε να πούμε με λέξεις γιατί φοβόμαστε...Κυρίως τον εαυτό μας...
Τα ματια δεν μπορουν να κρυφτουν ποτε...!!αλλα ακομα κ τα χειλη να πουν κατι ασχημο κ σε τσακισουν τα ματια μπορουν να σε κανουν να νιωσεις ποιο ομορφφα, γαληνια...!! Σκεφτητε το...!!Ακομα κ το τελειωσαμε δν νοιωθω τιποτα για σενα να ηταν σκληρα λογια.. ωστε να πιση κ τον εαυτο του για αυτο, αλλα τα ματια του?? μπορει να μην ειχαν οργη ουτε μισος,αλλα απλη αγαπη...!!Γιαυτον τον λογο πολλες φορες εχουμε αμφιβολιες..! Πολυ ωραιο το κειμενο σου!!συγκινηθηκα...! βλεπεις εχω χωρισει προσφατα κ οχι κ με τον καλυτερο τροπο αλλα επρεπε...Αλλα η ζωη συνεχιζεται κ μας περιμενουν πολλα πραγματα ακομη!! Ωραια κ ασχημα, καλυτερα κ χειροτερα..!
Καλή Κυριακή σε όοοολους!!! :)
@Μαριλενα: Αυτό ακριβώς έλεγε και το σχόλιο που με έκανε να γράψω το κείμενο
@if.. ιγένεια: Αυτό λέω κι εγώ :)
@γυάλινο δάκρυ: Ναι, υπάρχουν κι αυτές οι περιπτώσεις, αλλά νομίζω πως πάντα στο τέλος ζητάμε την αλήθεια.
@Εξύμνος: Αυτό λέω κι εγώ με αυτή την ιστορία. Είχα πάψει να υπάρχει επικοινωνία, γιατί όλα είχαν τελειώσει άτυπα από την πρώτη συνάντηση.
@"ζαχαρούλα..": Αυτό φωνάζω εδώ και καιρό. Όχι στα "αν" και τα "γιατι"!
@Xristos: Κυρίως στον εαυτό μας... Πόσο αληθινό.
Εσύ μου φαίνεται θα μου δίνεις εμπνεύσεις, αλλά άλλη ώρα. Τώρα ενέπνευσε το πρωτοβρόχι :Ρ
@Ανώνυμος: Ναι, υπάρχουν και οι περιπτώσεις που περιγράφεις, αλλά σε ένα κείμενο δεν μπορούν να υπάρχουν όλα. Αλλά όπως και να είναι τα πράγματα, όταν έχει έρθει το τέλος, δεν σε βοηθάει καθόλου να κρατάς "αν" μέσα σου.
Η ζωή συνεχίζεταιιιιιιιιιιι!!!
Δημοσίευση σχολίου