Κόκκινο

Η ζέστη χτυπάει σιγά-σιγά κόκκινο. Το καλοκαίρι ήρθε για τα καλά. Αλλά για άλλη μια φορά, το μόνο κόκκινο που μπορώ να δω, είναι το αίμα ανθρώπων που δεν έφταιξαν σε τίποτα. Κι όσο κλείνουμε τα μάτια, όσο κάνουμε πως δεν το βλέπουμε τόσο αυτό θα είναι εκεί. Θα είναι εδώ. Λίγο εδώ, λίγο εκεί, λίγο παραπέρα, μαζεύτηκε πάρα πολύ τελικά για έναν πλανήτη τόσο δα.

Και μου ήρθε στο μυαλό, ένα τραγουδάκι που έλεγα όταν ήμουν παιδί και πίστευα ακόμα πως κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει… Μπορούμε ακόμα να το τραγουδήσουμε, μπορούμε και να το πιστέψουμε;

"Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα ’ρχόνταν τα λουλούδια
θα ’ρχότανε κι η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!"