Χορός μέχρι... τελικής πτώσης

Τρία είναι τα σταθερά πράγματα στη ζωή μου που μπορούν να με κάνουν να τα ξεχάσω όλα:
  1. Ο αδελφός μου (οικογένεια)
  2. Η θάλασσα (σπίτι)
  3. Ο χορός (αγάπη)

Το Σάββατο βγήκαμε έξω και χορέψαμε μέχρι να λιώσουν τα παπούτσια. Ξένα, ελληνικά, παλιά καινούργια, τα πάντα! Ο κόσμος σιγά-σιγά έφευγε και εμείς συνεχίζαμε να χτυπιόμαστε πάνω κάτω με κάτι τραγούδια των 50’, 60’, 70 και 80's που είχε εκείνη την ώρα, ροκ ν’ ρολ, τουίστ και εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Στόχος μας να διώξουμε και την τελευταία παρέα. Και το καταφέραμε! Μετά συνέχισε με Ελληνικά λαϊκά. Και οι σερβιτόροι περνούσαν και ξαναπερνούσαν δίπλα από το τραπέζι μας. Πιο δίπλα κάποιοι μετρούσαν τα χρήματα. Πιο πέρα τακτοποιούσαν. Και καταλάβαμε… Μας διώχνουν πλαγίως πριν μας διώξουν ευθέως. Κι εμείς πήγαμε κάτω από το μαγαζί, στη θάλασσα, να δούμε την ανατολή και να συνεχίσουμε να ακούμε τη μουσική. Ανατολή βέβαια δεν είδαμε, γιατί κάποιοι βαριόντουσαν να περιμένουν 10-20 λεπτά και πήγαμε για πρωινό.

Και περάσαμε όμορφα-όμορφα-όμορφα! :)

3 σχόλια:

Μαριλένα είπε...

πάντα να περνας όμορφα :))

φιλιά
καλό μας καλοκαίρι!

Ανώνυμος είπε...

Καλως σε βρήκα!

Ειμαι κι εγώ σε φάση που ξεσπάω...με το χορό!

Θα καταλάβεις αν δεις τη τελευταια μου αναρτηση..χεχε! Ας τα σπάσουμε στο χωρό για να μην σπάσουμε κανενα κεφάλι!

Maita είπε...

@Μαριλενα: Καλό καλοκαίρι!
Όμορφο, διασκεδαστικό και όσο ξεκούραστο χρειάζεται :)

@Merlin: Καλώς ήρθες! :)
Ο χορός πάντα βοηθάει. Κάθε είδους χορός σε προβλήματα κάθε είδους.