Επιστροφή!

Όχι κανονική, αλλά είπα να αρχίσω να κάνω σιγά-σιγά «guest» εμφανίσεις :Ρ
Δεν το είχα σκοπό. Όμως μετά από ένα τραγούδι που άκουσα και τη χτεσινή νύχτα, είπα πως μετά τα άσχημα έκτακτα postάκια, χρωστάω πάνω από όλα σε μένα αυτό το post.

Η νύχτα ξέρει και φοβάται, μας αγαπάει, μας λυπάται
Μαζί μας πίνει, ξενυχτάει και το πρωί για ύπνο πάει
Η νύχτα θέλει ν' αγαπιέται και από έρωτα χτυπιέται
Καπνίζει, βρίζει και διαβάζει, κλαίει σαν παιδί κι αναστενάζει

Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα
Γράφει τραγούδια και ζηλεύει, γυρνάει στους δρόμους κι αλητεύει
Η νύχτα ντύνεται γυναίκα και ξεκινάει κατά τις δέκα
Τους άλλους βάζει να τα σπάνε και τα πληρώνει όσα και να ναι

Η νύχτα κάνει απιστίες και παίρνει μέρος σε ληστείες
Βάζει μια βόμβα στην Κυψέλη κι ύστερα λέει ότι θέλει
Η νύχτα ότι και να γίνει, αναλαμβάνει την ευθύνη
Κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει, ζει με τη νύχτα και σωπαίνει

Χτες, σημειώστε την ημερομηνία 6/3/2010, παραμονή της επετείου της ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων, μετά από σχεδόν 10 μήνες, βγήκα στην φοιτητούπολη για νυχτερινή διασκέδασης. Γενικά δεν είμαι πολύ της νυχτερινής διασκέδασης, όμως μια στο τόσο την ζητάω και ενώ από το Νοέμβρη λέγαμε να πάμε σε κάποιο κουτουκάκι-ρακάδικο, χτες το αποφασίσαμε.
Και επειδή αυτά γίνονται μια στο τόσο, αποφάσισα κι εγώ να γίνω λίγο γυναίκα. Ναι εντάξει, γυναίκα είμαι, εννοώ να φερθώ σαν γυναίκα. Κατά τις 8.30, πλησιάζω την ντουλάπα. Την ανοίγω και αρχίζω να βγάζω τα υποψήφια ρούχα. Βάλε ρούχο, βγάλε ρούχο, ξαναβάλε ρούχο, κάνε μια στροφή στον καθρέφτη. Και αφού αποφάσισα τι θα βάλω, πήγα να το πατήσω λιγάκι. Και τότε το σίδερο μου άρχισε να κάνει κάτι περίεργα, με αποτέλεσμα έτσι όπως «πάλευα» μαζί του για να δω τι έπαθε, να κάψω το χεράκι μου… Δεν πτοούμαι όμως, και μετά τις πρώτες βοήθειες (οδοντόκρεμα στο κάψιμο :Ρ), συνεχίζω την προετοιμασία. Μέσα σε όλα, ύστερα από πολλά χρόνια, αποφάσισα να ισιώσω και το μαλλί. Καλά όχι πως ίσιωσε με την υγρασία που είχε, αλλά τελικά πιο καλό από τελείως ίσιο βγήκε. Και στο αποκορύφωμα της κρίσης θηλυκότητας, βάζω και γόβες με σχετικά ψηλό τακούνι (εγώ και το τακούνι, τσακωμένοι από καιρό). Όποτε όποιος με είδε χτες ήταν σε μια πολύ σπάνια εμφάνιση.
Φεύγουμε λοιπόν και αρχίζουμε να ψάχνουμε που θα κάτσουμε. Δύσκολο πράγμα για Σάββατο βράδυ. Κι εκεί που λέγαμε να πάμε κάπου, με ζωντανή μουσική, να χορέψουμε κιόλας, πάμε κάπου, που έξω, όπου και καθίσαμε, δεν είχε καν μουσική. Όμως περάσαμε πάρα πολύ καλά. Γελάσαμε πολύ, το φαγητό ήταν πολύ ωραίο, ήπιαμε τα κρασάκια μας, κουτσομπολέψαμε για κάθε τι άσχετο και σχετικό και για όποιον δεν το συγκράτησε, γελάσαμε πάρα πολύ.
Κατά τις 2 είπαμε να φύγουμε και να συνεχίζουμε σε clubάκι. Με το που ανοίγει η πόρτα, μια ηχορύπανση έφτασε στα αυτιά μου. Ένα υπερβολικά δυνατό «ντάπα-ντούπα», που ποτέ δεν κατάλαβα πως διασκεδάζουν κάποιοι με αυτά. Η μισή παρέα να διασκεδάζει και εγώ με την κολλητή μου, να κοιτιόμαστε με βλέμμα, «τι βασανιστήρια είναι αυτά τώρα;». Κάποια στιγμή έβαλε κάτι τραγουδάκια λίγο πιο καλά, και με το κέφι της παρέας, τραγουδήσαμε και κουνηθήκαμε στο ρυθμό. Και σε μια στιγμή, νοιώθω το ένα μου πόδι να προσγειώνεται απότομα στο πάτωμα. Πάει το τακούνι! Η μουσική ξαναγύρισε στα «ντάπα-ντούπα», εγώ ψευτοστέκομαι στο ύψος, του ενός πλέον τακουνιού, και κάπου εκεί αποφασίζουμε να φύγουμε. Και τότε ξαναμπαίνουν τα Ελληνικά, και εμείς στεκόμαστε 5 λεπτά έξω από το μαγαζί να διαπραγματευόμαστε αν θα ξαναμπούμε ή όχι. Δεν αντισταθήκαμε στο άκουσμα, ξαναμπήκαμε και αρχίσαμε τους χορούς. Και εγώ μην αντέχοντας να χορεύω είτε ανεβοκατεβαίνοντας είτε στις μύτες των ποδιών για να έχω ένα ύψος, παρατάω τις γόβες σε μια γωνίτσα στους καναπέδες που καθόμασταν και συνεχίζω ξυπόλητη. Και να οι συρτοί και να τα χασαποσέρβικα και να τα τσιφτετέλια. Μέχρι και στο τραπέζι ανεβήκαμε (σσς, αυτά μεταξύ μας, ε; :Ρ). Και μετά μπήκαν τα ζεϊμπέκικα, και καθίσαμε στους καναπέδες και τραγουδούσαμε. Και περάσαμε πάρα πολύ ωραία.
Ε, 6 παρά φύγαμε. Και επειδή είναι γνωστό πως όλες οι διαδρομές γίνονται με τα πόδια, ένα πόδι πάνω, ένα πόδι κάτω φτάσαμε στο σπίτι. Και μέχρι να αλλάξω και να ξεβαφτώ, καθόμουν και σκεφτόμουν, πως παρόλο που βγήκαμε τυχαία, μη ρωτάτε πως, αλλά σχεδόν κανένας δεν είχε όρεξη, περάσαμε τόσο όμορφα, που δε θα το άλλαζα.
Βέβαια, είχα αφήσει και ένα χρέος. Μετά το κάψιμο και το τακούνι, έπρεπε να τριτώσει το κακό όπως λένε. Έτσι, με μια κίνηση που ούτε κατάλαβα πως έγινε, έσπασε η καδένα της αγαπημένης μου καρδούλα, δώρο πολύ σημαντικό, που φοράω πάντα και στεναχωρήθηκα.
Όμως εντάξει, το κάψιμο από το χέρι θα φύγει, η γόβα, σιγά και τι έγινε, τις πολλές φορές που φοράω γόβες, και για την καρδούλα θα αγοράσω μια καινούργια καδενούλα και όλα μια χαρά. Αυτά λοιπόν θα ξεχαστούν, το πόσο ωραία όμως πέρασα χτες, δε θα το ξεχάσω!

Μάθετε λοιπόν να κρατάτε στις αναμνήσεις σας τα ωραία!! :)

Έκτακτο...

Έλεγα να μην γράψω… Τελικά με αυτά που έγιναν μου πέφτει για άλλη μια φορά κομματάκι δύσκολο. Το γράψιμο ήταν πάντα μια καλή διέξοδος για μένα και δεν υπάρχει σοβαρός λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να μην το κάνω.

Τώρα θα μου πεις και πρέπει να γράψεις εδώ; Όχι φυσικά. Εννοείται πως δεν πρέπει. Απλώς θέλω ή μάλλον προτιμώ, για να έχω την ψευδαίσθηση πως κάποιος μπορεί να έχει τη μαγική λύση, τη μαγική κουβέντα.

Και τώρα που γράφω, να γράψω τι; Πως για άλλη μια φορά έχω απογοητευτεί από τους ανθρώπους; Και εντάξει, για τον κάθε χ-ψ άγνωστο που εμφανίστηκε στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια δε με νοιάζει και πολύ. Ούτε το ενδιαφέρον του περιμένω, ούτε το σεβασμό του. Όμως από ανθρώπους της ζωής μου περίμενα κάτι παραπάνω. Κι όχι για λόγους αίματος, αλλά επειδή με γνωρίζει από τότε που ήμουν μια σταλιά, επειδή μεγάλωσα με τα κόμιξ που μου διάβαζε, γιατί έβρισκε χρόνο να παίξουμε, γιατί με έκανε να γελάω, γιατί ήταν ο (εδώ βάζουμε όνομα) μου. Από αυτούς τους ανθρώπους περιμένω λοιπόν, έστω το σεβασμό τους… Και όχι συμπεριφορές που δηλώνουν πως με έχουν τελείως γραμμένη. Αυτά για τους ξένους, όχι και μεταξύ μας.

Και από την άλλη βλέπω αυτούς εκεί που μείνανε να νοιάζονται, να ενδιαφέρονται, να αισθάνονται, να χαίρονται και να πονάνε για τους ανθρώπους. Βλέπω το ευχαριστώ της ζωής απέναντι τους. Και το βρίσκω απόλυτα άδικο!!! Ταλαιπωρήθηκε, υπέφερε και βγήκε στη ζωή και της είπε μες στα μούτρα, «Δε θα με πάρει από κάτω! Εγώ θα ζήσω!». Ένας χαρούμενος, ζωντανός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που γελάει με την ψυχή του. Ένας άνθρωπος που του αρέσει να περνάει καλά. Ένας άνθρωπος που εξαιτίας μιας ασθένειας πρέπει να ζήσει με χιλιάδες «μη»… Λάθος! Πρέπει να ζήσει μόνο με «μη». Και μακάρι να ήξερα αν όλο αυτό είναι για καλύτερο.

Ναι, ξέρω… Με όλα αυτά μπορεί να φύγει. Και ρισκάρεις να αφήσεις έτσι μια ελπίδα να φύγει; Δεν την αφήνεις! Την κυνηγάς… Αλλά μήπως όλο αυτό είναι λίγο υπερβολικό; Μήπως όλο αυτό θα είναι χειρότερο; Γίνεται ένας τόσο ζωντανός άνθρωπος να ζει μόνο με «μη» και να είναι καλά;

Ξέρω… Ερωτήσεις, ερωτήσεις, ερωτήσεις… Αναπάντητες ερωτήσεις που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βασανίζουν το μυαλό μου. Αλλά αλήθεια σας το λέω, έχω γνωρίσει το πιο αληθινά χαμογελαστό πρόσωπο που υπάρχει και αυτό το προσωπάκι για άλλη μια φορά πρέπει να περάσει δύσκολα. Σα να μη φτάνουν όλα τα άλλα…

Ήταν πάλι κάτι νέα που με έκαναν άνω-κάτω… Ήταν πάλι κάτι νέα, που με τον καιρό θα γίνουν συνήθεια και καθημερινότητα και δε θα με ενοχλούν… Αλλά ήταν πάλι άσχημα νέα για κάποιον άνθρωπο που αγαπάω. Ήταν πάλι άσχημα νέα για τα οποία δεν μπορώ να αντιδράσω. Κι αυτό με σκάει! Και ώρες-ώρες αναρωτιέμαι, γιατί δεν μπορώ να είμαι λίγο περισσότερο σαν τους άλλους; Να μην πονάω για άλλους, να έχω πάνω από όλα τον εαυτούλη μου, να μη με νοιάζει τι γίνεται γύρω μου… Αφού βλέπω πως όλοι αυτοί περνάνε πολύ καλύτερα. Και πιο χαρούμενοι και πιο υγιείς είναι. Και από την άλλη χαίρομαι που είμαι έτσι όπως είμαι. Γιατί θα ήταν άδικο προς εκείνη τώρα να έχει ανθρώπους γύρω της που αδιαφορούν.

Σας ευχαριστώ πολύ!

Όλους εσάς που περάσατε από εδώ.
Όλους εσάς που με βοηθήσατε με μια κουβέντα στα δύσκολα και χαρήκατε μαζί μου στα ωραία.
Όλους εσάς που βρίσκατε ενδιαφέρον σε αυτά που έγραφα, φανερά ή κρυφά.

Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ σε εσάς που μετά από τόσο καιρό, τόσο από εδώ όσο και από το παλιό μου στέκι, με νοιαστήκατε πραγματικά.
Κι ένα συγγνώμη...

Και ένα ακόμα πιο ιδιαίτερο ευχαριστώ στη Μαριλένα. Όχι γιατί ήταν η πιο τακτική, αλλά γιατί, μέσα από τα δικά μου μάτια, σε κάθε ανάρτηση ήταν η πιο ειλικρινής. Εντάξει για να μην αδικώ κάποιους, μια από τους πιο ειλικρινείς. Και εκτός αυτού, στις πιο δικές μου και ανώνυμες σκέψεις ήταν ένα είδος "blogικής μαμάς", αν μπορώ να χρησιμοποιήσω έναν τέτοιο όρο, ήταν μια φωνή μαμάς τέλος πάντων, σε μια περίοδο που η μαμά μου είναι λίγο μακριά και δεν είναι εύκολο να συζητάω μαζί της για ό,τι θέλω την ώρα που το έχω ανάγκη. (Όχι μανούλα μου δε σε συγκρίνω με καμία. Για μένα εσύ είσαι η καλύτερη και η μοναδική, αλλά όλες οι μανούλες σε κάποια θέματα τις ίδιες φωνές και τις ίδιες ανησυχίες έχετε.)

Για τους λόγους που έχω ήδη εξηγήσει, πρέπει να απέχω από εδώ. Και επειδή με ένα ανοιχτό blog, είναι πολύ δύσκολο, αυτή θα είναι η τελευταία και η μοναδική μου ανάρτηση, για αρκετό καιρό τουλάχιστον.

Θα μπορούσα να αφήσω τα σχόλια ανοιχτά, αλλά θα είναι χειρότερα. Ένα άσχετο σχόλιο μια άσχετη στιγμή δε θα είναι και ότι καλύτερο. Παρόλα αυτά, όσοι έχετε ήδη κάποιο e-mail μου ή κάτι άλλο που μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου εκτός blog, είστε εσείς που δε θα με ενοχλήσετε αν οποιαδήποτε στιγμή θελήσετε οτιδήποτε!! Αν σας περάσει από το μυαλό, μην το σκεφτείτε καν, μιλήστε μου. Αν μιλάμε για e-mail και αργήσω να απαντήσω, είναι επειδή για άλλους λόγους, γενικά θα απέχω και από οθόνες όσο μπορώ.

Κάπου, κάπως, κάποτε μπορεί και να τα ξαναπούμε.
Όπως και να έχει, να περνάτε καλά, να διασκεδάζετε και να σφύζετε από υγεία μαζί με τους γύρω σας!!! :)

Στο αστέρι...

Είπα να μείνω για λίγο μακριά από όλο αυτό. Αλλά τώρα κάτι έξω από την πραγματικότητα μου, είναι ότι μου χρειάζεται… Νοιώθω πως θα σκάσω, αν δε μιλήσω, αν δε βγάλω κάτι από μέσα μου. Κι όλοι είναι ακατάλληλοι, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Άλλος δεν ξέρει, άλλος δεν καταλαβαίνει, κι εκείνη με χρειάζεται. Είναι γελοίο να προσπαθώ να εξηγώ, έτσι ήρθα εδώ, μόνο να μιλήσω.

Δυο κορίτσια μέσα στο jumbo να ψωνίζουν, η στάση του λεωφορείου, το νοσοκομείο, η αναμονή, τα ηλίθια κορίτσια με το παζλ για να περάσει η ώρα, το κάλεσμα, και πάλι αναμονή, το σφίξιμο στην καρδιά, η εσωτερική πρόχειρη προσευχή, η έξοδος, τα κόκκινα μάτια σου, το κλάμα σου, μαχαιριά στην καρδιά, η διάγνωση, σφίξιμο δοντιών, αγκαλιά, κλάμα, κόκκινα μάτια, χάδι, πλάκα, κλάμα, κόκκινα μάτια, κενό… Μια μικρή βόλτα, μερικές άσχετες συζητήσεις, μερικά μαγαζιά ακόμα. Δυο κορίτσια στο δρόμο, τέσσερα σχεδόν κόκκινα μάτια, δυο σφιγμένες καρδιές.

Στο τέλος με πήρες αγκαλιά και με ευχαρίστησες… Τι ευχαριστείς ρε χαζό; Τι ευχαριστείς αστέρι μου; Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω. Εδώ θα είμαι, πάντα! Δίπλα σου, μαζί σου, πάντα έτσι αγαπημένες όπως είπε και η γιαγιάκα στο νοσοκομείο. Θα το περάσουμε και αυτό, στο ύψος μας (κι ας είναι μπόλικο το δικό σου). Είναι νωρίς λένε και μπορεί να θεραπευτεί. Κι αφού αυτό μπορεί, κι εσύ μπορείς και είμαι σίγουρη πως θα τα καταφέρεις!

Από εδώ και πέρα, μόνο θα χαμογελάμε. Άλλωστε στο είπε και ο… Σου πάει το χαμόγελο. Δένει υπέροχα με το πρόσωπο σου. Δένει υπέροχα μετά από όλα.

Με πήρες αγκαλιά και με ευχαρίστησες, σε άφησα στα χέρια του… και σας καληνύχτισα, πέρασα απέναντι το δρόμο, ήρεμα και μετά άρχισα να τρέχω. Έτρεχα κι έκλαιγα μέχρι να φτάσω στο σπίτι. Δεν ξέρω αν με είδες, αλλά αύριο θα σκουπίσω πάλι τα μάτια και θα σφίξω τα δόντια. Στο υπόσχομαι, πως όταν είμαι δίπλα σου, θα είμαι το στήριγμα που ψάχνεις να πιαστείς, δε θα λυγίσω, δε θα σπάσω, θα το πάμε μέχρι το τέλος δυνατά!

Αστέρι μου, να ξέρεις πως σ’ αγαπάω πολύ! :)

Περαστικά, περαστικά, περαστικά!!!
Αυτή τη φορά, να είναι πραγματικά περαστικά!!!

Νύχτα...

Νύχτα…
Πόσο όμορφη μπορεί να είναι η νύχτα
Έχεις κοιτάξει ποτέ τα αστέρια;
Έχεις προσέξει πως σου χαμογελάνε;
Έχεις ακούσει τις ιστορίες που σου λένε;
Ταξίδεψες με κάποιο από αυτά;



Νύχτα…
Γλυκιά
Ταξιδιάρικη
Ονειρική
Μελαγχολική



Νύχτα…
Πάντα ήξερε να με μαγεύει
Πάντα ήξερε να με κρατάει κοντά της
Πάντα ήξερε να παίρνει και να φέρνει ό,τι αγαπάω
Ήξερε να ταξιδεύει στα στενά του μυαλού μου
Και να ξεκλειδώνει διπλοκλειδωμένες πόρτες



Νύχτα…
Νύχτα είναι πάλι που τα γράφω όλα αυτά
Νύχτα είναι πάλι που χαζεύω τα αστέρια
Αυτά τα ίδια αστέρια
που μπορεί να χαζεύει οποιοσδήποτε από εσάς



Νύχτα…
Και αυτή τη συγκεκριμένη νύχτα
Αφήνω την καληνύχτα μου ειδικά
Σε εσάς που το μυαλό σας ταξιδεύει αυτές τις ώρες
Όπως ταξιδεύει και το δικό μου μυαλό
Το καθένα σε άλλα μονοπάτια
Αλλά σε όποιο μονοπάτι και να είστε
Έχετε μια καληνύχτα από μένα
Ειδική, ξεχωριστή και αποκλειστικά για σας

"Καληνύχτα!" :)

Καντάδα

Έχω χαρακτηριστεί αρκετές φορές υπερβολικά ρομαντική... Δεν το αρνήθηκα ποτέ! Με την προϋπόθεση πως είμαι ρομαντική στα όνειρα μου. Στη ζωή δεν περιμένω, ούτε τον πρίγκιπα, ούτε τον ιππότη του παραμυθιού(, όπως λέει και ένα τραγούδι :Ρ). Αλλά τα όνειρα είναι όνειρα και οι επιθυμίες, επιθυμίες και αλίμονο αν κάπου μέσα μας, δεν θέλουμε όντως να πραγματοποιηθούν.

Ναι λοιπόν, είμαι ρομαντική. Και ο άντρας των ονείρων μου θα κόψει, για παράδειγμα, ένα λουλουδάκι από το δρόμο, για να μου το δώσει, όπως προχωράμε αγκαλιά. Κίνηση πολύ πιο ρομαντική από το αγόρασμα λουλουδιών, κατά την άποψη μου πάντα.

Θυμάμαι, μικρό κοριτσάκι, που έμπαινε στην εφηβεία, ήμουν όταν άλλαξα πρώτη φορά δωμάτιο. Διάλεξα εκείνο με το παράθυρο στο δρόμο. Ξανάλλαξα δωμάτιο στο λύκειο. Όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή μπορούσα και αυτή τη φορά διάλεξα εκείνο που έβλεπε στο μπαλκόνι. Ήρθα στο φοιτητικό σπίτι και είχα πάλι δυο επιλογές. Το ήσυχο πίσω δωμάτιο και το δωμάτιο με το μπαλκόνι και τα παιδάκια του δημοτικού να σε ξυπνάν κάθε πρωί. Διάλεξα αυτό με το μπαλκόνι. Άσχετα θα μου πεις όλα αυτά... Καθόλου θα σου πω, γιατί όλα αυτά κρύβουν άλλη μια βαθιά, ρομαντική, επιθυμία μου. Ναι λοιπόν, ο άντρας των ονείρων μου, θα μου κάνει και καντάδα...

Ξέρω, ξέρω τι θα μου πεις. Πως ζω σε άλλη εποχή. Ναι, εντάξει το ξέρω, αλλά τα όνειρα είναι όνειρα και οι επιθυμίες, επιθυμίες και αλίμονο αν δεν εκμεταλλευτώ από τη μεριά μου τις πιθανότητες, κάπου, κάπως, κάποτε να πραγματοποιηθούν. Ακόμα κι αν πραγματοποιούνται μόνο στα όνειρα μου.

Πριν πολλούς-πολλούε μήνες, καθόμουν μπροστά σε ένα παράθυρο και κάποιος μου έκανε καντάδα. Δεν ήταν η σχέση μου, ούτε υποψήφια σχέση ήταν. Δεν υπήρχε καν κάτι ερωτικό μεταξύ μας. Ήταν μόνο ένα αγόρι, που ήξερε, που και που, να βγάζει έναν ερωτισμό, ακόμα και τη στιγμή που δεν καθόμουν πουθενά αλλού, παρά μόνο μπροστά από το παράθυρο του msn.

Το αγόρι με τον ερωτισμό σιγά-σιγά χάθηκε. Μάλλον κουράστηκε να προσπαθεί να βγάλει στην επιφάνεια τον δικό μου, κρυμμένο, ερωτισμό. Κι όμως, πριν φύγει, κατάφερε να μου δώσει ένα πολύτιμο δώρο. Κατάφερε να με κάνει να δω ένα όνειρο μου, να πραγματοποιείται από μια μεριά που ούτε καν είχα φανταστεί.

Όχι δε συγκρίνω τίποτα. Συνεχίζω να κοιμάμαι στο δωμάτιο με το μπαλκόνι, με μια κρυφή επιθυμία μέσα μου. Αλλά πλέον έχω να θυμάμαι κάτι παραπάνω από σκέτα όνειρα! Και που θέλω να καταλήξω; Δώστε στα πιο απραγματοποίητα όνειρα σας, την δυνατότητα να πραγματοποιηθούν με τρόπους που ούτε καν φανταστήκατε, κι αντί να απογοητευτείτε, απλώς χαμογελάστε τους! :)



υγ.1. Και με αυτή τη συμβουλή σας αποχαιρετώ... Προς το παρόν τουλάχιστον... Τον τελευταίο καιρό το μυαλό μου αρνείται την πραγματικότητα πιο έντονα από ποτέ. Τα ταξίδια στην φαντασία έχουν αρχίσει να γίνονται επικίνδυνα. Διαλέγω, λοιπόν, να απέχω απ' οτιδήποτε έχει σχέση με ιντερνετ και blogs. Να είστε καλά, να περνάτε όμορφα και μπορεί να τα ξαναπούμε!

Εξαιρέσεις!!!

Rous - Εξαιρέσεις

Το ξέρεις μ' αρέσεις
Μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω
Δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μονό εξαιρέσεις

Η μέρα κυλάει
Για να έρθει η επόμενη να φέρει σκέψεις με άλλο αέρα
Και πριν να πιάσεις το νόημα περνάει
Στην αγκαλιά μου έλα
Είναι καλύτερη από της πόλης η δική μου η τρελά
Μα πρόσεξε μην μείνεις εκεί..

Το ξέρεις μ' αρέσεις
Μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω
Δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μονό εξαιρέσεις

Και ψάχνεις για κάτι
Σε ένα φιλί σε μια μάτια
σε ένα χαμόγελο σε ένα άδειο κρεβάτι
Κι ας ξέρεις τίποτα δε θα είναι εκεί
Μα η αγάπη είναι εδώ
Χτυπάει την πόρτα μας και 'μεις σα μια γροθιά τ' όνειρο της
Και αυτή μας δείχνει το άσχημο πρόσωπο της

Το ξέρεις μ' αρέσεις
Μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω
Δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μονό εξαιρέσεις

Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω
Δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μονό εξαιρέσεις

Άδειο το βλέμμα
Ο πόνος μέσα στο μυαλό, μέσα στο σώμα και στο αίμα
Να μην το δείξεις να μην μου το πεις
Μα φύγε αργά
Για να τραβήξουμε ξανά και οι δυο σε αντιθέτους δρόμους
Τι κι αν πονάω;
Τι κι αν πονάς;

Το ξέρεις μ' αρέσεις
Μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω
Δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μονό εξαιρέσεις

Μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω
Δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μονό εξαιρέσεις…

Σήμερα θύμισε…

Φθινόπωρο!

Λίγο μετά που έβαλα το τραγουδάκι από κάτω, ένα φωτεινό κίτρινο φως διαπερνούσε το παράθυρο μου κάθε τόσο και ένα μπουμ έσπαγε το ταξίδι της μουσικής…
Οι σταγόνες άρχισαν να πέφτουν…
Και λίγα λεπτά μετά, όλο το σπίτι μύριζε φθινόπωρο, από το ανοιχτό τζάμι!

Wish you were here

Κλικ να παίζει το τραγούδι και διάβασε παρακάτω (αν θες να δεις το βίντεο δες το μετά)

Τελευταία μου έχει κολλήσει άσχημα… Και να φανταστείς δεν είναι καν το στυλ τραγουδιού που με χαρακτηρίζει…
Και όποτε το ακούω, μουδιάζω στο άκουσμα της μελωδίας… Και μια φορά δε μου φτάνει… Και το βάζω ξανά και ξανά και ξανά. Και τραγουδάω.

So, so you think you can tell
Heaven from Hell,
Blue skies from pain.
Can you tell a green field from a cold steel rail? …πιο δυνατά-->
A smile from a veil?
Do you think you can tell?
Did they get you to trade
Your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
Did you exchange
A walk on part in the war for a lead role in a cage?

How I wish,
How I wish you were here.
We're just two lost souls swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found?
The same old fears
Wish you were here!

…Και πάλι από την αρχή :)

Θέλω να φύγω...









Μπορώ;

Άδικο...

Αχ βρε Μυρτούλα…
Τρία χρόνια περάσανε και τρία χρόνια είναι πολλά…
Γιατροί, εξετάσεις, θεραπείες, φάρμακα, νοσοκομεία…
από παντού πέρασες, και όλο κάτι μένει για μια επόμενη φορά.
Άδικο είναι… Άδικο!
Τρία χρόνια είναι πολλά για να επαναλαμβάνεται, ξανά και ξανά και ξανά, η ίδια ιστορία.
Κουράστηκες, το ξέρω και μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι για αυτό.
Και στο χαβαλέ το ρίξαμε και την πλάκα μας την κάναμε μην σε παίρνει από κάτω,
αλλά όταν πονάς, τι να σου κάνει όλο αυτό;
Πονάς και μέσα μου πονάω…
Ταλαιπωρήσε, και φωνάζω πως δεν σου αξίζει!
Δεν σου αξίζει, γιατί έχεις ταλαιπωρηθεί πολύ,
πολύ παραπάνω από όσο κάποιοι θα άντεχαν…
Εσύ βγήκες με χαμόγελο, να συνεχίσεις τη ζωή
κι αυτή σε αντιμετωπίζει έτσι.
Είναι άδικο!
Άδικο, προς το χαμόγελο σου, προς τη δύναμη σου, προς αυτά που πέρασες, προς εσένα.
Τρομάζεις και τρομάζω κι εγώ.
Κάθε φορά εύχομαι να ‘ναι η τελευταία.
Κάθε φορά λίγο καιρό μετά, κάτι άλλο.
Πρόσεχε!
Δεν ξέρω τι θα κάνει, μα πρόσεχε!
Δεν μπορεί, θα τελειώσει όλη αυτή η ιστορία
και όπως θα την βλέπουμε από μακριά θα γελάμε.
Και μακάρι, αλήθεια μακάρι, να είναι αυτή η τελευταία φορά!

Κιθάρα

Κάπου πριν το καλοκαίρι ήταν που σας έλεγα πως ένας φίλος του αδελφού μου θα μου έδειχνε 5 πραγματάκια πάνω στην κιθάρα… Κιθάρα ήθελα πάντα να μάθω. Θα μου πεις, γιατί δεν έμαθες; Αυτό έχει κουβέντα και το παρακάμπτω. Που λέτε λοιπόν πριν το καλοκαίρι, δεν έγινε τίποτα. Εξεταστικές, τρεξίματα, δεν καταφέραμε να συγχρονιστούμε.

Πέρασε το καλοκαίρι, γυρίσαμε, τελειώσαμε και με την εξεταστική του Σεπτέμβρη και το θέμα μπήκε ξανά στην επικαιρότητα. Το παιδί ήρθε στο σπίτι με την κιθάρα του, μου την έδωσε, την τοποθέτησα όμορφα, όμορφα ανάμεσα στα χέρια μου και την «γρατσούνισα» μια-δυο φορές, έτσι να ακούσω τον ήχο της.

Στη συνέχεια, μου έδειξε πέντε πραγματάκια και είπαμε να δοκιμάσουμε να παίξουμε ένα τραγουδάκι, να δούμε πως πάει. Εγώ, να σας πω την αλήθεια, ούτε που κατάλαβα πως έπαιζα κάτι. Κάθε φορά που έπρεπε να αλλάξω θέση στα δάχτυλα μου, έχανα και το τραγούδι και το ρυθμό και τα αυγά και τα πασχάλια. Μέχρι τα δάχτυλα μου έχανα και τα μετρούσα να βρω ποιο μου λείπει. Μια συλλαβή το λεπτό τα πηγαίναμε τα τραγούδια.

Ο δάσκαλος όμως μίλησε. Πως τα πήγα πάρα πολύ καλά μου είπε. Πως για πρώτο μάθημα ήμουν καταπληκτική. Πως σε λίγο θα αρχίσει να ζηλεύει και ο ίδιος (και καλά τώρα). Και άλλα πολλά. Κι εγώ φυσικά τον πίστεψα και το πήρα και πάνω μου! Ταλέντο σας λέω, ταλέντο! :Ρ

Εδώ και μιάμιση βδομάδα συγκατοικώ με την κιθάρα. Μου την άφησε να εξασκηθώ. Και εξασκήθηκα και έσκισα και τα νεύρα του αδελφού μου. Δυστυχώς την τελευταία βδομάδα, δεν την έπιανα και πολύ, λόγω σχολής και ακατάλληλων ωρών που βρισκόμουν στο σπίτι. Μπορώ να πω, όμως, πως πλέον 2-3 τραγουδάκια, με λίγη φαντασία καταλαβαίνεις ποια είναι. Κρίμα όμως… Δε θα προλάβεις να τα καταλάβεις. Αύριο αποχωρίζομαι και την κιθάρα και τον δάσκαλο. Η ζωή του σε αυτή την πόλη τελείωσε και επιστρέφει στα πάτρια του εδάφη.

Εγώ πάντως ένα από τα κρυφά μου όνειρα το πραγματοποίησα. Και ποιος ξέρει, μπορεί να ξαναβρώ κιθάρα να «γρατσουνίσω» ή και κανένα ακόμα καλό παιδί (μην το πω κορόιδο, ντροπή είναι), να μου δείξει άλλα 5 πραγματάκια. Δε με νοιάζει να μάθω πολλά-πολλά. Και με αυτά που έμαθα, με εξάσκηση, ευχαριστημένη είμαι. Η κιθάρα άλλωστε μου άρεσε, γιατί την θεωρούσα πολύ παρεΐστικη. Την έχω συνδεδεμένη στο μυαλό μου με παρέα, γύρω από φωτιά, στην παραλία και πολύ κέφι ή κάτι παρόμοιο. Ποιος θα νοιαστεί αν φύγει και καμιά νότα λάθος;

Θυμάμαι...

"Θυμάμαι να σε βλέπω πρώτη φορά σε μια γιορτή. Θυμάμαι να μου κάνεις εντύπωση. Θυμάμαι να ρωτάω τον αδελφό μου για σένα. Θυμάμαι τη μέρα που ετοίμαζα το πάρτυ για τη γιορτή μου, να τρέχω στους αγώνες του αδελφού μου, για να σε καλέσω. Θυμάμαι να μην έρχεσαι τελικά. Θυμάμαι να παίρνω το τηλέφωνο σου, για να σου ευχηθώ στη γιορτή σου. Θυμάμαι να κανονίζουμε να βρεθούμε.Θυμάμαι εκείνο το βραδάκι που ήρθα στο σπίτι σου, με ένα σφίξιμο στην καρδιά, αγωνιώντας για το τι θα γίνει και σκεφτόμενη αν έκανα καλά που δέχτηκα να έρθω κι όχι να πάμε κάπου έξω. Θυμάμαι να σπάω το κεφάλι μου για να έχω πάντα κάτι να πω (πράγμα πολύ δύσκολο για μένα, πίστεψε με!) κι εσύ να κάνεις τις συζητήσεις όσο πιο αόριστες και απρόσωπες μπορείς. Θυμάμαι να προσπαθώ να σε πλησιάσω κι εσύ να είσαι αλλού. Θυμάμαι να βρίσκομαι τελικά εκείνο το βράδυ με σένα και όλη την παρέα του αδελφού μου και να θέλω να εξαφανιστώ γιατί δεν αντέχω τέτοιο ρεζιλίκι. Θυμάμαι από εκείνη τη μέρα να ανταλλάζουμε τυπικά «γεια, τι κάνεις;», όταν συναντιόμαστε."

"Θυμάμαι το φιλαράκι μου, να μου λέει στο λεωφορείο να προσέχω, γιατί η έλλειψη κοριτσιών, κάνει τα αγοράκια κάπως πιο… «επιθετικά». Θυμάμαι να σε βλέπω να μπαίνεις στο club και να μου κάνεις εντύπωση. Θυμάμαι να λέω από μέσα μου «αν είναι να πλησιάσει κάποιος, ας είναι αυτός». Θυμάμαι να μας συστήνουν λίγο μετά, και να κολλάω στο χαμόγελο σου. Θυμάμαι να χορεύουμε παρέα και να ερχόμαστε όλο και πιο κοντά. Θυμάμαι να βγαίνουμε έξω οι δυο μας. Θυμάμαι να φιλιόμαστε… Θυμάμαι να περπατάμε στο δρόμο και να με έχεις αγκαλιά. Θυμάμαι να χαμογελάω συνέχεια και να μου λες πόσο όμορφο χαμόγελο έχω. Θυμάμαι την καρδιά μου να χοροπηδά. Θυμάμαι να στέλνεις μηνύματα, γιατί θες να με δεις. Θυμάμαι να σε κοιτάω στα μάτια, χωρίς κανείς να βιάζεται να πάρει τη ματιά του. Θυμάμαι να μένω μια μέρα παραπάνω και να καταριέμαι την εργασία που έπρεπε να παραδώσω και με ανάγκαζε να γυρίσω πίσω. Θυμάμαι να σε ψάχνω με την ματιά μου παντού στα κτελ και να μην προσέχω καλά-καλά σε ποιο λεωφορείο μπαίνω. Θυμάμαι να μην εμφανίζεσαι τελικά και να στεναχωριέμαι γιατί ήξερα μέσα μου, πως εκείνη θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα, κι ας ξαναρχόμουν. Θυμάμαι να μου στέλνεις μήνυμα και να μου ζητάς συγγνώμη. Θυμάμαι να μιλάμε μερικές φορές στο msn. Θυμάμαι να εξαφανίζεσαι, όπως ήταν στο πρόγραμμα."

"Θυμάμαι, χρόνια πριν, δευτέρα λυκείου πήγαινα, να έρχομαι για να δω τον αδελφό μου. Θυμάμαι από όσους γνώρισα μόνο εσύ να μου κάνεις εντύπωση. Θυμάμαι να επιστρέφω δυο χρόνια μετά, για να μείνω, και να μη σε έχω δει καθόλου. Θυμάμαι δυο χρόνια μετά, να έρχεσαι για διακοπές στο νησί μου. Θυμάμαι να σε βλέπω στο λιμάνι, να χαμογελάω και να λέω από μέσα μου «ααααχ, οοοο…». Θυμάμαι μια βδομάδα, στις διαδρομές να μένουμε πάντα κάπου πιο πίσω οι δυο μας, κι αν ήταν δυνατόν να με κρατάς στη μεριά που δεν ήταν οι υπόλοιποι. Θυμάμαι να θες να με γνωρίσεις και να με γεμίζεις πλαγίως κοπλιμέντα. Θυμάμαι μαζί σου να έχω πάντα κάτι να πω, να μην κολλάω, να μην μπλοκάρω, να μην σπάω το κεφάλι μου ούτε για μια στιγμή (πράγμα πολύ σπάνιο για μένα, όταν δεν ξέρω κάποιον καλά). Θυμάμαι τις φορές που ήμασταν όλοι μαζί να έχεις το βλέμμα σου πάνω μου. Θυμάμαι να σε κοιτάω κι εγώ και να συναντιούνται οι ματιές μας. Θυμάμαι να μου χαμογελάς συνέχεια και να νιώθω υπέροχα. Θυμάμαι τη μέρα που έφευγες, να μου λες πως χάρη σε μένα πέρασες μια τόσο όμορφη βδομάδα. Θυμάμαι να μου υπόσχεσαι πως θα τα πούμε όταν επιστρέψω κι εγώ. Θυμάμαι να στεναχωριέμαι όταν έφευγες και όλο το βράδυ το μυαλό μου να είναι στο καράβι που ταξιδεύεις. Θυμάμαι να έχω την τέλεια ευκαιρία να σε δω όταν επιστρέψω. Θυμάμαι να μην είσαι πουθενά. Θυμάμαι να αφήνω ανοιχτό το κινητό και τη νύχτα και να περιμένω από πάνω, μέρες, πότε θα απαντήσεις. Θυμάμαι να σε βλέπω πολύ καιρό μετά τυχαία και να χαιρετιόμαστε τυπικά. Θυμάμαι να σε συναντάω ένα μήνα πριν, μαζί με τον αδελφό μου, να χαιρετιόμαστε τυπικά, να λέτε ό,τι λέτε, να χαιρετάς, να φεύγεις και να γυρνάς να με κοιτάς με εκείνο το βλέμμα και να μου χαμογελάς με εκείνο το χαμόγελο κι εγώ από μέσα μου να αναρωτιέμαι «γιατί;». Θυμάμαι 5 μέρες πριν να ρωτάω τον αδελφό μου «πάντα με αυτό το βλέμμα σας κοιτάει στο msn;» και να σε χαζεύω τη φωτογραφία σου. Θυμάμαι χτες να βλέπουμε με κάτι άλλους φίλους του αδελφού μου τις φωτογραφίες του περσινού καλοκαιριού και ο ένας να μου λέει πως ταιριάζουμε πολύ στις φωτογραφίες μαζί… δένουμε και να χαίρομαι, γιατί αυτό σημαίνει πως δεν φαντάστηκα κάτι. Θυμάμαι πως όλα αυτά είναι περσινές υπέροχες αναμνήσεις και χαμογελάω."

"Θυμάμαι να έρχεται η κολλητή μου για να ξεκινήσει η φοιτητική μας πορεία. Θυμάμαι επειδή ακόμα δεν έχουμε γνωρίσει άτομα να βγαίνουμε με τον αδελφό της και την παρέα του. Θυμάμαι από όλη την παρέα να ξεχωρίζουν 2, ο αντικειμενικά κούκλος και εσύ. Θυμάμαι το χαμόγελο σου να είναι ό,τι πιο όμορφο έχω δει. Θυμάμαι την κολλητή μου να μιλάει για τον άλλο και να λέω «Ναι, θεός, αλλά εγώ προτιμώ αυτόν!», και να σε χαζεύω. Θυμάμαι τη φωνή σου να είναι πολύ ξεχωριστή. Θυμάμαι να έχεις σχέση, οπότε να είναι φάτε μάτια ψάρια… Θυμάμαι να σε ξαναβλέπω μήνες μετά, να είσαι ελεύθερος και να λέμε με την κολλητή μου, να κανονίσει τίποτα ο αδελφός της. Θυμάμαι να παίζουν συνεχώς ματιές. Θυμάμαι να θες τελικά την κολλητή μου. Θυμάμαι τελικά-τελικά να τα φτιάχνεις με άλλη. Θυμάμαι να μου αρέσεις πολύ. Θυμάμαι να καρφώνω το βλέμμα μου πάνω σου, ασυναίσθητα, κάθε φορά που σε συναντώ. Θυμάμαι να σε καλώ στη γιορτή μου κι ας ξέρω πως δε θα έρθεις. Θυμάμαι να στεναχωριέμαι που δεν ήρθες. Θυμάμαι την αδελφή της κοπέλας σου, που είναι στην ίδια σχολή με την κολλητή μου κι εμένα, να μας βγάζει συνεχώς φωτογραφίες από το κινητό της σε ένα εργαστήριο και να αναρωτιόμαστε τι θα της έχετε πει και τι στο καλό έχουν γίνει αυτές οι φωτογραφίες. Θυμάμαι να σε ξεχνάω, αλλά πάντα να αισθάνομαι περίεργα όποτε σε βλέπω στο δρόμο. Θυμάμαι να ξαναχωρίζεις. Θυμάμαι να πηγαίνουμε στις κρητικές βραδιές του ΤΕΙ και να είσαι πάντα κάπου εκεί. Θυμάμαι να θέλω ένα φιλί σου έστω και στο μάγουλο. Θυμάμαι να θέλω να χορέψω όποτε χόρευες κι εσύ. Θυμάμαι να πηγαίνω σε μια γιορτή μόνο και μόνο για να βρεθώ πάλι κοντά σου, να μπορέσω να χαζέψω τα μάτια σου, το χαμόγελο σου. Θυμάμαι να γίνομαι ρεζίλι στους φίλους σου. Θυμάμαι ο ένας να με πειράζει συνέχεια. Θυμάμαι να σε ξεχνάω για τα καλά. Θυμάμαι να σε βλέπω στο δρόμο και να μην νοιώθω τίποτα. Θυμάμαι να κάθομαι δίπλα σου και να σου δείχνω μαθηματικά και να μη θέλω τίποτα παραπάνω. Θυμάμαι πάντα μα πάντα να χαζεύω το χαμόγελο σου, το πιο όμορφο χαμόγελο."

"Θυμάμαι να είσαι το πρώτο άτομο που γνώρισα όταν ήρθα για τη φοιτητική μου ζωή εδώ. Θυμάμαι να περνάω πάντα πολύ καλά μαζί σου. Να γελάω πολύ, να μιλάω και να έχω πράγματα να συζητήσω. Θυμάμαι κάθε φορά που είναι να έρθουν κάποιοι στο σπίτι, να ρωτάω τον αδελφό μου ποιοι, περιμένοντας να ακούσω το όνομα σου, γιατί ξέρω πως αν έρθεις θα περάσω κι εγώ καλά. Θυμάμαι να κάνω το ίδιο κι όταν είναι να βγει ο αδελφός μου. Θυμάμαι τη μαμά μου να μου λέει, εκείνη τη βδομάδα που είχατε έρθει διακοπές στο νησί, πως έδειχνες ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Θυμάμαι να μου κάνει εντύπωση γιατί για άλλον περίμενα να το ακούσω, αλλά θυμάμαι να μην απογοητεύομαι, αλλά να χαμογελάω. Θυμάμαι να παίρνεις το μέρος μου και να προσπαθείς να μου φτιάξει το κέφι όταν δεν ήμουν καλά. Θυμάμαι να με νοιάζει οτιδήποτε πεις εσύ, να με νοιάζει η γνώμη σου. Θυμάμαι όλο να σκέφτομαι, να σκέφτομαι και να σκέφτομαι τη γελοία πρόσκληση που μου πέταξες για πλάκα. Θυμάμαι κάποια να μου πετάει πως είμαι κρυφά ερωτευμένη μαζί σου. Θυμάμαι να το αρνούμαι πεισματικά, αλλά όλο να το γυρνάω στο μυαλό μου. Θυμάμαι να ξεκαθαρίζω πως απλώς περνάω πάρα πολύ ωραία μαζί σου, κι αν κάτι μου λείπει απίστευτα σε αυτή την πόλη, είναι μια παρέα που να μπορώ να περνάω καλά και να γελάω. Θυμάμαι να λέω πως απλώς, αν δεν ήσουν φίλος του αδελφού μου, θα μπορούσαμε να είμαστε φίλοι. Θυμάμαι από τότε που γύρισα από το καλοκαίρι, να σκέφτομαι πως έχω πάρα πολύ καιρό να σε δω. Θυμάμαι πως όταν με το καλό φύγει ο αδελφός μου το Δεκέμβρη, σκέφτομαι αν θα χαθούμε. Αργότερα μάλλον θα θυμάμαι πως για άγνωστο λόγο σε κόλλησα σε αυτή την ανάρτηση και ενώ πάντα θα λέω πως περνάω πολύ καλά μαζί σου και θα μπορούσαμε να ήμασταν φίλοι, θα σκέφτομαι ένα αν…"

Θυμάμαι να κάνω χιλιάδες όνειρα. Θυμάμαι να φέρνω έναν-έναν τους παραπάνω στον ύπνο μου, να μου κρατούν… παρέα. Θυμάμαι τα όνειρα μου να γκρεμίζονται. Θυμάμαι να πονάω. Θυμάμαι να αισθάνομαι χάλια. Θυμάμαι να απογοητεύομαι. Θυμάμαι όμως να ζω. Θυμάμαι να αισθάνομαι. Θυμάμαι να γεμίζω μέσα μου. Δεν έχω ιδέα τι θυμούνται όλοι αυτοί. Δεν έχω ιδέα τι σκέφτονται, κι αν σκέφτονται κάτι, κι αν αισθάνθηκαν ποτέ το παραμικρό. Όμως εξαιτίας τους έχω εγώ να θυμάμαι. Κι αυτό θα μου γεμίζει πάντα με ένα τεράστιο χαμόγελο τα χείλη.

Συλλεκτικά κομμάτια

Ανακοίνωση:

Το τελευταίο κομμάτι καλού εαυτού μου, που δόθηκε, πουλήθηκε σε τιμή εξευτελιστική. Χρησιμοποιήθηκε λάθος και πετάχτηκε άγαρμπα. Η ανακύκλωση του πλέον είναι αδύνατη και επομένως και η επιπλέον χρήση του.

Όσοι πήραν κομμάτια και τους φέρθηκαν σωστά δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Θα επιστρέφει πάντα και κάθε φορά πιο δυνατός. Μεμονωμένα περιστατικά κακής χρήσης, δεν λαμβάνονται υπόψη, καθώς και μικρά λάθη ή λάθη που έγιναν κατά λάθος και αναγνωρίστηκαν.

Όσοι κακοποίησαν τα κομμάτια που τους δόθηκαν να είναι σίγουροι πως έχασαν και την τελευταία ευκαιρία που είχαν για να συμπεριφερθούν σωστά. Τα κομμάτια θα τους αφαιρεθούν, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς το δικαίωμα επανάκτησης τους. Εξάλλου οι ίδιοι τα κατέστρεψαν και τα κατέστησαν μη ανακυκλώσιμα.

Τα κομμάτια καλού εαυτού μου που έμειναν είναι ελάχιστα. Χαρακτηρίζονται ως συλλεκτικά κομμάτια. Πουλιούνται πολύ ακριβά και χαρίζονται σε πολύ ιδιαίτερα άτομα.

Σημείωση: Καμιά απότομη αλλαγή συμπεριφοράς δεν αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου.

Λίγο από όλα 5 (καλοκαιρινό)

Αυτό το καλοκαίρι...

• Είχε πολύ χωριό

…και μια φωτιά 50 μέτρα από το σπίτι μου

• Ξαναπαρακολούθησα την Ελλάδα να καίγεται

…και θυμήθηκα τα περσινά δικά μας
…τα οποία επαναλήφθηκαν σε μικρότερο βαθμό και φέτος

• Είχε μια βδομάδα στο νησάκι

…και μια μικρή πλημμύρα

• Έκανα λίγα μπάνια στη θάλασσα

…με εξαίρεση τη βδομάδα στο νησάκι που ήμουν όλη μέρα στη θάλασσα

• Είχε πολύ πίεση και πολλά νεύρα

• Είχε άσχημες καταστάσεις

…οι περισσότερες από αυτές μέσα στο σπίτι.

• Για πρώτη φορά δεν γιόρτασα γενέθλια λόγο κατάθλιψης γενεθλίων

• Το πέρασα κυρίως προσέχοντας τα ξαδελφάκια μου

• Είχε αρκετούς πόνους

• Είχε πολύ περισσότερες ζαλάδες από συνήθως

…και κάναμε ξανά επισκέψεις σε γιατρούς και καινούργιες εξετάσεις

• Σχεδόν κάθε βδομάδα μάθαινα πως η καλύτερη φίλη μου είχε και κάτι διαφορετικό

• Ένας γνωστός είχε ατύχημα στο δρόμο

• Φοβήθηκα πολύ

…και πολλοί φόβοι ξύπνησαν μέσα μου.

• Είδα μετά από 3 χρόνια την διπλανή μου στο σχολείο (όχι δεν είχαμε να μιλήσουμε από τότε)

• Είδα μετά από δέκα…τόσα χρόνια τη δασκάλα μου από τον παιδικό σταθμό

…και προσπάθησε να μου θυμίσει έναν άγνωστο εαυτό μου

…και συζητήσαμε πολύ

• Ήρθαν μετά από χρόνια φίλοι από το εξωτερικό

…και αναγκάστηκα να εξασκήσω τα άθλια πλέον αγγλικά μου

• Πήγα σε συναυλία

• Δεν έβγαινα πολύ, αλλά όταν έβγαινα περνούσα πολύ καλά

• Σκάλισα βαλίτσες και φωτογραφίες των παιδικών μου χρόνων

…και βρήκα μία-μία τις στολές των παραστάσεων του μπαλέτου

• Πάλεψα για να βρω τις χαμένες αναμνήσεις μου

• Ταξίδεψε το μυαλό μου πολύ

• Άρχισα ξανά να γράφω

• Άνοιξα την καρδιά μου στη μαμά

• Έκλαψα

• Ανακάλυψα πως κάπου μέσα μου έχω μίσος

• Παραιτήθηκα

• Γέλαγα πολύ εύκολα

• Ένοιωσα δυνατή

• Προβληματίστηκα αρκετά

• Αναθεώρησα

• Άλλαξα μέσα μου

• Έβαλα στόχους

*Αν θέλετε φωτογραφικές βόλτες από το καλοκαίρι μου, θα τις βρείτε στο παλιό blog, σε δύο συνεχόμενα φωτογραφικά ταξίδια, με ονόματα πόλεων,, χωριών και νησιών :Ρ.

Μπροστά στον καθρέφτη

(Μπροστά σε έναν καθρέφτη. Πρέπει να κάτσω μπροστά σε έναν καθρέφτη και να δω τα μάτια μου. Τα μάτια πίσω από τα μάτια μου, εκείνα που χαμογελάνε, και να βρω επιτέλους εμένα. Όποια κι αν είμαι)

Κοιτάζω στον καθρέφτη και για πρώτη φορά βλέπω εμένα. Έτσι όπως είμαι. Ολόκληρη. Δε με σπάω σε κομμάτια. Δεν κοιτάω τα μαλλιά μου για να δω πως θα τα φτιάξω, ούτε τα μάτια μου, για να βαφτώ. Δεν κοιτάω το πρόσωπο μου, τα ρούχα μου, τα παπούτσια μου. Δεν κοιτάζω τίποτα συγκεκριμένο. Κοιτάω εμένα, κάθε λεπτομέρεια μου, κάθε τι με κάνει εμένα, κάθε τι που με χαρακτηρίζει στο σύνολο του. Δε με σπάω. Με έχω απέναντι μου, ολόκληρη, έτοιμη να με αντιμετωπίσω.

Το σώμα μου… Με πολλές ατέλειες, αλλά και δυνατά σημεία. Με σημάδια που ήρθαν για να μείνουν. Ένα κάψιμο πριν λίγο καιρό, ένα κόψιμο που άφησε το σημάδι του για να έχω να λέω την πιο ηλίθια ιστορία, ένα εμβόλιο κάπου στο δημοτικό και κάποια άλλα, μάλλον από παιδικά πεσίματα και χτυπήματα που δε θυμάμαι... Με σημάδια που ήρθαν για να φύγουν. Κάποια γρατσουνιά, κάποια μελανιά, και μερικά πειραγμένα σπυράκια... (Πρέπει να σταματήσω να τα πειράζω επιτέλους! Θα κατασημαδέψω όλο μου το πρόσωπο!) Με ένα σημάδι που υπήρχε πάντα, από τη μέρα που γεννήθηκα για να με χαρακτηρίζει. Το σώμα μου… Δίχρωμο! Έχει πάρει χρωματάκι από τα μπάνια στη θάλασσα. Τα χέρια μου… Όμορφα (σχόλιο υποκειμενικό, αλλά για μένα μιλάω, έχω τέτοιο δικαίωμα), αλλά και τόσο απεριποίητα. Με παρανυχίδες και ανόμοια νύχια. Αν και τελευταία τα προσέχω και έχουν φτιάξει κάπως. Τα μαλλιά μου… Με το χρωματιστό, καλοκαιρινό πλεξουδάκι τους, μακριά, ελεύθερα και μπουκλωτά. Σα να το κάνουν επίτηδες. Το καλοκαίρι που δεν τα ανέχομαι πάνω μου και τα πιάνω, είναι σπαστά ή δημιουργούν όμορφες μπούκλες. Το χειμώνα που θέλω να τα αφήνω κάτω, απλά δε φαίνονται. Φριζάρουν, πετάνε και γενικά είναι ένα χάλι. Το πρόσωπο μου… Σημαδεμένο από τα σπυράκια. (Πότε θα σταματήσω να τα πειράζω επιτέλους; Δες πως έχω γίνει! Σύντομα θα έχω πρόβλημα…) Το χαμόγελο μου… Ποτέ δεν το έκρινα μόνη μου. Κάποιοι μου είπαν πως είναι ωραίο. Θα τους πιστέψω. Με συμφέρει νομίζω. Άλλωστε να έχεις ωραίο χαμόγελο παρόλο που έχεις λίγο στραβά δοντάκια λέει κάτι… Δε λέει; Τα μάτια μου… Συνήθως είναι κρυμμένα πίσω από τα γυαλιά μου. Μου έχουν πει πολλές φορές να μη βγαίνω από το σπίτι με τα γυαλιά, αλλά δεν τους ακούω. Φακούς βάζω μόνο για εξόδους διασκέδασης, όχι για σχολή, ψώνια ή άλλες δουλειές. Στο σπίτι σπάνια τα φοράω, εκτός αν βλέπω τηλεόραση. Έτσι και τώρα είναι ελεύθερα να τα χαζέψω. Πάντα μου άρεσαν, ακόμα κι όταν περνούσα φάσεις που δε μου άρεσε τίποτα πάνω μου. Τα θεωρώ το δυνατό μου σημείο. (Κι αυτό υποκειμενικό, αλλά ποιος μιλάει για τον εαυτό του αντικειμενικά;) Το χρώμα τους (σκούρα), το σχήμα τους (μεγάλα), η εκφραστικότητα τους. Η μαμά μου λέει πως μεταμορφώνονται ανάλογα με τη διάθεση και τις σκέψεις μου. Την πιστεύω. Μου αρέσει η ιδέα της μεταμόρφωσης κι ας μην μπορώ ποτέ να κρυφτώ.

Τα μάτια μου… Ο καθρέφτης της ψυχής μου. Τα κοιτάζω και εκείνα αρχίζουν πάλι να μου ψιθυρίζουν όλα αυτά που θέλουν, αυτά που κουβαλάνε μέσα τους, αυτά που κουβαλάω εγώ μέσα μου. Δεν κρύβουν τίποτα. Όπως είμαι ολόκληρη μπροστά τους, έτσι και αυτά ψιθυρίζουν ολόκληρη την αλήθεια που κρύβεται μέσα μου. Κάθε επιθυμία, κάθε φόβο, κάθε όνειρο, κάθε αγωνία, κάθε τι που ονομάζεται, και κάθε τι που δεν ονομάζεται. Γιατί τα περισσότερα από αυτά που έχουμε μέσα μας, δεν ονομάζονται. Δεν έχουν λέξεις να τα χαρακτηρίσουν, να τα περιγράψουν. Δεν είναι μπλε ή ροζ, δεν είναι γλυκά ή πικρά, δεν είναι τίποτα που μπαίνει σε καλούπια και λέξεις. Απλώς είναι! Και όλα αυτά που απλώς είναι, τα μάτια μου, για πρώτη φορά μου τα ψιθύρισαν. Και ψιθύρισαν μαζί τους, όλα τα μυστικά μου. Όλα αυτά τα πραγματάκια που έκλεισα σε σεντούκια, σε μια προσπάθεια να τα ξεχάσω, να κάνω πως δεν υπάρχουν.

Και έτσι απλά, για πρώτη φορά στη ζωή μου, μπροστά σε έναν καθρέφτη, έκανα την αυτοκριτική μου. Τη σωστή αυτοκριτική. Όχι αυτή που σε γεμίζει τύψεις. Όχι αυτή που σε δικαιολογεί για όλα. Όχι. Την αληθινή αυτοκριτική. Αυτή που τα ζυγίζει όλα. Που δεν κρύβει τίποτα. Που δεν ωραιοποιεί τίποτα. Που δεν ασχημαίνει τίποτα.

Κι έτσι απλά, επειδή μια φορά δε φοβήθηκα να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να δω κάθε λεπτομέρεια μου, μέσα και έξω, έμαθα την αλήθεια. Μια αλήθεια που λίγο με τρομάζει και λίγο με ησυχάζει. Μια αλήθεια που δεν ξέρω αν είναι καλύτερη ή χειρότερη, αλλά είναι η αλήθεια.

Δε θα πω παραπάνω… Όσο υπάρχουν άτομα που ξέρουν ποια είμαι, ξέρουν το όνομα μου, με έχουν δει, έχουν ακούσει τη φωνή μου, δε θα πω τίποτα παραπάνω. Όχι γιατί δε θέλω να ξέρουν, αλλά γιατί θα το μάθουν με προσωπική κουβέντα και όχι επειδή έπεσε το μάτι τους εδώ. Μια κουβέντα που δεν είμαι έτοιμη να κάνω, γιατί πρώτα πρέπει να απαντήσω πολλά στον εαυτό μου.

Προς το παρών σας χαιρετάω. Έχω μανία να κάνω μεγάλα ποστάκια πριν σας χαιρετήσω, ε; Μετράω τις μέρες για να φύγω στα δάχτυλα του ενός χεριού. Για τους επόμενους 2 μήνες περίπου, θα με συναντάτε σε ένα από τα ωραιότερα νησιά. Ίσως σε μια παραλία, ίσως σε μια βόλτα, ίσως σε ένα χωριό, ίσως σε ένα σπίτι να κάνω baby-sitting. Φέτος οι διακοπές είναι μεγάλες και θα τις χαρώ. Φεύγω με πολύ ανεβασμένη διάθεση και πολλή εσωτερική δύναμη. Το να ξέρεις τι σου γίνεται, τελικά σε κάνει να νοιώθεις πολύ καλά!

Καλό καλοκαίρι!!!