Ξέρει αυτός ;)
Μια μικρή επιστροφή για τα χαρμόσυνα και την ξανακοπανάω για το νησί.
Καλοκαίρι-καλοκαιράκι
σε ένα όμορφο νησάκι
στη θάλασσα θα βουτήξω
και τα αστέρια θα μετρήσω
σε ένα όμορφο νησάκι
στη θάλασσα θα βουτήξω
και τα αστέρια θα μετρήσω
Στον πιο σημαντικό άνθρωπο...
...της ζωής μου, δίνω συγχαρητήρια!!!
Ξέρει αυτός ;)
Μια μικρή επιστροφή για τα χαρμόσυνα και την ξανακοπανάω για το νησί.
Ξέρει αυτός ;)
Μια μικρή επιστροφή για τα χαρμόσυνα και την ξανακοπανάω για το νησί.
Καλό καλοκαίρι
Σήμερα η μέρα έμοιαζε πολύ με την τελευταία μέρα πριν φύγω για διακοπές. Αύριο γράφω, το τελευταίο μάθημα, με το γράψιμο και λίγο διάβασμα πριν πέρασε η μέρα. Μεθαύριο θα ετοιμάζω πράγματα, θα καθαρίζω το σπίτι, θα έχω ένα σορό δουλειές γενικά. Τρίτη πουρνό-πουρνό, πριν ακόμα ανατείλει ο ήλιος, μπαίνω στο καράβι.
Σήμερα ήταν σαν την τελευταία μέρα. Πήγαμε αρχικά με την κολλητή μου μια τελευταία θάλασσα, μετά από πολύ καιρό οι δυο μας, απολαύσαμε τη θάλασσα, τον ήλιο, χωρίς μουρμούρες και γκρίνιες που μας συντρόφευαν τον τελευταίο καιρό, αλλά με κουτσομπολιό και βόλτες. Το βραδάκι, βόλτα στο κέντρο με την παρέα να χαιρετιστούμε για «καλό καλοκαίρι». Αφού επιστρέψαμε σπίτια μας, μετά από καμιά ώρα βόλτα μόνο με την κολλητή μου, συζητήσεις, εικόνες αναμνήσεις.
Και κάπως ήρθε στο μυαλό μου, πως «φυσιολογικά», αυτό θα μπορούσε να είναι το τελευταίο μου καλοκαίρι εδώ κάτω. Πέρασαν κιόλας 4 χρόνια. Χρόνια με τα πάνω και τα κάτω τους, με ευχάριστα και δυσάρεστα γεγονότα. Άνθρωποι κι άνθρωποι ήρθαν και έφυγαν από τη ζωή μου. Και σκεφτόμουν, ότι κάλλιστα, αυτή την περίοδο, θα μπορούσε να κλείνει ένας κύκλος της ζωής μου.
Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτός ο κύκλος δεν κλείνει ακόμα. Ένα χρόνο ακόμα θα τον φάμε εδώ κάτω. Κάποιες αλλαγές τελευταία στιγμής στον οδηγό σπουδών, που με αναγκάζουν να πάρω μαθήματα που δεν είχα σκοπό και κυρίως η βαρεμάδα και η έλλειψη συγκέντρωσης σε κάποια μαθήματα, μας άφησαν πίσω.
Ευτυχώς, γιατί νοιώθω πως υπάρχουν ακόμα κενές σελίδες που πρέπει να γεμίσω πριν φύγω από εδώ. Δυστυχώς, γιατί όπως και να το κάνουμε, κι ας μη μου λένε τίποτα εκείνοι, αισθάνομαι τύψεις για τους γονείς μου.
Αλλά αυτά δεν έχουν, τώρα τουλάχιστον, σημασία. Το θέμα μου είναι πως σήμερα όλο το κλίμα ήταν αποχαιρετισμού, για αυτούς τους 2 μήνες, που ο καθένας πάει στον τόπο του. Έτσι αποφάσισα σήμερα να γράψω και την τελευταία μου ανάρτηση πριν το καλοκαίρι.
Για μένα αυτό το καλοκαίρι είναι πολύ ξεχωριστό και πολύ ιδιαίτερο για 2-3 διαφορετικούς λόγους. Ένας έχει να κάνει με τον πιο αγαπημένο μου άνθρωπο και τις αλλαγές στη ζωή του. Ένας έχει να κάνει με μια απόφαση μου. Μες το καλοκαίρι θα αποκτήσω το πρώτο μου παιδάκι… έστω και πνευματικό. Άλλωστε πιστεύω πως είμαι μικρή για άλλο παιδάκι ακόμα. Και ο άλλος θα φανεί, για αυτό δεν γράφω τίποτα, μην το γρουσουζέψω.
Δεν ξέρω τι θα κάνετε εσείς και θα που βρίσκεστε, αλλά να έχετε ένα υπέροχο καλοκαίρι. Με διακοπές ή μη, με δυσκολίες ή όχι, να περάσετε τέλεια! Ο καιρός βοηθάει να ανοίξει το μυαλό και η καρδιά. Με κέφι και ενέργεια και όλα θα είναι όμορφα!!
Σήμερα ήταν σαν την τελευταία μέρα. Πήγαμε αρχικά με την κολλητή μου μια τελευταία θάλασσα, μετά από πολύ καιρό οι δυο μας, απολαύσαμε τη θάλασσα, τον ήλιο, χωρίς μουρμούρες και γκρίνιες που μας συντρόφευαν τον τελευταίο καιρό, αλλά με κουτσομπολιό και βόλτες. Το βραδάκι, βόλτα στο κέντρο με την παρέα να χαιρετιστούμε για «καλό καλοκαίρι». Αφού επιστρέψαμε σπίτια μας, μετά από καμιά ώρα βόλτα μόνο με την κολλητή μου, συζητήσεις, εικόνες αναμνήσεις.
Και κάπως ήρθε στο μυαλό μου, πως «φυσιολογικά», αυτό θα μπορούσε να είναι το τελευταίο μου καλοκαίρι εδώ κάτω. Πέρασαν κιόλας 4 χρόνια. Χρόνια με τα πάνω και τα κάτω τους, με ευχάριστα και δυσάρεστα γεγονότα. Άνθρωποι κι άνθρωποι ήρθαν και έφυγαν από τη ζωή μου. Και σκεφτόμουν, ότι κάλλιστα, αυτή την περίοδο, θα μπορούσε να κλείνει ένας κύκλος της ζωής μου.
Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτός ο κύκλος δεν κλείνει ακόμα. Ένα χρόνο ακόμα θα τον φάμε εδώ κάτω. Κάποιες αλλαγές τελευταία στιγμής στον οδηγό σπουδών, που με αναγκάζουν να πάρω μαθήματα που δεν είχα σκοπό και κυρίως η βαρεμάδα και η έλλειψη συγκέντρωσης σε κάποια μαθήματα, μας άφησαν πίσω.
Ευτυχώς, γιατί νοιώθω πως υπάρχουν ακόμα κενές σελίδες που πρέπει να γεμίσω πριν φύγω από εδώ. Δυστυχώς, γιατί όπως και να το κάνουμε, κι ας μη μου λένε τίποτα εκείνοι, αισθάνομαι τύψεις για τους γονείς μου.
Αλλά αυτά δεν έχουν, τώρα τουλάχιστον, σημασία. Το θέμα μου είναι πως σήμερα όλο το κλίμα ήταν αποχαιρετισμού, για αυτούς τους 2 μήνες, που ο καθένας πάει στον τόπο του. Έτσι αποφάσισα σήμερα να γράψω και την τελευταία μου ανάρτηση πριν το καλοκαίρι.
Για μένα αυτό το καλοκαίρι είναι πολύ ξεχωριστό και πολύ ιδιαίτερο για 2-3 διαφορετικούς λόγους. Ένας έχει να κάνει με τον πιο αγαπημένο μου άνθρωπο και τις αλλαγές στη ζωή του. Ένας έχει να κάνει με μια απόφαση μου. Μες το καλοκαίρι θα αποκτήσω το πρώτο μου παιδάκι… έστω και πνευματικό. Άλλωστε πιστεύω πως είμαι μικρή για άλλο παιδάκι ακόμα. Και ο άλλος θα φανεί, για αυτό δεν γράφω τίποτα, μην το γρουσουζέψω.
Δεν ξέρω τι θα κάνετε εσείς και θα που βρίσκεστε, αλλά να έχετε ένα υπέροχο καλοκαίρι. Με διακοπές ή μη, με δυσκολίες ή όχι, να περάσετε τέλεια! Ο καιρός βοηθάει να ανοίξει το μυαλό και η καρδιά. Με κέφι και ενέργεια και όλα θα είναι όμορφα!!
Καλό καλοκαίρι!!!
Τα λέμε σε 2 μήνες ξανά, εκτός εκτάκτου.
Χορός μέχρι... τελικής πτώσης
Τρία είναι τα σταθερά πράγματα στη ζωή μου που μπορούν να με κάνουν να τα ξεχάσω όλα:
Το Σάββατο βγήκαμε έξω και χορέψαμε μέχρι να λιώσουν τα παπούτσια. Ξένα, ελληνικά, παλιά καινούργια, τα πάντα! Ο κόσμος σιγά-σιγά έφευγε και εμείς συνεχίζαμε να χτυπιόμαστε πάνω κάτω με κάτι τραγούδια των 50’, 60’, 70 και 80's που είχε εκείνη την ώρα, ροκ ν’ ρολ, τουίστ και εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Στόχος μας να διώξουμε και την τελευταία παρέα. Και το καταφέραμε! Μετά συνέχισε με Ελληνικά λαϊκά. Και οι σερβιτόροι περνούσαν και ξαναπερνούσαν δίπλα από το τραπέζι μας. Πιο δίπλα κάποιοι μετρούσαν τα χρήματα. Πιο πέρα τακτοποιούσαν. Και καταλάβαμε… Μας διώχνουν πλαγίως πριν μας διώξουν ευθέως. Κι εμείς πήγαμε κάτω από το μαγαζί, στη θάλασσα, να δούμε την ανατολή και να συνεχίσουμε να ακούμε τη μουσική. Ανατολή βέβαια δεν είδαμε, γιατί κάποιοι βαριόντουσαν να περιμένουν 10-20 λεπτά και πήγαμε για πρωινό.
Και περάσαμε όμορφα-όμορφα-όμορφα! :)
- Ο αδελφός μου (οικογένεια)
- Η θάλασσα (σπίτι)
- Ο χορός (αγάπη)
Το Σάββατο βγήκαμε έξω και χορέψαμε μέχρι να λιώσουν τα παπούτσια. Ξένα, ελληνικά, παλιά καινούργια, τα πάντα! Ο κόσμος σιγά-σιγά έφευγε και εμείς συνεχίζαμε να χτυπιόμαστε πάνω κάτω με κάτι τραγούδια των 50’, 60’, 70 και 80's που είχε εκείνη την ώρα, ροκ ν’ ρολ, τουίστ και εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Στόχος μας να διώξουμε και την τελευταία παρέα. Και το καταφέραμε! Μετά συνέχισε με Ελληνικά λαϊκά. Και οι σερβιτόροι περνούσαν και ξαναπερνούσαν δίπλα από το τραπέζι μας. Πιο δίπλα κάποιοι μετρούσαν τα χρήματα. Πιο πέρα τακτοποιούσαν. Και καταλάβαμε… Μας διώχνουν πλαγίως πριν μας διώξουν ευθέως. Κι εμείς πήγαμε κάτω από το μαγαζί, στη θάλασσα, να δούμε την ανατολή και να συνεχίσουμε να ακούμε τη μουσική. Ανατολή βέβαια δεν είδαμε, γιατί κάποιοι βαριόντουσαν να περιμένουν 10-20 λεπτά και πήγαμε για πρωινό.
Και περάσαμε όμορφα-όμορφα-όμορφα! :)
Φύσα θάλασσα :)
"Να μας πάρεις μακριά, να μας πας στα πέρα μέρη,
φύσα θάλασσα πλατιά, φύσα αγέρι, φύσα αγέρι."
18 και σήμερα :Ρ
Έτσι μετράω τις μέρες πλέον μέχρι να τελειώσει η εξεταστική, να μπω στο καράβι και να αφήσω τη θάλασσα να με πάρει μακριά, στα δικά μου μέρη :)
Έτσι μετράω τις μέρες πλέον μέχρι να τελειώσει η εξεταστική, να μπω στο καράβι και να αφήσω τη θάλασσα να με πάρει μακριά, στα δικά μου μέρη :)
Κόκκινο
Η ζέστη χτυπάει σιγά-σιγά κόκκινο. Το καλοκαίρι ήρθε για τα καλά. Αλλά για άλλη μια φορά, το μόνο κόκκινο που μπορώ να δω, είναι το αίμα ανθρώπων που δεν έφταιξαν σε τίποτα. Κι όσο κλείνουμε τα μάτια, όσο κάνουμε πως δεν το βλέπουμε τόσο αυτό θα είναι εκεί. Θα είναι εδώ. Λίγο εδώ, λίγο εκεί, λίγο παραπέρα, μαζεύτηκε πάρα πολύ τελικά για έναν πλανήτη τόσο δα.
Και μου ήρθε στο μυαλό, ένα τραγουδάκι που έλεγα όταν ήμουν παιδί και πίστευα ακόμα πως κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει… Μπορούμε ακόμα να το τραγουδήσουμε, μπορούμε και να το πιστέψουμε;
Και μου ήρθε στο μυαλό, ένα τραγουδάκι που έλεγα όταν ήμουν παιδί και πίστευα ακόμα πως κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει… Μπορούμε ακόμα να το τραγουδήσουμε, μπορούμε και να το πιστέψουμε;
"Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.
Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.
Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα ’ρχόνταν τα λουλούδια
θα ’ρχότανε κι η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!"
Αδελφική σκάλα
Χτες με είδατε που προσπαθούσα να ανεβάσω τη διάθεση μου, δε με είδατε;
Σήμερα φρόντισαν κάποιοι να την ξαναρίξουν κάτω. Πολύυυυ κάτω.
Μερικές βουτιές στη θάλασσα και πολύ κολύμπι με βοήθησε να ηρεμήσω λιγουλάκι. Αλλά μετά από τόσο πολλά, μόνο η θάλασσα δεν είναι αρκετή.
Αλλά επειδή ήμουν αποφασισμένη να μην αφήσω τον εαυτό μου να πέσει ξανά όσο κάτω ήμουν τις προηγούμενες μέρες, έστειλα στον αδελφό μου ένα ξεκάθαρο μήνυμα. «Μπες msn, χρειάζομαι να μιλήσουμε!!» Και μπήκε msn και μου έκανε κλήση και μιλούσαμε-μιλούσαμε-μιλούσαμε.
Και ξαφνικά, βλέπω δίπλα στην εικόνα που έχει μια μικρή καμερίτσα να με φλερτάρει. Και μετά από λιιιγο παρακάλι, έβαλε την κάμερα και τον είδα μετά από σχεδόν 5 μήνες. Εντάξει πιο παλιά είχε στείλει κάτι φωτογραφίες, αλλά άλλο το ζωντανό πρόγραμμα :Ρ
Είπαμε κάτι για προβλήματα; Είπαμε κάτι για πεσίματα; Δε θυμάμαι… :D
Σήμερα φρόντισαν κάποιοι να την ξαναρίξουν κάτω. Πολύυυυ κάτω.
Μερικές βουτιές στη θάλασσα και πολύ κολύμπι με βοήθησε να ηρεμήσω λιγουλάκι. Αλλά μετά από τόσο πολλά, μόνο η θάλασσα δεν είναι αρκετή.
Αλλά επειδή ήμουν αποφασισμένη να μην αφήσω τον εαυτό μου να πέσει ξανά όσο κάτω ήμουν τις προηγούμενες μέρες, έστειλα στον αδελφό μου ένα ξεκάθαρο μήνυμα. «Μπες msn, χρειάζομαι να μιλήσουμε!!» Και μπήκε msn και μου έκανε κλήση και μιλούσαμε-μιλούσαμε-μιλούσαμε.
Και ξαφνικά, βλέπω δίπλα στην εικόνα που έχει μια μικρή καμερίτσα να με φλερτάρει. Και μετά από λιιιγο παρακάλι, έβαλε την κάμερα και τον είδα μετά από σχεδόν 5 μήνες. Εντάξει πιο παλιά είχε στείλει κάτι φωτογραφίες, αλλά άλλο το ζωντανό πρόγραμμα :Ρ
Είπαμε κάτι για προβλήματα; Είπαμε κάτι για πεσίματα; Δε θυμάμαι… :D
Θαλασσινή αύρα
Σήμερα μετά από πολύ καιρό, πήγα πάλι στη θάλασσα. Τις τελευταίες δυο βδομάδες, είτε λόγο καιρού, είτε λόγο υγείας, απείχα. Σήμερα όμως το έκτο μπάνιο έγινε γεγονός!!!
Και όταν βούτηξα στη θάλασσα, ήταν σαν να έφυγε κάτι από πάνω μου, από μέσα μου. Να πω όλα, θα πω ψέματα. Αλλά δε βούλιαξα, οπότε το βάρος, πήγε στον πάτο μόνο του και τώρα κάπου εκεί, μαζί με άμμο και χαλίκια, ταξιδεύει από τα ρεύματα.
Ξαφνικά σήμερα, μετά από πολύ καιρό πήρα ανάσα. Κι από τη στιγμή που πήραμε ανάσα, θα βγάλουμε πάλι ότι αγκαθάκια έμειναν.
Καλή βδομάδα σε όλους!!! :)
Και όταν βούτηξα στη θάλασσα, ήταν σαν να έφυγε κάτι από πάνω μου, από μέσα μου. Να πω όλα, θα πω ψέματα. Αλλά δε βούλιαξα, οπότε το βάρος, πήγε στον πάτο μόνο του και τώρα κάπου εκεί, μαζί με άμμο και χαλίκια, ταξιδεύει από τα ρεύματα.
Ξαφνικά σήμερα, μετά από πολύ καιρό πήρα ανάσα. Κι από τη στιγμή που πήραμε ανάσα, θα βγάλουμε πάλι ότι αγκαθάκια έμειναν.
Καλή βδομάδα σε όλους!!! :)
Άνθρωποι...
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε πως τις τελευταίες μέρες δεν είμαι καλά. Τι έγινε δε θέλω να πω. Δεν έχω ούτε όρεξη, ούτε δύναμη.
Το μόνο που θα πω είναι πως έχω κουραστεί από τους ανθρώπους. Την ψευτιά, την υποκρισία, την εκμετάλλευση.
Μέσα μου νοιώθω μόνη. Στους κλειστούς τοίχους του σπιτιού. Στο συναισθηματικό κενό. Στην κοροϊδία από τόσους ανθρώπους. Ξανά και ξανά και ξανά. Εξαντλήθηκα! Φιλικά… ερωτικά… ακόμα και απλοί γνωστοί τόση κοροϊδία!
Και αλήθεια, πιο πολύ από τη μοναξιά με πονάει η κοροϊδία που οδήγησε σε αυτήν. Μαχαιριά…
Η τελευταία ξεπέρασε κάθε όριο μου. Είχα αρχίσει να πιστεύω, τόσο δα, ότι μπορεί κάτι να άλλαξε. Το μόνο που περίμενα ήταν πως κάποιος θα ήταν ειλικρινής. Πως δε θα με εκμεταλλευόταν όσο δεν υπήρχε κανένας άλλος και μετά θα με πετούσε σαν το πιο άχρηστο σκουπίδι.
Αλήθεια και ειλικρίνεια ζητάω. Τίποτα παραπάνω!
Κι εκεί που είμαι κάτω και προσπαθώ να ανέβω, ένα τηλέφωνο με ένα φιλαράκι λίγο μακριά, με ρίχνει ακόμα περισσότερο.
Και σήμερα ένα τραγούδι, κάποια στιγμιότυπα κι άλλο ένα παράδειγμα κοροϊδίας ξεπρόβαλε στο μυαλό μου. Κάποιος βιάστηκε να με κατηγορήσει πως είμαι του γνωστού ρητού «μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται» κι άσχετα αν του είπα πως δεν συμφωνώ, αυτός, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι, φρόντισε να με λησμονήσει. Τι ειρωνία!
Ναι, μέσα σε όλους κι εσύ. Μπορεί να είσαι ένας από όλους, αλλά για μένα κάθε ένας/μία είναι ξεχωριστός. Γιατί τους ανθρώπους στη ζωή μου δεν τους βάζω σε τσουβάλια, αλλά σε ατομικά κουτιά, με ξεχωριστές θέσεις.
Εσείς αλήθεια, πως μπορείτε να πετάτε τους ανθρώπους που βάζετε στη ζωή σας, όταν δεν τους έχετε ανάγκη; Θα μου πεις ο άνθρωπος κατά κανόνα είναι ον εγωιστικό. Κοιτά την πάρτη του και σκασίλα του για τους άλλους… για μένα. Αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω.
Οκ. Είμαι λύση ανάγκης! Όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος με τον οποία μπορείς να μιλήσεις, μιλάς με μένα. Όταν δεν υπάρχει κανείς άλλος να υψώσει το ηθικό σου, υπάρχω εγώ. Όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος να σε βοηθήσει, βοηθάω εγώ. Όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος για οτιδήποτε θέλεις, υπάρχω εγώ. Αν υπήρχε άλλος, σιγά μην προτιμούσες εμένα. Αλλά είναι ανάγκη όταν εμφανίζεται ο άλλος να με πετάς σαν το πιο άχρηστο πράγμα στη ζωή σου;
Και το κάνεις που το κάνεις, είναι ανάγκη να με κοροϊδεύεις; Το ξέρεις από την αρχή, είναι ανάγκη να με γεμίζεις με ένα σορό ψεύτικα λόγια; Δήθεν ενδιαφέρον, δήθεν συμπαράσταση, τάχα μου νοιάζεσαι και τάχα μου αγωνιάς για μένα. Τι μου τα πετάς από τη στιγμή που δε στα ζήτησα ποτέ για να σου δώσω οτιδήποτε; Πως θα ένιωθες αν μια μέρα σε πέταγα εγώ έτσι;
Και να ήσουν ένας, να ήσασταν δύο, τρεις, να το δεχτώ. Να πω έτυχε, εξαίρεση. Μα είστε τόσοι!! Όλοι!!! Και αναρωτιέμαι… Γιατί;
Δε ζητάω λύπηση!!! Ούτε περιμένω να κολλάω πάντα και με όλους. Απαντήσεις ψάχνω για την ψευτιά. Μπορεί να κάνω λάθος. Ίσως λειτουργώ σαν σκουπίδι στις ζωές των άλλων και έχουν ανάγκη να με πετάξουν.
Απαντήσεις, για να πάψω να ελπίζω και να πληγώνομαι, αλλά όχι από εδώ. Γιατί τα 2 ίσως αν αληθεύουν κάποιες υποψίες που έχω 3 άτομα που γνωρίζουν αυτό το ιστολόγιο και ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία, δε νομίζω να τους νοιάζει να απαντήσουν.
Σχόλια δε θα υπάρχουν. Αν κάποιος θέλει να πει κάτι να το κάνει μέσω e-mail ή άλλου μέσου. Επειδή κάποιος μπορεί να μη βρίσκει το mail, αφήνω τα σχόλια ανοιχτά, όμως δε θα δημοσιευτεί κανένα!!
ΥΓ. Δε θα πω σε κανέναν ποια είναι τα 3 άτομα.
Το μόνο που θα πω είναι πως έχω κουραστεί από τους ανθρώπους. Την ψευτιά, την υποκρισία, την εκμετάλλευση.
Μέσα μου νοιώθω μόνη. Στους κλειστούς τοίχους του σπιτιού. Στο συναισθηματικό κενό. Στην κοροϊδία από τόσους ανθρώπους. Ξανά και ξανά και ξανά. Εξαντλήθηκα! Φιλικά… ερωτικά… ακόμα και απλοί γνωστοί τόση κοροϊδία!
Και αλήθεια, πιο πολύ από τη μοναξιά με πονάει η κοροϊδία που οδήγησε σε αυτήν. Μαχαιριά…
Η τελευταία ξεπέρασε κάθε όριο μου. Είχα αρχίσει να πιστεύω, τόσο δα, ότι μπορεί κάτι να άλλαξε. Το μόνο που περίμενα ήταν πως κάποιος θα ήταν ειλικρινής. Πως δε θα με εκμεταλλευόταν όσο δεν υπήρχε κανένας άλλος και μετά θα με πετούσε σαν το πιο άχρηστο σκουπίδι.
Αλήθεια και ειλικρίνεια ζητάω. Τίποτα παραπάνω!
Κι εκεί που είμαι κάτω και προσπαθώ να ανέβω, ένα τηλέφωνο με ένα φιλαράκι λίγο μακριά, με ρίχνει ακόμα περισσότερο.
Και σήμερα ένα τραγούδι, κάποια στιγμιότυπα κι άλλο ένα παράδειγμα κοροϊδίας ξεπρόβαλε στο μυαλό μου. Κάποιος βιάστηκε να με κατηγορήσει πως είμαι του γνωστού ρητού «μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται» κι άσχετα αν του είπα πως δεν συμφωνώ, αυτός, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι, φρόντισε να με λησμονήσει. Τι ειρωνία!
Ναι, μέσα σε όλους κι εσύ. Μπορεί να είσαι ένας από όλους, αλλά για μένα κάθε ένας/μία είναι ξεχωριστός. Γιατί τους ανθρώπους στη ζωή μου δεν τους βάζω σε τσουβάλια, αλλά σε ατομικά κουτιά, με ξεχωριστές θέσεις.
Εσείς αλήθεια, πως μπορείτε να πετάτε τους ανθρώπους που βάζετε στη ζωή σας, όταν δεν τους έχετε ανάγκη; Θα μου πεις ο άνθρωπος κατά κανόνα είναι ον εγωιστικό. Κοιτά την πάρτη του και σκασίλα του για τους άλλους… για μένα. Αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω.
Οκ. Είμαι λύση ανάγκης! Όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος με τον οποία μπορείς να μιλήσεις, μιλάς με μένα. Όταν δεν υπάρχει κανείς άλλος να υψώσει το ηθικό σου, υπάρχω εγώ. Όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος να σε βοηθήσει, βοηθάω εγώ. Όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος για οτιδήποτε θέλεις, υπάρχω εγώ. Αν υπήρχε άλλος, σιγά μην προτιμούσες εμένα. Αλλά είναι ανάγκη όταν εμφανίζεται ο άλλος να με πετάς σαν το πιο άχρηστο πράγμα στη ζωή σου;
Και το κάνεις που το κάνεις, είναι ανάγκη να με κοροϊδεύεις; Το ξέρεις από την αρχή, είναι ανάγκη να με γεμίζεις με ένα σορό ψεύτικα λόγια; Δήθεν ενδιαφέρον, δήθεν συμπαράσταση, τάχα μου νοιάζεσαι και τάχα μου αγωνιάς για μένα. Τι μου τα πετάς από τη στιγμή που δε στα ζήτησα ποτέ για να σου δώσω οτιδήποτε; Πως θα ένιωθες αν μια μέρα σε πέταγα εγώ έτσι;
Και να ήσουν ένας, να ήσασταν δύο, τρεις, να το δεχτώ. Να πω έτυχε, εξαίρεση. Μα είστε τόσοι!! Όλοι!!! Και αναρωτιέμαι… Γιατί;
Δε ζητάω λύπηση!!! Ούτε περιμένω να κολλάω πάντα και με όλους. Απαντήσεις ψάχνω για την ψευτιά. Μπορεί να κάνω λάθος. Ίσως λειτουργώ σαν σκουπίδι στις ζωές των άλλων και έχουν ανάγκη να με πετάξουν.
Απαντήσεις, για να πάψω να ελπίζω και να πληγώνομαι, αλλά όχι από εδώ. Γιατί τα 2 ίσως αν αληθεύουν κάποιες υποψίες που έχω 3 άτομα που γνωρίζουν αυτό το ιστολόγιο και ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία, δε νομίζω να τους νοιάζει να απαντήσουν.
Σχόλια δε θα υπάρχουν. Αν κάποιος θέλει να πει κάτι να το κάνει μέσω e-mail ή άλλου μέσου. Επειδή κάποιος μπορεί να μη βρίσκει το mail, αφήνω τα σχόλια ανοιχτά, όμως δε θα δημοσιευτεί κανένα!!
ΥΓ. Δε θα πω σε κανέναν ποια είναι τα 3 άτομα.
Εβίβα!
Σ’ ένα χωριό στο πουθενά
σε έναν καφενέ
κάτσανε πέντε παιδιά
και τους κεράσανε ρακές.
Με κεράσανε κι εμένα
κι είδα χίλιες ομορφιές.
Μετά ήπια και κρασιά
και μου έφυγε ο νταλκάς.
Γύρισα εγώ στο σπίτι
και γλεντάει το κεφάλι.
Τραγουδάω και χορεύω
κι η ζωή ωραία μοιάζει.
Πίνω μία στην υγειά σας
Να γλεντήσουμε μαζί
Να φύγουν όλα τα μεράκια
Να φύγουν όλοι οι καημοί.
Γεια μας αδέλφια!!!
σε έναν καφενέ
κάτσανε πέντε παιδιά
και τους κεράσανε ρακές.
Με κεράσανε κι εμένα
κι είδα χίλιες ομορφιές.
Μετά ήπια και κρασιά
και μου έφυγε ο νταλκάς.
Γύρισα εγώ στο σπίτι
και γλεντάει το κεφάλι.
Τραγουδάω και χορεύω
κι η ζωή ωραία μοιάζει.
Πίνω μία στην υγειά σας
Να γλεντήσουμε μαζί
Να φύγουν όλα τα μεράκια
Να φύγουν όλοι οι καημοί.
Γεια μας αδέλφια!!!
Όρια
Δεν είμαι άνθρωπος που του αρέσει να γκρινιάζει. Αλήθεια! Δεν είμαι! Κάποιες φορές όμως φτάνω στα όρια μου. Νοιώθω πως περνάω τη γραμμή που μπορώ να βλέπω την αισιόδοξη μεριά. Βαρέθηκα το «κάθε εμπόδιο για καλό». Βαρέθηκα το εμπόδιο και ψάχνω το καλό. Ψάχνω να πιαστώ από κάπου.
Δεν αφήνω το μυαλό μου να χάνεται στα άσχημα. Τα διαγράφω. Και εδώ μιλάμε μόνο για τα προσωπικού περιεχομένου θέματα, ας μην πιάσουμε άλλα, που η διαγραφή δεν είναι η καλύτερη λύση. Προσπαθώ να περνάω καλά, και περνάω.
Όμως, όταν με βλέπεις να χορεύω πολύ, να ανησυχείς. Είμαι παιδί του χορού, αλλά στους τοίχους του σπιτιού μου, έξω έχω πολλά όρια. Χτες είχα σπάσει μέσα μου, αλλά μόλις συνειδητοποίησα πως μέσα σε όλα δεν έχασα ευκαιρία να χορέψω ένα χορό, που έξω από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού, πιστεύω πως είναι καθαρά αντρικός, κατάλαβα πως πέρασα τα όρια της αντοχής μου.
Δεν αφήνω το μυαλό μου να χάνεται στα άσχημα. Τα διαγράφω. Και εδώ μιλάμε μόνο για τα προσωπικού περιεχομένου θέματα, ας μην πιάσουμε άλλα, που η διαγραφή δεν είναι η καλύτερη λύση. Προσπαθώ να περνάω καλά, και περνάω.
Όμως, όταν με βλέπεις να χορεύω πολύ, να ανησυχείς. Είμαι παιδί του χορού, αλλά στους τοίχους του σπιτιού μου, έξω έχω πολλά όρια. Χτες είχα σπάσει μέσα μου, αλλά μόλις συνειδητοποίησα πως μέσα σε όλα δεν έχασα ευκαιρία να χορέψω ένα χορό, που έξω από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού, πιστεύω πως είναι καθαρά αντρικός, κατάλαβα πως πέρασα τα όρια της αντοχής μου.
(Τι έκανα για πάρτη μου, τι έκανα για μένα;)
Το μυαλό μου αυτή τη στιγμή είναι διαλυμένο. Μετά από το χτεσινό ξενύχτι-χορό-λίγο ποτό, έχω κοιμηθεί μόνο 2,5 ώρες. Όταν το πρωί, μετά από μάταιες προσπάθειες να ξανακοιμηθώ, αποφάσισα να σηκωθώ και είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη του μπάνιου τρόμαξα. Μάτια κατακόκκινα, δέρμα κάτασπρο. Η επιστροφή των βρικολάκων! Και δε μου έφτανε που ήμουν κομμάτια από την έλλειψη ύπνου, πήγαμε και στη θάλασσα και πιάνει εκεί ένα αέρας, που είχαμε την άμμο σχεδόν να μας μαστιγώνει. Κι εκεί που ήμουν σίγουρη πως θα κοιμηθώ σήμερα το βράδυ, ξαπλώνω κατά τις 11 που τα μάτια μου δεν έμεναν πλέον ανοιχτά και στις 12 ήμουν πάλι όρθια.
Αυτή τη στιγμή δεν έχω επικοινωνία με τίποτα. Όλα γίνονται μηχανικά. Το μυαλό δεν δουλεύει και πώς να δουλέψει; Νοιώθω όλο μου το σώμα κουρασμένο, ακόμα και η διαδικασία πληκτρολόγησης μου φαίνεται κουραστική διαδικασία. Τα μάτια μου τα νοιώθω βαριά. Ετοίμασα κάτι να πιω να με βοηθήσει να κοιμηθώ. Κι ελπίζω να τα καταφέρω. Είμαι που είμαι χάλια ψυχολογικά, όλη αυτή η σωματική ταλαιπωρία δε με βοηθάει να νοιώσω καλύτερα.
Ελπίζω όλοι να έχουμε ένα όμορφο βράδυ. Κι όσοι δεν είναι καλά να ξεκουραστούν και αύριο να είναι όλα πάλι όμορφα!
Καληνύχτα! :)
(1)
Τζα! Πρώτη του Μάι σήμερα, είπα να γράψω, μήπως αυτός ο μήνας συνεχίσει έτσι και με βλέπετε και πιο πολύ.
Μάης λοιπόν από σήμερα και ακόμα πολλές υποχρεώσεις τρέχουν। Από τότε που γύρισα από τις διακοπές του Πάσχα, δεν έχω σταματήσει με τη σχολή. Εργασίες, τεστάκια, πρόοδοι. Αυτό το εξάμηνο, όλοι οι καθηγητές αποφάσισαν να βάλουν από όλα. Το πρόγραμμα λοιπόν έχει διάβασμα, γράψιμο και ιντερνετ να συγκεντρώσω όσες πληροφορίες μπορώ, για να εργασία που πρέπει να παρουσιάσω σε λίγες μέρες και έχω γράψει μόνο μια σελίδα μέχρι στιγμής. Αλλά η αρχή είναι το ήμισυ του παντός δεν λένε; Κι όταν δεν κάνω κάτι από αυτά, ή κάθομαι στο σπίτι και λιώνω στον καναπέ προσπαθώντας να ξεχάσω τα πάντα, ή τώρα που άνοιξαν οι καιροί, πάω καμιά βόλτα.
Σήμερα λοιπόν, με την παρέα είπαμε να πάμε μια λίγο μεγαλύτερη βόλτα, προς τα ανατολικά του νησιού. Και μπορώ να σας εξομολογηθώ, πως πλέον μετράω ένα μπάνιο στη θάλασσα. Ο σκοπός από την αρχή, ήταν να πηγαίναμε σε κάποια παραλία. Να λιαζόμασταν, να παίζαμε ρακέτες, άντε να βουτήξουμε και τα δάκτυλα του ποδιού στη θάλασσα, να πούμε πως αγγίξαμε νερό. Στην πρώτη επαφή των δακτύλων με το νερό παγώσαμε και απομακρυνθήκαμε με βήμα ταχύ από τα ύδατα. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων αποπειρών να παίξουμε ρακέτες, ξαναπλησιάσαμε τη θάλασσα και αυτή τη φορά πατήσαμε ολόκληρη την πατούσα μέσα στο νερό… Προχωρήσαμε μέχρι το νερό να αγγίξει το γόνατο και σταματήσαμε... Βρέξαμε με τις παλάμες λίγο και τα χέρια… Κάναμε ένα-δυο βήματα ακόμα πιο μέσα στη θάλασσα… Πήραμε βαθιά ανάσα και μπήκαμε μέχρι την κοιλιά… Πήραμε ακόμα μια βαθιά ανάσα και βούτηξαν στο νερό και οι μασχάλες και αρχίσαμε να κολυμπάμε γρήγορα-γρήγορα να ζεσταθούμε… Και μετά από λίγο η θάλασσα ήταν τόσο όμορφη που δε θέλαμε να βγούμε… Και μετά από λίγο κάναμε και μια βουτιά να βραχεί και το μαλλί. Και πλέον ναι!!! Μετράω το πρώτο μου μπάνιο για το 2010!!!
Αυτά τα νέα μου! Σας χαιρετώ και σας ευχαριστώ που ακόμα περνάτε που και που από εδώ και δε με ξεχάσατε, παρόλο που εγώ, σαν ονειροκόριτσο τουλάχιστον, κοντεύω να με ξεχάσω… :D
Μάης λοιπόν από σήμερα και ακόμα πολλές υποχρεώσεις τρέχουν। Από τότε που γύρισα από τις διακοπές του Πάσχα, δεν έχω σταματήσει με τη σχολή. Εργασίες, τεστάκια, πρόοδοι. Αυτό το εξάμηνο, όλοι οι καθηγητές αποφάσισαν να βάλουν από όλα. Το πρόγραμμα λοιπόν έχει διάβασμα, γράψιμο και ιντερνετ να συγκεντρώσω όσες πληροφορίες μπορώ, για να εργασία που πρέπει να παρουσιάσω σε λίγες μέρες και έχω γράψει μόνο μια σελίδα μέχρι στιγμής. Αλλά η αρχή είναι το ήμισυ του παντός δεν λένε; Κι όταν δεν κάνω κάτι από αυτά, ή κάθομαι στο σπίτι και λιώνω στον καναπέ προσπαθώντας να ξεχάσω τα πάντα, ή τώρα που άνοιξαν οι καιροί, πάω καμιά βόλτα.
Σήμερα λοιπόν, με την παρέα είπαμε να πάμε μια λίγο μεγαλύτερη βόλτα, προς τα ανατολικά του νησιού. Και μπορώ να σας εξομολογηθώ, πως πλέον μετράω ένα μπάνιο στη θάλασσα. Ο σκοπός από την αρχή, ήταν να πηγαίναμε σε κάποια παραλία. Να λιαζόμασταν, να παίζαμε ρακέτες, άντε να βουτήξουμε και τα δάκτυλα του ποδιού στη θάλασσα, να πούμε πως αγγίξαμε νερό. Στην πρώτη επαφή των δακτύλων με το νερό παγώσαμε και απομακρυνθήκαμε με βήμα ταχύ από τα ύδατα. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων αποπειρών να παίξουμε ρακέτες, ξαναπλησιάσαμε τη θάλασσα και αυτή τη φορά πατήσαμε ολόκληρη την πατούσα μέσα στο νερό… Προχωρήσαμε μέχρι το νερό να αγγίξει το γόνατο και σταματήσαμε... Βρέξαμε με τις παλάμες λίγο και τα χέρια… Κάναμε ένα-δυο βήματα ακόμα πιο μέσα στη θάλασσα… Πήραμε βαθιά ανάσα και μπήκαμε μέχρι την κοιλιά… Πήραμε ακόμα μια βαθιά ανάσα και βούτηξαν στο νερό και οι μασχάλες και αρχίσαμε να κολυμπάμε γρήγορα-γρήγορα να ζεσταθούμε… Και μετά από λίγο η θάλασσα ήταν τόσο όμορφη που δε θέλαμε να βγούμε… Και μετά από λίγο κάναμε και μια βουτιά να βραχεί και το μαλλί. Και πλέον ναι!!! Μετράω το πρώτο μου μπάνιο για το 2010!!!
Αυτά τα νέα μου! Σας χαιρετώ και σας ευχαριστώ που ακόμα περνάτε που και που από εδώ και δε με ξεχάσατε, παρόλο που εγώ, σαν ονειροκόριτσο τουλάχιστον, κοντεύω να με ξεχάσω… :D
Αγάπη
Αγάπη…
Το πιο αγνό και ανιδιοτελές συναίσθημα στον κόσμο. Η μάνα αγαπάει το παιδί της. Πονάει, μόνο και μόνο για να του δώσει ζωή. Ξενυχτάει, δουλεύει, τρέχει όλη μέρα, για να του προσφέρει προστασία, τρυφερότητα, τροφή και στέγη. Αρρωσταίνει και πονάει όταν αυτό είναι άρρωστο ή πονά, αλλά ποτέ δεν το δείχνει. Είναι έτοιμη να δώσει και τη ζωή της για να είναι αυτό καλά. Κι όταν εκείνο μεγαλώσει και εκείνη γίνει γριά, το μόνο που θέλει είναι να είναι καλά με τη ζωή του, ακόμα κι αν είναι τελείως αντίθετη με τα όνειρα που έκανε για αυτό και όχι να είναι δίπλα της και να την νταντεύει.*
Αγάπη…
Το πιο αληθινό συναίσθημα. Κι αν μπορεί κάποιος ας μου βρει κάτι εγωιστικό στα παραπάνω. Η αγάπη, τόσο τρυφερή, τόσο δοτική, τόσο ανιδιοτελής.
Αγάπη…
Μια λέξη που άρχισε να χρησιμοποιείται χωρίς νόημα. Άρχισε να χρησιμοποιείται σε κουτάκια και πρέπει. Ναι, μια «πρέπει» αγάπη, βγαίνει μέσα από τους ανθρώπους. Πρέπει να αγαπάω αυτόν, γιατί μου φέρεται καλά. Πρέπει να αγαπάω αυτόν, γιατί μου δίνει πολλά. Πρέπει να αγαπώ αυτόν, γιατί με αγαπά. Και μπορεί μέσα μας να μη χρησιμοποιούμε τη λέξη πρέπει, αλλά είναι αυτή η ανάγκη που μας κάνει να λέμε πως αγαπάμε κάποιον.
Αγάπη…
Μια λέξη που έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται από τον καθένα. Πως γίνεται κάποιος που αγαπάει να πληγώνει τον άλλον; Όταν αγαπάς, δεν πληγώνεις, πληγώνεσαι. Όταν πληγώνεις, τον μόνο που αγαπάς είναι ο εαυτός σου. Και δεν είναι κακό να αγαπάς τον εαυτό σου. Για να αγαπήσεις οποιονδήποτε πρέπει πρώτα να αγαπήσεις εσένα. Αλλά όταν αγαπάς ποτέ δεν πληγώνεις. Κι αν τύχει και πληγώσεις τον άλλον, γιατί άνθρωπος είσαι και λάθη κάνεις, λες συγγνώμη και το εννοείς. Συγγνώμη σημαίνει μετάνιωσα για αυτό που έκανα και δε θα το κάνω ποτέ ξανά. Συγγνώμη δε σημαίνει, εντάξει έκανα βλακεία, αλλά σε παρόμοιες συνθήκες θα αντιδράσω με τον ίδιο τρόπο
Αγάπη…
Ένα συναίσθημα που σε συνδέει με τον άλλον με τρόπο μοναδικό και άρρηκτο. Όταν είναι χαρούμενος αυτός που αγαπάς, είσαι κι εσύ. Όταν είναι ενθουσιασμένος, είσαι κι εσύ. Όταν είναι ευτυχισμένος, είσαι κι εσύ. Είναι λυπημένος; Είσαι κι εσύ. Είναι αγανακτισμένος; Είσαι κι εσύ. Είναι; Κι εσύ!
Αγάπη…
Δεν είναι συναίσθημα ανταλλαγής. Αγάπη δεν είναι σου έδωσα αυτό, στην επόμενη ευκαιρία περιμένω να μου το δώσεις κι εσύ. Δεν είναι σου δίνω εκείνο για να μου δόσεις το άλλο. Όταν αγαπάς κάποιον δεν περιμένεις να πάρεις τίποτα πίσω. Δίνεις τα πάντα και δεν περιμένεις τίποτα.
Αγάπη…
Είναι να νοιάζεσαι, να ανησυχείς, να φροντίζεις. Αγάπη είναι να χαμογελάς και να δακρύζεις. Αγάπη είναι να αδειάζεις. Όχι γιατί ο άλλος σου δίνει κάτι, αλλά γιατί έτσι. Δεν υπάρχει απάντηση στο «γιατί με αγαπάς;». Γιατί έτσι. Συνήθως για να αγαπήσεις κάποιον (εκτός της περίπτωσης γονείς-παιδιά), πρέπει ο άλλος να σου δώσει κάτι πρώτα. Δεν τον αγαπάς όμως επειδή σου έδωσε. Τον συμπαθείς, τον νοιάζεσαι, τον φροντίζεις, όμως δεν τον αγαπάς για αυτό. Τον αγαπάς γιατί έτσι!
*Δεν υποτιμώ την αγάπη των μπαμπάδων για τα παιδιά τους, που εκτός του πόνου της γέννας όλα τα άλλα ισχύουν και για αυτούς.
Το πιο αγνό και ανιδιοτελές συναίσθημα στον κόσμο. Η μάνα αγαπάει το παιδί της. Πονάει, μόνο και μόνο για να του δώσει ζωή. Ξενυχτάει, δουλεύει, τρέχει όλη μέρα, για να του προσφέρει προστασία, τρυφερότητα, τροφή και στέγη. Αρρωσταίνει και πονάει όταν αυτό είναι άρρωστο ή πονά, αλλά ποτέ δεν το δείχνει. Είναι έτοιμη να δώσει και τη ζωή της για να είναι αυτό καλά. Κι όταν εκείνο μεγαλώσει και εκείνη γίνει γριά, το μόνο που θέλει είναι να είναι καλά με τη ζωή του, ακόμα κι αν είναι τελείως αντίθετη με τα όνειρα που έκανε για αυτό και όχι να είναι δίπλα της και να την νταντεύει.*Αγάπη…
Το πιο αληθινό συναίσθημα. Κι αν μπορεί κάποιος ας μου βρει κάτι εγωιστικό στα παραπάνω. Η αγάπη, τόσο τρυφερή, τόσο δοτική, τόσο ανιδιοτελής.Αγάπη…
Μια λέξη που άρχισε να χρησιμοποιείται χωρίς νόημα. Άρχισε να χρησιμοποιείται σε κουτάκια και πρέπει. Ναι, μια «πρέπει» αγάπη, βγαίνει μέσα από τους ανθρώπους. Πρέπει να αγαπάω αυτόν, γιατί μου φέρεται καλά. Πρέπει να αγαπάω αυτόν, γιατί μου δίνει πολλά. Πρέπει να αγαπώ αυτόν, γιατί με αγαπά. Και μπορεί μέσα μας να μη χρησιμοποιούμε τη λέξη πρέπει, αλλά είναι αυτή η ανάγκη που μας κάνει να λέμε πως αγαπάμε κάποιον.Αγάπη…
Μια λέξη που έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται από τον καθένα. Πως γίνεται κάποιος που αγαπάει να πληγώνει τον άλλον; Όταν αγαπάς, δεν πληγώνεις, πληγώνεσαι. Όταν πληγώνεις, τον μόνο που αγαπάς είναι ο εαυτός σου. Και δεν είναι κακό να αγαπάς τον εαυτό σου. Για να αγαπήσεις οποιονδήποτε πρέπει πρώτα να αγαπήσεις εσένα. Αλλά όταν αγαπάς ποτέ δεν πληγώνεις. Κι αν τύχει και πληγώσεις τον άλλον, γιατί άνθρωπος είσαι και λάθη κάνεις, λες συγγνώμη και το εννοείς. Συγγνώμη σημαίνει μετάνιωσα για αυτό που έκανα και δε θα το κάνω ποτέ ξανά. Συγγνώμη δε σημαίνει, εντάξει έκανα βλακεία, αλλά σε παρόμοιες συνθήκες θα αντιδράσω με τον ίδιο τρόποΑγάπη…
Ένα συναίσθημα που σε συνδέει με τον άλλον με τρόπο μοναδικό και άρρηκτο. Όταν είναι χαρούμενος αυτός που αγαπάς, είσαι κι εσύ. Όταν είναι ενθουσιασμένος, είσαι κι εσύ. Όταν είναι ευτυχισμένος, είσαι κι εσύ. Είναι λυπημένος; Είσαι κι εσύ. Είναι αγανακτισμένος; Είσαι κι εσύ. Είναι; Κι εσύ!Αγάπη…
Δεν είναι συναίσθημα ανταλλαγής. Αγάπη δεν είναι σου έδωσα αυτό, στην επόμενη ευκαιρία περιμένω να μου το δώσεις κι εσύ. Δεν είναι σου δίνω εκείνο για να μου δόσεις το άλλο. Όταν αγαπάς κάποιον δεν περιμένεις να πάρεις τίποτα πίσω. Δίνεις τα πάντα και δεν περιμένεις τίποτα.Αγάπη…
Είναι να νοιάζεσαι, να ανησυχείς, να φροντίζεις. Αγάπη είναι να χαμογελάς και να δακρύζεις. Αγάπη είναι να αδειάζεις. Όχι γιατί ο άλλος σου δίνει κάτι, αλλά γιατί έτσι. Δεν υπάρχει απάντηση στο «γιατί με αγαπάς;». Γιατί έτσι. Συνήθως για να αγαπήσεις κάποιον (εκτός της περίπτωσης γονείς-παιδιά), πρέπει ο άλλος να σου δώσει κάτι πρώτα. Δεν τον αγαπάς όμως επειδή σου έδωσε. Τον συμπαθείς, τον νοιάζεσαι, τον φροντίζεις, όμως δεν τον αγαπάς για αυτό. Τον αγαπάς γιατί έτσι!Αγάπη…
Ένα μεγάλο «έτσι». Ένα μαγικό κλικ.
Ένα μεγάλο «έτσι». Ένα μαγικό κλικ.
*Δεν υποτιμώ την αγάπη των μπαμπάδων για τα παιδιά τους, που εκτός του πόνου της γέννας όλα τα άλλα ισχύουν και για αυτούς.Επιστροφή!
Όχι κανονική, αλλά είπα να αρχίσω να κάνω σιγά-σιγά «guest» εμφανίσεις :Ρ
Δεν το είχα σκοπό. Όμως μετά από ένα τραγούδι που άκουσα και τη χτεσινή νύχτα, είπα πως μετά τα άσχημα έκτακτα postάκια, χρωστάω πάνω από όλα σε μένα αυτό το post.
Χτες, σημειώστε την ημερομηνία 6/3/2010, παραμονή της επετείου της ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων, μετά από σχεδόν 10 μήνες, βγήκα στην φοιτητούπολη για νυχτερινή διασκέδασης. Γενικά δεν είμαι πολύ της νυχτερινής διασκέδασης, όμως μια στο τόσο την ζητάω και ενώ από το Νοέμβρη λέγαμε να πάμε σε κάποιο κουτουκάκι-ρακάδικο, χτες το αποφασίσαμε.
Και επειδή αυτά γίνονται μια στο τόσο, αποφάσισα κι εγώ να γίνω λίγο γυναίκα. Ναι εντάξει, γυναίκα είμαι, εννοώ να φερθώ σαν γυναίκα. Κατά τις 8.30, πλησιάζω την ντουλάπα. Την ανοίγω και αρχίζω να βγάζω τα υποψήφια ρούχα. Βάλε ρούχο, βγάλε ρούχο, ξαναβάλε ρούχο, κάνε μια στροφή στον καθρέφτη. Και αφού αποφάσισα τι θα βάλω, πήγα να το πατήσω λιγάκι. Και τότε το σίδερο μου άρχισε να κάνει κάτι περίεργα, με αποτέλεσμα έτσι όπως «πάλευα» μαζί του για να δω τι έπαθε, να κάψω το χεράκι μου… Δεν πτοούμαι όμως, και μετά τις πρώτες βοήθειες (οδοντόκρεμα στο κάψιμο :Ρ), συνεχίζω την προετοιμασία. Μέσα σε όλα, ύστερα από πολλά χρόνια, αποφάσισα να ισιώσω και το μαλλί. Καλά όχι πως ίσιωσε με την υγρασία που είχε, αλλά τελικά πιο καλό από τελείως ίσιο βγήκε. Και στο αποκορύφωμα της κρίσης θηλυκότητας, βάζω και γόβες με σχετικά ψηλό τακούνι (εγώ και το τακούνι, τσακωμένοι από καιρό). Όποτε όποιος με είδε χτες ήταν σε μια πολύ σπάνια εμφάνιση.
Φεύγουμε λοιπόν και αρχίζουμε να ψάχνουμε που θα κάτσουμε. Δύσκολο πράγμα για Σάββατο βράδυ. Κι εκεί που λέγαμε να πάμε κάπου, με ζωντανή μουσική, να χορέψουμε κιόλας, πάμε κάπου, που έξω, όπου και καθίσαμε, δεν είχε καν μουσική. Όμως περάσαμε πάρα πολύ καλά. Γελάσαμε πολύ, το φαγητό ήταν πολύ ωραίο, ήπιαμε τα κρασάκια μας, κουτσομπολέψαμε για κάθε τι άσχετο και σχετικό και για όποιον δεν το συγκράτησε, γελάσαμε πάρα πολύ.
Κατά τις 2 είπαμε να φύγουμε και να συνεχίζουμε σε clubάκι. Με το που ανοίγει η πόρτα, μια ηχορύπανση έφτασε στα αυτιά μου. Ένα υπερβολικά δυνατό «ντάπα-ντούπα», που ποτέ δεν κατάλαβα πως διασκεδάζουν κάποιοι με αυτά. Η μισή παρέα να διασκεδάζει και εγώ με την κολλητή μου, να κοιτιόμαστε με βλέμμα, «τι βασανιστήρια είναι αυτά τώρα;». Κάποια στιγμή έβαλε κάτι τραγουδάκια λίγο πιο καλά, και με το κέφι της παρέας, τραγουδήσαμε και κουνηθήκαμε στο ρυθμό. Και σε μια στιγμή, νοιώθω το ένα μου πόδι να προσγειώνεται απότομα στο πάτωμα. Πάει το τακούνι! Η μουσική ξαναγύρισε στα «ντάπα-ντούπα», εγώ ψευτοστέκομαι στο ύψος, του ενός πλέον τακουνιού, και κάπου εκεί αποφασίζουμε να φύγουμε. Και τότε ξαναμπαίνουν τα Ελληνικά, και εμείς στεκόμαστε 5 λεπτά έξω από το μαγαζί να διαπραγματευόμαστε αν θα ξαναμπούμε ή όχι. Δεν αντισταθήκαμε στο άκουσμα, ξαναμπήκαμε και αρχίσαμε τους χορούς. Και εγώ μην αντέχοντας να χορεύω είτε ανεβοκατεβαίνοντας είτε στις μύτες των ποδιών για να έχω ένα ύψος, παρατάω τις γόβες σε μια γωνίτσα στους καναπέδες που καθόμασταν και συνεχίζω ξυπόλητη. Και να οι συρτοί και να τα χασαποσέρβικα και να τα τσιφτετέλια. Μέχρι και στο τραπέζι ανεβήκαμε (σσς, αυτά μεταξύ μας, ε; :Ρ). Και μετά μπήκαν τα ζεϊμπέκικα, και καθίσαμε στους καναπέδες και τραγουδούσαμε. Και περάσαμε πάρα πολύ ωραία.
Ε, 6 παρά φύγαμε. Και επειδή είναι γνωστό πως όλες οι διαδρομές γίνονται με τα πόδια, ένα πόδι πάνω, ένα πόδι κάτω φτάσαμε στο σπίτι. Και μέχρι να αλλάξω και να ξεβαφτώ, καθόμουν και σκεφτόμουν, πως παρόλο που βγήκαμε τυχαία, μη ρωτάτε πως, αλλά σχεδόν κανένας δεν είχε όρεξη, περάσαμε τόσο όμορφα, που δε θα το άλλαζα.
Βέβαια, είχα αφήσει και ένα χρέος. Μετά το κάψιμο και το τακούνι, έπρεπε να τριτώσει το κακό όπως λένε. Έτσι, με μια κίνηση που ούτε κατάλαβα πως έγινε, έσπασε η καδένα της αγαπημένης μου καρδούλα, δώρο πολύ σημαντικό, που φοράω πάντα και στεναχωρήθηκα.
Όμως εντάξει, το κάψιμο από το χέρι θα φύγει, η γόβα, σιγά και τι έγινε, τις πολλές φορές που φοράω γόβες, και για την καρδούλα θα αγοράσω μια καινούργια καδενούλα και όλα μια χαρά. Αυτά λοιπόν θα ξεχαστούν, το πόσο ωραία όμως πέρασα χτες, δε θα το ξεχάσω!
Δεν το είχα σκοπό. Όμως μετά από ένα τραγούδι που άκουσα και τη χτεσινή νύχτα, είπα πως μετά τα άσχημα έκτακτα postάκια, χρωστάω πάνω από όλα σε μένα αυτό το post.
Η νύχτα ξέρει και φοβάται, μας αγαπάει, μας λυπάται
Μαζί μας πίνει, ξενυχτάει και το πρωί για ύπνο πάει
Η νύχτα θέλει ν' αγαπιέται και από έρωτα χτυπιέται
Καπνίζει, βρίζει και διαβάζει, κλαίει σαν παιδί κι αναστενάζει
Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα
Γράφει τραγούδια και ζηλεύει, γυρνάει στους δρόμους κι αλητεύει
Η νύχτα ντύνεται γυναίκα και ξεκινάει κατά τις δέκα
Τους άλλους βάζει να τα σπάνε και τα πληρώνει όσα και να ναι
Η νύχτα κάνει απιστίες και παίρνει μέρος σε ληστείες
Βάζει μια βόμβα στην Κυψέλη κι ύστερα λέει ότι θέλει
Η νύχτα ότι και να γίνει, αναλαμβάνει την ευθύνη
Κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει, ζει με τη νύχτα και σωπαίνει
Και επειδή αυτά γίνονται μια στο τόσο, αποφάσισα κι εγώ να γίνω λίγο γυναίκα. Ναι εντάξει, γυναίκα είμαι, εννοώ να φερθώ σαν γυναίκα. Κατά τις 8.30, πλησιάζω την ντουλάπα. Την ανοίγω και αρχίζω να βγάζω τα υποψήφια ρούχα. Βάλε ρούχο, βγάλε ρούχο, ξαναβάλε ρούχο, κάνε μια στροφή στον καθρέφτη. Και αφού αποφάσισα τι θα βάλω, πήγα να το πατήσω λιγάκι. Και τότε το σίδερο μου άρχισε να κάνει κάτι περίεργα, με αποτέλεσμα έτσι όπως «πάλευα» μαζί του για να δω τι έπαθε, να κάψω το χεράκι μου… Δεν πτοούμαι όμως, και μετά τις πρώτες βοήθειες (οδοντόκρεμα στο κάψιμο :Ρ), συνεχίζω την προετοιμασία. Μέσα σε όλα, ύστερα από πολλά χρόνια, αποφάσισα να ισιώσω και το μαλλί. Καλά όχι πως ίσιωσε με την υγρασία που είχε, αλλά τελικά πιο καλό από τελείως ίσιο βγήκε. Και στο αποκορύφωμα της κρίσης θηλυκότητας, βάζω και γόβες με σχετικά ψηλό τακούνι (εγώ και το τακούνι, τσακωμένοι από καιρό). Όποτε όποιος με είδε χτες ήταν σε μια πολύ σπάνια εμφάνιση.
Φεύγουμε λοιπόν και αρχίζουμε να ψάχνουμε που θα κάτσουμε. Δύσκολο πράγμα για Σάββατο βράδυ. Κι εκεί που λέγαμε να πάμε κάπου, με ζωντανή μουσική, να χορέψουμε κιόλας, πάμε κάπου, που έξω, όπου και καθίσαμε, δεν είχε καν μουσική. Όμως περάσαμε πάρα πολύ καλά. Γελάσαμε πολύ, το φαγητό ήταν πολύ ωραίο, ήπιαμε τα κρασάκια μας, κουτσομπολέψαμε για κάθε τι άσχετο και σχετικό και για όποιον δεν το συγκράτησε, γελάσαμε πάρα πολύ.
Κατά τις 2 είπαμε να φύγουμε και να συνεχίζουμε σε clubάκι. Με το που ανοίγει η πόρτα, μια ηχορύπανση έφτασε στα αυτιά μου. Ένα υπερβολικά δυνατό «ντάπα-ντούπα», που ποτέ δεν κατάλαβα πως διασκεδάζουν κάποιοι με αυτά. Η μισή παρέα να διασκεδάζει και εγώ με την κολλητή μου, να κοιτιόμαστε με βλέμμα, «τι βασανιστήρια είναι αυτά τώρα;». Κάποια στιγμή έβαλε κάτι τραγουδάκια λίγο πιο καλά, και με το κέφι της παρέας, τραγουδήσαμε και κουνηθήκαμε στο ρυθμό. Και σε μια στιγμή, νοιώθω το ένα μου πόδι να προσγειώνεται απότομα στο πάτωμα. Πάει το τακούνι! Η μουσική ξαναγύρισε στα «ντάπα-ντούπα», εγώ ψευτοστέκομαι στο ύψος, του ενός πλέον τακουνιού, και κάπου εκεί αποφασίζουμε να φύγουμε. Και τότε ξαναμπαίνουν τα Ελληνικά, και εμείς στεκόμαστε 5 λεπτά έξω από το μαγαζί να διαπραγματευόμαστε αν θα ξαναμπούμε ή όχι. Δεν αντισταθήκαμε στο άκουσμα, ξαναμπήκαμε και αρχίσαμε τους χορούς. Και εγώ μην αντέχοντας να χορεύω είτε ανεβοκατεβαίνοντας είτε στις μύτες των ποδιών για να έχω ένα ύψος, παρατάω τις γόβες σε μια γωνίτσα στους καναπέδες που καθόμασταν και συνεχίζω ξυπόλητη. Και να οι συρτοί και να τα χασαποσέρβικα και να τα τσιφτετέλια. Μέχρι και στο τραπέζι ανεβήκαμε (σσς, αυτά μεταξύ μας, ε; :Ρ). Και μετά μπήκαν τα ζεϊμπέκικα, και καθίσαμε στους καναπέδες και τραγουδούσαμε. Και περάσαμε πάρα πολύ ωραία.
Ε, 6 παρά φύγαμε. Και επειδή είναι γνωστό πως όλες οι διαδρομές γίνονται με τα πόδια, ένα πόδι πάνω, ένα πόδι κάτω φτάσαμε στο σπίτι. Και μέχρι να αλλάξω και να ξεβαφτώ, καθόμουν και σκεφτόμουν, πως παρόλο που βγήκαμε τυχαία, μη ρωτάτε πως, αλλά σχεδόν κανένας δεν είχε όρεξη, περάσαμε τόσο όμορφα, που δε θα το άλλαζα.
Βέβαια, είχα αφήσει και ένα χρέος. Μετά το κάψιμο και το τακούνι, έπρεπε να τριτώσει το κακό όπως λένε. Έτσι, με μια κίνηση που ούτε κατάλαβα πως έγινε, έσπασε η καδένα της αγαπημένης μου καρδούλα, δώρο πολύ σημαντικό, που φοράω πάντα και στεναχωρήθηκα.
Όμως εντάξει, το κάψιμο από το χέρι θα φύγει, η γόβα, σιγά και τι έγινε, τις πολλές φορές που φοράω γόβες, και για την καρδούλα θα αγοράσω μια καινούργια καδενούλα και όλα μια χαρά. Αυτά λοιπόν θα ξεχαστούν, το πόσο ωραία όμως πέρασα χτες, δε θα το ξεχάσω!
Μάθετε λοιπόν να κρατάτε στις αναμνήσεις σας τα ωραία!! :)
Έκτακτο...
Έλεγα να μην γράψω… Τελικά με αυτά που έγιναν μου πέφτει για άλλη μια φορά κομματάκι δύσκολο. Το γράψιμο ήταν πάντα μια καλή διέξοδος για μένα και δεν υπάρχει σοβαρός λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να μην το κάνω.
Τώρα θα μου πεις και πρέπει να γράψεις εδώ; Όχι φυσικά. Εννοείται πως δεν πρέπει. Απλώς θέλω ή μάλλον προτιμώ, για να έχω την ψευδαίσθηση πως κάποιος μπορεί να έχει τη μαγική λύση, τη μαγική κουβέντα.
Και τώρα που γράφω, να γράψω τι; Πως για άλλη μια φορά έχω απογοητευτεί από τους ανθρώπους; Και εντάξει, για τον κάθε χ-ψ άγνωστο που εμφανίστηκε στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια δε με νοιάζει και πολύ. Ούτε το ενδιαφέρον του περιμένω, ούτε το σεβασμό του. Όμως από ανθρώπους της ζωής μου περίμενα κάτι παραπάνω. Κι όχι για λόγους αίματος, αλλά επειδή με γνωρίζει από τότε που ήμουν μια σταλιά, επειδή μεγάλωσα με τα κόμιξ που μου διάβαζε, γιατί έβρισκε χρόνο να παίξουμε, γιατί με έκανε να γελάω, γιατί ήταν ο (εδώ βάζουμε όνομα) μου. Από αυτούς τους ανθρώπους περιμένω λοιπόν, έστω το σεβασμό τους… Και όχι συμπεριφορές που δηλώνουν πως με έχουν τελείως γραμμένη. Αυτά για τους ξένους, όχι και μεταξύ μας.
Και από την άλλη βλέπω αυτούς εκεί που μείνανε να νοιάζονται, να ενδιαφέρονται, να αισθάνονται, να χαίρονται και να πονάνε για τους ανθρώπους. Βλέπω το ευχαριστώ της ζωής απέναντι τους. Και το βρίσκω απόλυτα άδικο!!! Ταλαιπωρήθηκε, υπέφερε και βγήκε στη ζωή και της είπε μες στα μούτρα, «Δε θα με πάρει από κάτω! Εγώ θα ζήσω!». Ένας χαρούμενος, ζωντανός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που γελάει με την ψυχή του. Ένας άνθρωπος που του αρέσει να περνάει καλά. Ένας άνθρωπος που εξαιτίας μιας ασθένειας πρέπει να ζήσει με χιλιάδες «μη»… Λάθος! Πρέπει να ζήσει μόνο με «μη». Και μακάρι να ήξερα αν όλο αυτό είναι για καλύτερο.
Ναι, ξέρω… Με όλα αυτά μπορεί να φύγει. Και ρισκάρεις να αφήσεις έτσι μια ελπίδα να φύγει; Δεν την αφήνεις! Την κυνηγάς… Αλλά μήπως όλο αυτό είναι λίγο υπερβολικό; Μήπως όλο αυτό θα είναι χειρότερο; Γίνεται ένας τόσο ζωντανός άνθρωπος να ζει μόνο με «μη» και να είναι καλά;
Ξέρω… Ερωτήσεις, ερωτήσεις, ερωτήσεις… Αναπάντητες ερωτήσεις που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βασανίζουν το μυαλό μου. Αλλά αλήθεια σας το λέω, έχω γνωρίσει το πιο αληθινά χαμογελαστό πρόσωπο που υπάρχει και αυτό το προσωπάκι για άλλη μια φορά πρέπει να περάσει δύσκολα. Σα να μη φτάνουν όλα τα άλλα…
Ήταν πάλι κάτι νέα που με έκαναν άνω-κάτω… Ήταν πάλι κάτι νέα, που με τον καιρό θα γίνουν συνήθεια και καθημερινότητα και δε θα με ενοχλούν… Αλλά ήταν πάλι άσχημα νέα για κάποιον άνθρωπο που αγαπάω. Ήταν πάλι άσχημα νέα για τα οποία δεν μπορώ να αντιδράσω. Κι αυτό με σκάει! Και ώρες-ώρες αναρωτιέμαι, γιατί δεν μπορώ να είμαι λίγο περισσότερο σαν τους άλλους; Να μην πονάω για άλλους, να έχω πάνω από όλα τον εαυτούλη μου, να μη με νοιάζει τι γίνεται γύρω μου… Αφού βλέπω πως όλοι αυτοί περνάνε πολύ καλύτερα. Και πιο χαρούμενοι και πιο υγιείς είναι. Και από την άλλη χαίρομαι που είμαι έτσι όπως είμαι. Γιατί θα ήταν άδικο προς εκείνη τώρα να έχει ανθρώπους γύρω της που αδιαφορούν.
Τώρα θα μου πεις και πρέπει να γράψεις εδώ; Όχι φυσικά. Εννοείται πως δεν πρέπει. Απλώς θέλω ή μάλλον προτιμώ, για να έχω την ψευδαίσθηση πως κάποιος μπορεί να έχει τη μαγική λύση, τη μαγική κουβέντα.
Και τώρα που γράφω, να γράψω τι; Πως για άλλη μια φορά έχω απογοητευτεί από τους ανθρώπους; Και εντάξει, για τον κάθε χ-ψ άγνωστο που εμφανίστηκε στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια δε με νοιάζει και πολύ. Ούτε το ενδιαφέρον του περιμένω, ούτε το σεβασμό του. Όμως από ανθρώπους της ζωής μου περίμενα κάτι παραπάνω. Κι όχι για λόγους αίματος, αλλά επειδή με γνωρίζει από τότε που ήμουν μια σταλιά, επειδή μεγάλωσα με τα κόμιξ που μου διάβαζε, γιατί έβρισκε χρόνο να παίξουμε, γιατί με έκανε να γελάω, γιατί ήταν ο (εδώ βάζουμε όνομα) μου. Από αυτούς τους ανθρώπους περιμένω λοιπόν, έστω το σεβασμό τους… Και όχι συμπεριφορές που δηλώνουν πως με έχουν τελείως γραμμένη. Αυτά για τους ξένους, όχι και μεταξύ μας.
Και από την άλλη βλέπω αυτούς εκεί που μείνανε να νοιάζονται, να ενδιαφέρονται, να αισθάνονται, να χαίρονται και να πονάνε για τους ανθρώπους. Βλέπω το ευχαριστώ της ζωής απέναντι τους. Και το βρίσκω απόλυτα άδικο!!! Ταλαιπωρήθηκε, υπέφερε και βγήκε στη ζωή και της είπε μες στα μούτρα, «Δε θα με πάρει από κάτω! Εγώ θα ζήσω!». Ένας χαρούμενος, ζωντανός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που γελάει με την ψυχή του. Ένας άνθρωπος που του αρέσει να περνάει καλά. Ένας άνθρωπος που εξαιτίας μιας ασθένειας πρέπει να ζήσει με χιλιάδες «μη»… Λάθος! Πρέπει να ζήσει μόνο με «μη». Και μακάρι να ήξερα αν όλο αυτό είναι για καλύτερο.
Ναι, ξέρω… Με όλα αυτά μπορεί να φύγει. Και ρισκάρεις να αφήσεις έτσι μια ελπίδα να φύγει; Δεν την αφήνεις! Την κυνηγάς… Αλλά μήπως όλο αυτό είναι λίγο υπερβολικό; Μήπως όλο αυτό θα είναι χειρότερο; Γίνεται ένας τόσο ζωντανός άνθρωπος να ζει μόνο με «μη» και να είναι καλά;
Ξέρω… Ερωτήσεις, ερωτήσεις, ερωτήσεις… Αναπάντητες ερωτήσεις που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βασανίζουν το μυαλό μου. Αλλά αλήθεια σας το λέω, έχω γνωρίσει το πιο αληθινά χαμογελαστό πρόσωπο που υπάρχει και αυτό το προσωπάκι για άλλη μια φορά πρέπει να περάσει δύσκολα. Σα να μη φτάνουν όλα τα άλλα…
Ήταν πάλι κάτι νέα που με έκαναν άνω-κάτω… Ήταν πάλι κάτι νέα, που με τον καιρό θα γίνουν συνήθεια και καθημερινότητα και δε θα με ενοχλούν… Αλλά ήταν πάλι άσχημα νέα για κάποιον άνθρωπο που αγαπάω. Ήταν πάλι άσχημα νέα για τα οποία δεν μπορώ να αντιδράσω. Κι αυτό με σκάει! Και ώρες-ώρες αναρωτιέμαι, γιατί δεν μπορώ να είμαι λίγο περισσότερο σαν τους άλλους; Να μην πονάω για άλλους, να έχω πάνω από όλα τον εαυτούλη μου, να μη με νοιάζει τι γίνεται γύρω μου… Αφού βλέπω πως όλοι αυτοί περνάνε πολύ καλύτερα. Και πιο χαρούμενοι και πιο υγιείς είναι. Και από την άλλη χαίρομαι που είμαι έτσι όπως είμαι. Γιατί θα ήταν άδικο προς εκείνη τώρα να έχει ανθρώπους γύρω της που αδιαφορούν.
Σας ευχαριστώ πολύ!
Όλους εσάς που περάσατε από εδώ.
Όλους εσάς που με βοηθήσατε με μια κουβέντα στα δύσκολα και χαρήκατε μαζί μου στα ωραία.
Όλους εσάς που βρίσκατε ενδιαφέρον σε αυτά που έγραφα, φανερά ή κρυφά.
Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ σε εσάς που μετά από τόσο καιρό, τόσο από εδώ όσο και από το παλιό μου στέκι, με νοιαστήκατε πραγματικά.
Κι ένα συγγνώμη...
Και ένα ακόμα πιο ιδιαίτερο ευχαριστώ στη Μαριλένα. Όχι γιατί ήταν η πιο τακτική, αλλά γιατί, μέσα από τα δικά μου μάτια, σε κάθε ανάρτηση ήταν η πιο ειλικρινής. Εντάξει για να μην αδικώ κάποιους, μια από τους πιο ειλικρινείς. Και εκτός αυτού, στις πιο δικές μου και ανώνυμες σκέψεις ήταν ένα είδος "blogικής μαμάς", αν μπορώ να χρησιμοποιήσω έναν τέτοιο όρο, ήταν μια φωνή μαμάς τέλος πάντων, σε μια περίοδο που η μαμά μου είναι λίγο μακριά και δεν είναι εύκολο να συζητάω μαζί της για ό,τι θέλω την ώρα που το έχω ανάγκη. (Όχι μανούλα μου δε σε συγκρίνω με καμία. Για μένα εσύ είσαι η καλύτερη και η μοναδική, αλλά όλες οι μανούλες σε κάποια θέματα τις ίδιες φωνές και τις ίδιες ανησυχίες έχετε.)
Για τους λόγους που έχω ήδη εξηγήσει, πρέπει να απέχω από εδώ. Και επειδή με ένα ανοιχτό blog, είναι πολύ δύσκολο, αυτή θα είναι η τελευταία και η μοναδική μου ανάρτηση, για αρκετό καιρό τουλάχιστον.
Θα μπορούσα να αφήσω τα σχόλια ανοιχτά, αλλά θα είναι χειρότερα. Ένα άσχετο σχόλιο μια άσχετη στιγμή δε θα είναι και ότι καλύτερο. Παρόλα αυτά, όσοι έχετε ήδη κάποιο e-mail μου ή κάτι άλλο που μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου εκτός blog, είστε εσείς που δε θα με ενοχλήσετε αν οποιαδήποτε στιγμή θελήσετε οτιδήποτε!! Αν σας περάσει από το μυαλό, μην το σκεφτείτε καν, μιλήστε μου. Αν μιλάμε για e-mail και αργήσω να απαντήσω, είναι επειδή για άλλους λόγους, γενικά θα απέχω και από οθόνες όσο μπορώ.
Κάπου, κάπως, κάποτε μπορεί και να τα ξαναπούμε.
Όπως και να έχει, να περνάτε καλά, να διασκεδάζετε και να σφύζετε από υγεία μαζί με τους γύρω σας!!! :)
Όλους εσάς που περάσατε από εδώ.
Όλους εσάς που με βοηθήσατε με μια κουβέντα στα δύσκολα και χαρήκατε μαζί μου στα ωραία.
Όλους εσάς που βρίσκατε ενδιαφέρον σε αυτά που έγραφα, φανερά ή κρυφά.
Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ σε εσάς που μετά από τόσο καιρό, τόσο από εδώ όσο και από το παλιό μου στέκι, με νοιαστήκατε πραγματικά.
Κι ένα συγγνώμη...
Και ένα ακόμα πιο ιδιαίτερο ευχαριστώ στη Μαριλένα. Όχι γιατί ήταν η πιο τακτική, αλλά γιατί, μέσα από τα δικά μου μάτια, σε κάθε ανάρτηση ήταν η πιο ειλικρινής. Εντάξει για να μην αδικώ κάποιους, μια από τους πιο ειλικρινείς. Και εκτός αυτού, στις πιο δικές μου και ανώνυμες σκέψεις ήταν ένα είδος "blogικής μαμάς", αν μπορώ να χρησιμοποιήσω έναν τέτοιο όρο, ήταν μια φωνή μαμάς τέλος πάντων, σε μια περίοδο που η μαμά μου είναι λίγο μακριά και δεν είναι εύκολο να συζητάω μαζί της για ό,τι θέλω την ώρα που το έχω ανάγκη. (Όχι μανούλα μου δε σε συγκρίνω με καμία. Για μένα εσύ είσαι η καλύτερη και η μοναδική, αλλά όλες οι μανούλες σε κάποια θέματα τις ίδιες φωνές και τις ίδιες ανησυχίες έχετε.)
Για τους λόγους που έχω ήδη εξηγήσει, πρέπει να απέχω από εδώ. Και επειδή με ένα ανοιχτό blog, είναι πολύ δύσκολο, αυτή θα είναι η τελευταία και η μοναδική μου ανάρτηση, για αρκετό καιρό τουλάχιστον.
Θα μπορούσα να αφήσω τα σχόλια ανοιχτά, αλλά θα είναι χειρότερα. Ένα άσχετο σχόλιο μια άσχετη στιγμή δε θα είναι και ότι καλύτερο. Παρόλα αυτά, όσοι έχετε ήδη κάποιο e-mail μου ή κάτι άλλο που μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου εκτός blog, είστε εσείς που δε θα με ενοχλήσετε αν οποιαδήποτε στιγμή θελήσετε οτιδήποτε!! Αν σας περάσει από το μυαλό, μην το σκεφτείτε καν, μιλήστε μου. Αν μιλάμε για e-mail και αργήσω να απαντήσω, είναι επειδή για άλλους λόγους, γενικά θα απέχω και από οθόνες όσο μπορώ.
Κάπου, κάπως, κάποτε μπορεί και να τα ξαναπούμε.
Όπως και να έχει, να περνάτε καλά, να διασκεδάζετε και να σφύζετε από υγεία μαζί με τους γύρω σας!!! :)
Στο αστέρι...
Είπα να μείνω για λίγο μακριά από όλο αυτό. Αλλά τώρα κάτι έξω από την πραγματικότητα μου, είναι ότι μου χρειάζεται… Νοιώθω πως θα σκάσω, αν δε μιλήσω, αν δε βγάλω κάτι από μέσα μου. Κι όλοι είναι ακατάλληλοι, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Άλλος δεν ξέρει, άλλος δεν καταλαβαίνει, κι εκείνη με χρειάζεται. Είναι γελοίο να προσπαθώ να εξηγώ, έτσι ήρθα εδώ, μόνο να μιλήσω.
Δυο κορίτσια μέσα στο jumbo να ψωνίζουν, η στάση του λεωφορείου, το νοσοκομείο, η αναμονή, τα ηλίθια κορίτσια με το παζλ για να περάσει η ώρα, το κάλεσμα, και πάλι αναμονή, το σφίξιμο στην καρδιά, η εσωτερική πρόχειρη προσευχή, η έξοδος, τα κόκκινα μάτια σου, το κλάμα σου, μαχαιριά στην καρδιά, η διάγνωση, σφίξιμο δοντιών, αγκαλιά, κλάμα, κόκκινα μάτια, χάδι, πλάκα, κλάμα, κόκκινα μάτια, κενό… Μια μικρή βόλτα, μερικές άσχετες συζητήσεις, μερικά μαγαζιά ακόμα. Δυο κορίτσια στο δρόμο, τέσσερα σχεδόν κόκκινα μάτια, δυο σφιγμένες καρδιές.
Στο τέλος με πήρες αγκαλιά και με ευχαρίστησες… Τι ευχαριστείς ρε χαζό; Τι ευχαριστείς αστέρι μου; Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω. Εδώ θα είμαι, πάντα! Δίπλα σου, μαζί σου, πάντα έτσι αγαπημένες όπως είπε και η γιαγιάκα στο νοσοκομείο. Θα το περάσουμε και αυτό, στο ύψος μας (κι ας είναι μπόλικο το δικό σου). Είναι νωρίς λένε και μπορεί να θεραπευτεί. Κι αφού αυτό μπορεί, κι εσύ μπορείς και είμαι σίγουρη πως θα τα καταφέρεις!
Από εδώ και πέρα, μόνο θα χαμογελάμε. Άλλωστε στο είπε και ο… Σου πάει το χαμόγελο. Δένει υπέροχα με το πρόσωπο σου. Δένει υπέροχα μετά από όλα.
Με πήρες αγκαλιά και με ευχαρίστησες, σε άφησα στα χέρια του… και σας καληνύχτισα, πέρασα απέναντι το δρόμο, ήρεμα και μετά άρχισα να τρέχω. Έτρεχα κι έκλαιγα μέχρι να φτάσω στο σπίτι. Δεν ξέρω αν με είδες, αλλά αύριο θα σκουπίσω πάλι τα μάτια και θα σφίξω τα δόντια. Στο υπόσχομαι, πως όταν είμαι δίπλα σου, θα είμαι το στήριγμα που ψάχνεις να πιαστείς, δε θα λυγίσω, δε θα σπάσω, θα το πάμε μέχρι το τέλος δυνατά!Αστέρι μου, να ξέρεις πως σ’ αγαπάω πολύ! :)
Περαστικά, περαστικά, περαστικά!!!
Αυτή τη φορά, να είναι πραγματικά περαστικά!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
